ฉันยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ก็ไม่อยากเหม่อให้ลูกเห็น อีกอย่างต้องขับรถด้วย ฉันควรต้องจดจ่ออยู่กับรถ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดอุบัติเหตุและเป็นอันตรายกับลูกได้
น้องเฟย์นั่งข้างๆ ส่วนฉันประจำที่คนขับ บิดกุญแจสตาร์ตรถอย่างเคยชิน แต่คราวนี้เครื่องมันไม่ได้ดังกระหึ่มในแบบพร้อมวิ่ง มันดังแค่แช็กๆ แล้วก็ดับวูบไป พอลองทำใหม่ก็เป็นแบบเดิมอยู่สี่ห้ารอบ
“เฟย์นั่งรอแม่บนรถก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ลงไปดูเครื่องก่อน”
“ฮะแม่”
ฉันเปิดประตูแล้วเปิดกระโปรงรถ ก้มลงมองอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่มีความรู้เรื่องเครื่องยนต์กลไกเลย แค่พยายามดูว่ามีสายไฟตัวไหนขาดหรือหลุดบ้างหรือไม่เท่านั้นเอง
“รถเป็นอะไร” เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นซึ่งฉันจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร ฉันสะดุ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ หัวใจเจ้ากรรมของฉันมันสั่นไหวอีกแล้ว เหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอเขา ไม่รู้เมื่อไหร่ฉันถึงจะหายจากอาการบ้าๆ นี่เสียที
“ค
