นายมันรำคาญ
1534 คำ
ฉันกับพี่นั่งรถมากับรถครอบครัวของปั้นสิบ จนกระทั่งมาถึงโรงเรียน ฉันหยิบกระเป๋าออกมาจากรถราคาแพงของครอบครัวปั้นสิบ
สายตาที่เพื่อนมองมาที่ฉันกับพี่พร้อมกับนินทา ฉันไปต่าง ๆ นา ๆ ฉันไม่ชอบสายตาทุกคนที่ชอบมองฉันกับพี่ราวกับเป็นตัวประหลาด
ฉันรู้ว่าเพื่อน ๆ ไม่ชอบฉัน ไม่ค่อยอยากคบฉัน คงเพราะทุกคนรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงของปั้นสิบ ใครก็แตะไม่ได้ มันยิ่งทำให้เพื่อนเกลียดฉัน
แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีใครอยากจะคบกับฉัน แต่ก็มีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง บิวที่คอยอยู่ข้างๆ ฉันอยู่เสมอ
"ขอบคุณค่ะลุงคมสัน" ฉันยกมือไหว้ลุงคมสันอย่างนอบน้อม
"ครับ ลงได้แล้วเด็ก ๆ"
"ครับ/ค่ะ"
ฉันก็เข้าเรียนตามปกติ โดยที่ไม่ใส่ใจผู้ชายที่ชอบเดินตามฉันไปต้อย ๆ ส่วนพี่อินทัชเรียนอยู่อีกห้อง แต่เป็นห้องติดกัน เวลาที่ถูกเพื่อนแกล้ง มันจึงทำให้พี่ชายฉัน มาปกป้องดูแลฉันได้ไม่เต็มที่
"อิน!" เสียงตะโกนเรียกมาแต่ไกล เป็นเพื่อนของฉันชื่อบิว เธอรีบวิ่งเข้ามาหาฉัน
"อืม ว่าไง?"
"ฉันจะมาชวนเธอเอาการบ้านไปส่งพร้อมกัน"
"อืมก็ไปสิ" ฉันพูดแล้วก็รีบเดินไป โดยไม่สนใจปั้นสิบ เขารีบวิ่งมาจับมือของฉันเอาไว้
"รอปั้นด้วย จะได้ไปส่งพร้อมกัน"
"ฉันกับนายไม่ได้ตัวติดกันนะปั้น" ฉันเเหวใส่ปั้นสิบอย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดมืออก ฉันเดินเข้าไปในห้องเรียน แล้วหยิบการบ้านในกระเป๋าไปส่ง
พอส่งเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเคารพธงชาติ พอเคารพธงชาติเสร็จ ฉันก็มานั่งเรียน แต่คนที่นั่งข้างๆฉันคือปั้นสิบ
"เขาลอกหน่อยได้ไหม" ปั้นสิบพูดขึ้น ฉันตวัดสายตามองปั้นสิบ ฉันล่ะไม่เคยชอบเขาเลย ตั้งแต่เรียนมา ฉันนั่งเรียนกับเขาทุกปี ไม่ว่าจะขอย้ายโต๊ะเรียนไปที่มุมไหน เขาก็ได้นั่งข้างฉันเหมือนเดิม
"นายก็ทำเองสิ!"
"อินก็รู้ว่าปั้นไม่เก่ง"
"ไม่เก่งก็ต้องพยายาม" ฉันตะเบ็งเสียงใส่ปั้นสิบอย่างหงุดหงิด คนอะไรก็ไม่รู้ ไม่เคยมีความพยายามเลย ยิ่งไม่เก่งก็ยิ่งต้องตั้งใจเรียน แต่ปั้นสิบกลับตรงกันข้าม ไม่เคยสนใจเรียนเอาแต่เกเร และคอยวิ่งตามฉัน
"ก็อินเป็นคนเรียนเก่ง อินก็พูดได้สิ ปั้นเป็นคนสมองเทื่อ ปั้นไม่ได้เรียนเก่งเหมือนอินกับไอ้ทัชนี่" เขาว่าพลางกอดอกทำท่าทางหงุดหงิดใส่ฉัน มันยิ่งทำให้ฉันไม่พอใจมากกว่าเดิม เขามีสิทธิ์อะไรมาหงุดหงิดใส่ฉัน
"คนเราถ้ามีความพยายามมากพอ ปั้นก็สามารถเรียนเก่งได้ไม่ยาก"
"ปั้นไม่จำเป็นต้องเรียนเก่ง"
"เลิกคุยกันได้แล้ว ตอนนี้เวลาเรียน ถ้าจะคุยกันไปคุยกันที่บ้าน" คุณครูพูดเสียงเข้ม ฉันเงียบปากลงทันที จากนั้นก็ตั้งใจเรียน
จนกระทั่งถึงเวลาทานอาหาร ฉันกับบิวเดินไปที่โรงอาหาร ปั้นสิบเดินไปสั่งอาหารไว้ให้ฉันเรียยร้อย บางครั้งก็เบื่อเขานะ แต่แม่น้ำชาสั่งให้กินข้าวด้วยกัน
ปั้นสิบดูแลฉัน แทนที่ฉันจะดีใจ แต่มันกลับกลายเป็นว่า เขามาวุ่นวายจนไม่เหลือพื้นที่ให้ฉันเป็นส่วนตัว
"วันนี้ข้าวผัดอร่อยเนาะ"พี่อินทัชพูดขึ้น
"อร่อยก็กิน แล้วอินล่ะอร่อยไหม? " เขาเอ่ยถามฉัน
"อร่อย"
"ปั้นสิบดีมาก ๆ เลย หล่อรวยอีกต่างหาก" บิวพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ฉันถึงกับกรอกตามองบน ตรงไหนที่ว่าหล่อ ฉันไม่เห็นความหล่อในตัวของเขาเลยสักนิด
"ไอ้รวยก็รวยอยู่หรอก แต่หล่อตรงไหนที่เธอว่าหล่อ" ฉันพูดเสียงห้วนก่อนจะนั่งกินอาหารเงียบ ๆ ปั้นสิบยื่นน้ำมาให้ฉันเขาดูแลเทคแคร์ฉันเป็นอย่างดี แต่มันติดที่ว่าฉันไม่ชอบเขานี่แหละ ผู้หญิงบางคนอาจจะชอบผู้ชายดูแลแบบนี้ แต่มันไม่ใช่สำหรับฉัน เพราะการที่ฉันอยู่ใกล้ปั้นสิบมันยิ่งทำให้เพื่อนอยากแกล้งฉัน
"น้ำมะพร้าว"
"ทำไมถึงดีกับน้องกูขนาดนี้ปั้นสิบ" พี่อินทัชเอ่ยถามปั้นสิบ
"กูชอบน้องมึง!ไอ้เวร!" ปั้นสิบตอบเสียงดัง ฉันกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรง เพื่อนเริ่มซุบซิบนินทาฉัน
"พูดกับกูดีๆหน่อยปั้นสิบ กูเป็นพี่อินนะเว้ย!"
"หึ!" เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ฉันล่ะเกลียดหัวเราะแบบนี้จริงๆ ถ้าไม่ติดว่าพ่อโจฮานกับแม่น้ำชาเป็นผู้มีพระคุณ ฉันไม่ทนมานานขนาดนี้หรอก หึ่ม!
"รีบกินเถอะ!" ฉันพูดแล้วรีบกิน พอกินเสร็จก็มาที่ห้องเรียน เจอคะนึงนิตหรือนิดยืนอยู่ ฉันเดินหลบไปอีกทาง ไม่อยากจะมีปัญหาอะไรกับใครหรอกนะ
"ผัวไม่ตามมาหรอ? อีลูกไม่มีพ่อ!" คำพูดหยาบคายพ่นออกมาจากเด็กอายุ10ขวบเท่าฉัน ไม่ต่างจากนางร้ายในละครน้ำเน่า มันเเปลกตรงไหนที่ฉันไม่มีพ่อ แล้วการที่ไม่มีพ่อ มันใช่เรื่องที่จะมาพูดให้ฉันรู้สึกเจ็บไหม
"เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ" ฉันพูดเสียงห้วน คนึงนิจเข้ามากระชากแขนฉันแรงๆแล้วบีบ จนฉันต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ
"ทำไม ฉันมันทำไม!" คนึงนิจตวาดฉันเสียงดัง
"หยุดนะนิด อย่ามีเรื่อง ปั้นสิบกำลังมา" เสียงของน้ำฝนตะโกนขึ้น ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู เพื่อดูต้นทาง
"เลิกยุ่งกับปั้นสิบซะ!"
"ห้ะ!" ฉันมองหน้าคนึงนิจพร้อมกับทำหน้างง ฉันเนี่ยนะอยากจะยุ่งกับปั้นสิบ นิสัยแบบปั้นสิบ ฉันไม่สนใจหรอก เขาน่ารำคาญจะตาย
"เลิกยุ่งกับเขาซะ! "
"ฉันไม่เคยอยากจะยุ่งด้วยอยู่แล้ว"
"ก็ดี "คะนึงนิตผลักอกฉันแรงๆ ฉันเลยพลักเธอจนล้มลง หลายครั้งแล้ว ที่คนึงนิจชอบแกล้งฉัน ฝนปรี่เข้ามาพร้อมกับผลักฉันจนเซล้มไม่เป็นท่า
"อย่าทำนิดอีก ยัยลูกไม่มีพ่อ" คำพูดเจ็บแสบนั้น ทำฉันไม่พอใจอยู่ไม่น้อย
"ไม่มีแล้วทำไม มันผิดเหรอที่ฉันไม่มีพ่อ"
"มันผิดตรงที่แกไม่มีเหมือนคนอื่นไงล่ะ ฮ่าๆ" คนึงนิจหัวเราะชอบใจ
"มีเรื่องอะไรกัน" ปั้นสิบเดินเข้ามาในห้อง เขาปรี่เข้ามาประคองฉัน แต่ฉันสะบัดออก
"อย่ามายุ่งกับฉัน!" ฉันสะบัดตัวแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง
"พวกมึงเลิกยุ่งกับอิน อย่าให้กูต้องร้าย ถึงแม้จะเป็นผู้หญิง กูก็ไม่จำเป็นต้องสน!! "ปั้นสิบชี้หน้าฝนกับคนึงนิจ
"ฉันไม่เคยอยากจะยุ่ง" คนึงนิจเบ้ปากก่อนจะเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง
"เป็นอะไรไหม?"
"บอกให้เลิกวุ่นวายไงปั้น!"
"ทำไมปั้นต้องสนคำพูดของอิน อินเป็นของปั้น อินไม่มีสิทธิ์สั่งปั้นให้เลิกวุ่นวาย!"
"อินเกลียดปั้น!" ฉันเค้นเสียงพร้อมกับจ้องหน้าปั้นสิบเขม่น ฉันไปเป็นของเขาตั้งแต่ตอนไหน เขามันขี้ตู่ เขาเม้มปากปรับสีหน้า แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรต่อ บิวก็เข้ามาในห้อง พร้อมกับครู
"ปั้นชอบอิน! "เขายื่นหน้ามากระชิบข้างๆหูฉัน ฉันมองค้อนเขาทันที
"เปิดภาษาอังกฤษไปที่หน้า43 อินทิรากับปั้นสิบเลิกคุยกันได้แล้ว"
"ค่ะครู"
ฉันนั่งเรียนอย่างอึดอัด จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน ฉันทำความสะอาดห้องเรียนอย่างรีบเร่ง เพราะวันนี้มันเวรของฉัน ปั้นสิบ แล้วก็บิว พอทำเสร็จฉันก็รีบเดินออกจากห้อง แต่ก็หารองเท้าของตัวเองไม่เจอ ฉันหาอยู่นานมากแต่ก็ไม่เจอ
"หาอะไรอิน"บิวถามฉัน ขณะที่ใส่รองเท้าของตนเอง ส่วนปั้นสิบยืนรอฉันอยู่
"รองเท้าหาย"
"เดี๋ยวช่วยหา"
ไม่เป็นไร ไปเข้าแถวเถอะ" ฉันเดินไปหารองเท้า ปั้นสิบเองก็ยืนรอฉันอยู่ พร้อมกับหารองเท้าช่วย
"ใส่รองเท้าปั้นไปก่อน เดี๋ยวปั้นให้ลูกน้องพ่อซื้อให้ใหม่"
"ไม่ต้องหรอก"
"เอาน่า" ปั้นสิบพยายามสวมรองเท้าของเขาให้ฉัน
"ใช่รองเท้าของอินไหม พี่เห็นถูกทิ้งไว้ในถังขยะ" พี่อินทัชถือรองเท้ามาหาฉัน แต่มันถูกกรีดจนขาด ฉันมองรองเท้านักเรียนสีดำของตัวเองอย่างโมโห ถ้าพี่ทัชเรียนอยู่ห้องเดียวกันกับฉัน ฉันคงจะไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนี้
"ของอินค่ะพี่" ฉันรับรองเท้าจากพี่ชาย ก่อนจะมองปั้นสิบอย่างโมโห
"ใครแกล้งอิน"
"เพราะนายคนเดียว" ฉันพูดแล้วเดินออกมาเลย
"รอพี่ด้วยอิน"พี่อินทัชวิ่งตามฉันมาพร้อมกับบิว ฉันเดินมาเข้าแถวอย่างหงุดหงิด
- ผู้เขียน
