“กอหญ้าล่ะครับ พี่สายใจ ?”
น้ำเสียงร่าเริงตะโกนถามก่อนที่ร่างสูงโย่งจะเดินเข้าประตูหน้าบ้านมา ทำให้สายใจต้องวางมือจากการทำอาหาร แล้วชะโงกหน้าออกมาจากในครัว
“อยู่ข้างบนตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ”
“ตั้งแต่บ่ายไม่ลงมาเลยหรือครับ ?”
“สายใจกำลังว่าจะไปตามลงมาทานข้าวเย็นอยู่เหมือนกันค่ะ กับข้าวก็ทำใกล้จะเสร็จแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปตามให้เองนะ”
“แต่ว่า—“
สายใจจะห้ามไว้ทว่าร่างสูงกระโดดก้าวขึ้นบันไดไปทีละสองขั้นซะแล้ว วิช มาถึงหน้าห้องนอนของกอหญ้าอย่างรวดเร็ว เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับประตูตรงหน้า รู้สึกเขินๆ ที่บุกมาหาสาวถึงห้องนอน ก่อนจะยกมือขึ้นเตรียมเคาะประตู แต่ประตูกลับถูกเปิดออกซะก่อน วิชจึงยกมือค้างอยู่ในท่านั้น
“อ้าว...กำลังจะเคาะพอดีเลย แหะๆ “ ชายหนุ่มยิ้มเขิน
“ได้ยินเสียงพี่วิชตั้งแต่แรกแล้วค่ะ เล่นตะโกนลั่นบ้านซะขนาดนั้นไม่ได้ยินก็แปลก”
กอหญ้าตอบยิ้มๆ ทำให้วิชไม่แน่ใจว่าโดนพูดประ
