“อย่ามามองกอหญ้าด้วยสายตาสงสารแบบนั้นนะ! ถึงกอหญ้าจะไม่มีใครแล้วแต่กอหญ้าก็ยืนด้วยขาตัวเองมาตลอด ไม่เห็นจำเป็นต้องพึ่งพี่ชายหรือใครทั้งนั้น!!!”
หญิงสาวตวาดอย่างกราดเกรี้ยว แววตาโชนแสงโรจน์ขึ้นอย่างคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี ธีมส่ายหน้าช้าๆ เป็นการปฏิเสธ ภายในใจรู้สึกเจ็บปวดไปกับเธอและเริ่มโทษตนเองที่มีส่วนทำให้เธอต้องลำบาก
หากเขาจะลดทิฐิลง...แล้วออกตามหาเธอด้วยตนเองอย่างจริงจัง อย่างน้อยก็คงไม่ถูกหญิงสาวเกลียดขี้หน้าไปด้วยเช่นนี้
“พี่เสียใจต่างหากล่ะ...เสียใจที่ไม่สามารถปกป้องกอหญ้าได้ แต่พี่ได้พยายามตามหากอหญ้ามาตั้งหลายปี ทั้งยังเฝ้ารอข่าวเพื่อว่าเธอจะติดต่อกลับมาบ้าง แต่ทุกอย่างก็เงียบหาย...จนพี่คิดว่ากอหญ้าคงไม่ต้องการพี่ชายคนนี้อีกแล้ว”
น้ำคำตัดพ้อแล้วยังสายตาที่ฉายชัดถึงความน้อยใจ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากผู้ชายคนนี้มาก่อน ทำให้หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งมากพอ พลันอ่อนยวบ เธอเม้มริมฝีปาก
