แผนการร้าย ขอรักยัยภรรยา

1 ณ มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง มีหญิงสาวที่มีหน้าตาน่ารัก นิสัยดีคนหนึ่ง เธอเป็นคนตัวเล็ก ตากลมโต จมูกนิดปากหน่อย โครงหน้าได้รูป ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่ง แต่ไม่ชอบแต่งตัวแต่งหน้า ไม่ชอบทำตัวโดดเด่นเป็นเป้าสายตา อยู่เงียบๆในมุม จึงไม่เป็นที่สนใจของใครๆ ทั้งที่เธอน่ารักมากๆ ชมเกินไปแล้วอย่าไปเชื่อนะ ฉันไม่ได้น่ารักอย่างที่คนเขียนบอก ฉันมันก็เด็กบ้านๆ เด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เข้ามาเรียนที่เมืองกรุงโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ใช่ว่าอยากมาเรียนไกลบ้านหรอกนะ แต่เพราะใครคนหนึ่งทำให้ฉันมาอยู่ที่นี่ กว่าจะสอบติดฉันต้องอ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลังกันเลยทีเดียว ย้อนกลับไปช่วงม.ปลาย ฉันแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งที่เรียนเก่งมาก ด้วยความอยากใกล้ชิดสนิทสนมทำให้ฉันทำตัวเป็นเด็กเรียน ทั้งที่หัวสมองไม่ไปเลย แต่ด้วยความพยายามฉันได้เป็นแฟนกับผู้ชายคนนั้น เหมือนฝัน! พอจะเข้ามาหาลัย ฉันไม่อยากแยกจากเขา จึงตั้งใจเรียนมากขึ้นอีกเพื่อสอบชิงทุนเรียนที่เดียวกับเขา แต่เขากลับได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาไปสอบตอนไหน แล้วฉันจะทำไงล่ะบ้านไม่ได้รวยพอที่จะตามเขาไปเรียนต่างประเทศ เราเลยต้องแยกกัน ตั้งแต่นั้นเขาก็ไม่ติดต่อกลับมาเลย จนไม่นานมานี้เขามีแฟนใหม่! เปิดเผยทางไอจีอย่างชัดเจน ทั้งที่ยังไม่บอกเลิกกับฉัน มันคืออะไรฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน.... หรือเพราะเธอคนนั้นสวยและเซ็กซี่มาก ต่างจากฉันที่จืดชืด เขาไม่ได้ชอบเด็กเรียนเรียบร้อยหรอกหรอ? "ผิง" "ผิงผิง" "ยัยผิงผิง!" ชื่อฉันนี่ "ห๊ะ!"ฉันสะดุ้งตกใจหันไปหายัยบีบี๋เพื่อนคนเดียวในรั้วมหาลัยแห่งนี้ เธอเป็นนักเรียนทุนเหมือนกัน เราเลยคบกันได้ ส่วนคนอื่นเขาคบกันที่ฐานะ ซึ่งบ้านฉันไม่ได้มีฐานะอะไร พ่อฉันรับราชการ ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน รับตัดเย็นเสื้อผ้าเป็นบางครั้ง ส่วนบ้านยัยบีบี๋ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ "ฉันเรียกแกตั้งนาน เหม่ออะไร" "เปล่า แกว่าไงนะ" "วันนี้ฉันจะไปสนามแข่ง แกจะไปกับฉันมั้ย ไปดูงานก่อนก็ได้"งานที่ว่าคือเรซควีน ยัยบีบี๋หาเงินใช้เอง ก็อย่างที่บอกพวกเราไม่ได้รวย ต้องหาเงินใช้เองไม่อยากให้ทางบ้านต้องเดือดร้อน "อ้อ! ฉันจะบอกแกพอดี ฉันจะทำงานกับแก"ก็มันไม่มีทางเลือกนี่ ถึงจะเรียนฟรี ก็ต้องมีค่ากินค่าอยู่ ที่จริงฉันอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองมากกว่า "จริงดิ!"บีบี๋ถามอย่างดีใจ "อือ"ฉันพยักหน้าให้คำตอบ เงินที่แม่ให้มาจะหมดแล้ว จะโทรไปขอก็ยังไงอยู่ ก็รู้ๆว่าบ้านตัวเองไม่ได้รวย "เยส! ฉันมีเพื่อนแล้ว"บีบี๋กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก็เธอไปทำงานได้ไม่กี่วันเอง คงยังไม่มีเพื่อน "เดี๋ยวฉันโทรบอกพี่เฟย่าให้เตรียมชุดให้แกก่อนนะ" สนามแข่ง ฉันเดินทางมาที่สนามแข่งกับบีบี๋โดยที่ฉันไม่รู้อะไรเลย รู้แค่ว่ามาเป็นเรซควีน ตอนแรกฉันก็ไม่รู้จัก ยัยบีบี๋บอกว่าก็เป็นพริตตี้นั่นแหละแต่ทำงานเป็นลูกทีมของทีมแข่งรถ มีสังกัดทีมตัวเองอะไรแบบนี้ ถามว่าเข้าใจมั้ยก็ไม่ เขาเรียกเรซควีนก็เรซควีนกับเขาไปเถอะ เหอะๆ "คนไม่เห็นเยอะเลย"ฉันสอดส่องสายตามองไปรอบๆ คนก็ไม่เยอะสนามก็ออกจะใหญ่ มีแต่พวกนักแข่งไม่เห็นมีคนดูเท่าไหร่เลย "งานยังไม่เริ่มรึเปล่าจ๊ะ เรามาก่อนงานเริ่มตั้งสามชั่วโมง"มาทำไมเร็วขนาดนี้ ถึงวันนี้จะมีเรียนแค่คาบเช้าสองชั่วโมงก็เถอะ "แล้วทำไมเรามาเร็วจังล่ะ" "ก็พาแกมาหาพี่เฟย่าก่อนน่ะสิ พี่เขายังไม่เห็นแกเลย ไหนจะแต่งตัวทำหน้าทำผมอีก"พี่เฟย่าที่ว่าคืนคนแนะนำให้ยัยบีบี๋มาทำงานนี้ และยังเป็นหัวหน้าเรซควีนที่สนามแข่งนี้ด้วย ไม่รู้ไปรู้จักกันได้ยังไง "แล้วพี่เฟย่าแกอยู่ไหน"ฉันไม่อยากยืนเป็นเป้าสายตาคน ใช่ว่าสวย แต่พวกฉันใส่ชุดนักศึกษาอยู่น่ะสิ แล้วมาที่แบบนี้อีกไม่เป็นเป้าสายตาได้ไง "ทางนี้เลย" ผลัก! ผลัก! บีบี๋จูงมือฉันไปขึ้นลิฟต์ ไปที่ห้องๆหนึ่งที่อยู่ชั้นสาม "พี่เฟย่า บีบี๋พาพะ..." ปึก! "โอ้ย! หยุดทำไมไม่บอก"ฉันเดินชนหลังยัยบีบี๋ ยื่นหน้าออกไปดูว่าเกินอะไรขึ้นทำไมยัยบีบี๋ถึงหยุดกะทันหัน "!!!"ฉันยืนอ้าปากค้างมองชายหญิงที่กำลังจูบแลกลิ้นกัน "น่าจะเข้าห้องผิดนะ"ผู้หญิงคนนั้นถอนจูบออกแล้วหันมาบอกฉันกับยัยบีบี๋ที่ยังยืนอยู่ท่าเดิม ส่วนผู้ชายคนนั้นมีทีท่าไม่สบอารมณ์มองพวกฉันด้วยสายตาเย็นยะเยือก! เอือก! สายตานั้นมัน... "เอ่อ ขอโทษค่ะ"ยัยบีบี๋ก้มหัวขอโทษแล้วลากฉันออกจากห้องนั้น ส่วนฉันอยู่ในอาการช็อก ตั้งแต่เกินมาไม่เคยเห็นใครจูบกันตัวเป็นๆ "ฉันกดเลขสองนะทำไมขึ้นมาชั้นสามล่ะเนี่ย เลยเห็นอะไรไม่ควรจะเห็น"บีบี๋ยิ้มแห้งๆ พาฉันลงไปที่ชั้นสอง "แกกดสามเถอะ"ฉันมองบนใส่ ก็มัวแต่เล่นมือถือไง "นั่นไงๆ ห้องพี่เฟย่า"บีบี๋รีบเปลี่ยนเรื่อง เดินตรงดิ่งไปที่ห้องแรก เหมือนชั้นสาม ฉันส่ายหน้าแล้วเดินตามคนที่หนีความผิดเข้าไปในห้อง "พี่เฟย่านี่เพื่อนบีบี๋ที่โทรบอก"บีบี๋แนะนำฉันกับพี่ผู้หญิงสุดสวยคนหนึ่งที่กำลังนั่งแต่งหน้าในห้อง คงไม่ผิดห้องแล้วล่ะ "สวัสดีค่ะ ผิงผิงค่ะ"ฉันแนะนำตัว "ดีเลย วันนี้ขาดคน ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ พี่เฟย่า"พี่เขาลุกเดินมาหาฉัน ท่าทางใจดี ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย หัวหน้าเรซควีนสนามแข่งนึกว่าจะโหดๆซะอีก "ค่ะ^^" "นี่ชุดของเราสองคน แต่งตัวเลยก็ได้นะ คนอื่นมาแล้วจะวุ่นวาย"พี่เขาเดินไปเอาชุดเด็ก? มาให้ฉันกับบีบี๋คนละตัว ใช่มันต้องเป็นชุดเด็กแน่เลยเสื้อตัวนิดเดียวกระโปรงก็สั้นนิดเดียว O M G คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย "ค่ะ"/"ค่ะ"