Last chapter 2: Reason
NAKANGITI kong pinagmamasdan ang dati kong bracelet. Ginawa niya itong keychain, dahil hind naman niya puwedeng suotin. Eh, ang liit naman nito.
Binuksan ko ang drawer at inilabas ko ang maliit na pink velvet box. Inilagay ko ito sa vanity table. Ito iyong butones na ibinigay niya rin sa akin. Yes, iningatan ko rin ito. But nakatago lang siya rito. Ang ganda nga, pareho pa naming kini-keep ang simbolo ng pinky promise namin noon.
Akala ko ay tuluyan na niyang nakalimutan. Kasi para sa kaniya ay isang laro lang naman iyon. Na paglaki ko ay makalilimutan ko rin naman.
“Wow, mommy! Ang ganda naman po iyan! Akin na lang po ang bracelet, mommy?” Itong baby girl ko ay sumusulpot na lang bigla-bigla. Magugulat ka talaga sa tinis ng boses niya.
Kinuha niya sa kamay ko
