EP.06 #หยุดยากแล้วว่ะ
1097 คำ
พลั่ก!
“สารเลว! ออกไปให้พ้น!”
คราวนี้ฉันใช้กำปั้นทุบลงข้างแก้มเขาเต็มแรงเลยล่ะ และเพราะนับพันกำลังก้มลงมาจูบฉัน ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหล่อ ๆ หันไปตามแรงส่ง ฉันจึงอาศัยจังหวะนั้นผลักร่างสูงออกจากตัว ทว่า… ยังไม่ทันจะพลิกตัวลุกขึ้นนั่งก็ถูกมือหนาคว้าไหล่แล้วจับกดลงที่เดิมด้วยความรวดเร็ว
“ชอบรุนแรงก็ไม่บอก งานถนัดอ่ะพูดเลย!”
แควก!
“ไอ้…!”
ฉันถึงกับอ้าปากค้าง นึกคำด่าไม่ออกเลยเมื่อถูกนับพันกระชากคอเสื้อจนขาดคามือ เผยให้เห็นหน้าอกอวบล้นทะลักออกมาสู่สายตาของเขาทันที สายตาคมหลุบต่ำสำรวจกันอย่างออกนอกหน้า ฉันรีบง้างมือขึ้นหวังจะตวัดใส่หน้าเขาอีกรอบ ทว่าครั้งนี้กลับถูกมือหนารับไว้ได้ทันแถมยังจับกดตรึงลงบนที่นอนนุ่มอีกต่างหาก
“อย่าหวังจะได้ทำร้ายฉันเป็นครั้งที่สาม!”
“สารเลว ไอ้ชั่ว!”
บ้าจริง ฉันขยับตัวไม่ได้เลย พยายามดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่สะเทือนสักนิด อย่างที่บอกว่าผู้ชายสารเลวคนนี้ตัวสูงมาก ฉันที่ตัวเล็กกว่าจะไปสู้อะไรกับเขาได้ล่ะ นี่มันชักจะอันตรายเกินไปแล้วนะ มันเกินไปแล้วจริง ๆ
“ขอบคุณที่ชม” นับพันยิ้มรับคำด่าหน้าตาเฉยมาก แถมยังเลียริมฝีปากด้วยท่าทางโรคจิต ฉันอยากจะฆ่าเขานัก เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอใครหน้ามึนเท่าไอ้บ้านี่มาก่อนเลย แล้วไอ้มือเนี่ยจะปลาหมึกไปไหน! ทั้งบีบทั้งขย้ำสีข้างฉันจนมันแทบจะช้ำคามือเขาอยู่แล้ว
เวรชะมัด! ทำไมฉันต้องมาพบเจอเรื่องสารเลวแบบนี้ด้วยนะ!
“ไอ้โรคจิต! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! รังเกียจเข้าใจไหม!”
“ทำเป็นพูดดีไป ฉันน่ะลีลาโคตรดี ลิมิเต็ดอิดิชั่นเลยนะเออ ลองสักทีสองทีรับรองติดใจ”
“ไอ้…”
“จุ๊ ๆ ไม่เอาไม่ด่า ฉันน่ะหล่อลาก ท่ายากเยอะเลยนะเธอ ทดลองใช้ฟรี ไม่พอใจยินดีให้ใช้อีกรอบ”
แล้วไอ้คนมั่นหน้ามันก็ยิ้มร่าออกมาหลังจากอวดสรรพคุณตัวเองเสร็จ แววตาโรคจิตหื่นกามนั่นทำเอาฉันอยากจะข่วนหน้าหล่อ ๆ นั่นสักร้อยรอบพันรอบ เขาหล่อน่ะฉันไม่เถียง แต่ไอ้ความมั่นหน้าจนน่าถีบนี่มันคืออะไร? ฉันอยากจะรู้ไหม? ก็ไม่! เกลียดไอ้บ้านี่ชะมัด!
“เลิกพรีเซ้นต์ความชั่วของตัวเองสักที! จะอ้วก!”
“โอ๊ะโอ แค่ทับก็จะท้องแล้วเหรอ ยังไม่ทันจะร้องเลยนะ”
“นี่! หยุดกวนประสาทสักที! แล้วปล่อยฉันด้วย!”
ฉันชักจะหมดความอดทนกับผู้ชายคนนี้แล้วนะ และก็อายมากแล้วด้วย แม้ว่าหน้าอกฉันจะมีบราเซียปิดบังอยู่ก็ตาม แต่ไอ้เนินเนื้อที่มันล้นทะลักออกมาเนี่ยก็ไม่ใช่น้อย ๆ ยิ่งโดนลมหายใจร้อน ๆ ของไอ้โรคจิตนี่เป่ารด ร่างกายฉันก็ยิ่งร้อนอย่างกับไฟ
“โอเค งั้นเรามาทำอย่างอื่นแทนดีกว่าเนอะ”
“อะ… ไอ้… อย่าจับ!”
ร่างกายของฉันชาวาบขึ้นมาทันทีเมื่อโดนฝ่ามือร้อนกอบกุมทรวงอกทั้งสองข้าง เขากดน้ำหนักมือลงมาหนัก ๆ ใบหน้าโรคจิตของนับพันกดต่ำลงก่อนจะนาบริมฝีปากร้อน ๆ ลงบนลำคอของฉัน การกระทำอันแสนกักขฬะนั่นทำให้ฉันอยากจะกัดลิ้นตาย ฉันรับรู้ถึงความเปียกชื้นแสนกรุ่นร้อนบนผิวเนื้อตรงช่วงเนินอกอย่างชัดเจน
มันเป็นอะไรที่บ้ามาก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนกล้าสัมผัสฉันถึงขนาดนี้เลย แม้ฉันจะเกิดและเติบโตที่เมืองนอก แต่ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เห็นเรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องธรรมชาตินะ ขนาดผู้ชายที่ฉันเคยคบด้วยยังไม่กล้าสัมผัสฉันมากไปกว่าจูบเลย!
ปึก! ปึก!
“หยุดนะ! ไอ้เลว!”
“บ้าฉิบ! หยุดทุบสักทีได้ไหม ของกำลังขึ้นเลย เธอจะทำฉันฟิลหดนะเว้ย!”
นับพันยกตัวขึ้นโวยวาย เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นแล้วกดลงเหนือหัว ส่งผลให้หน้าอกหน้าใจของฉันมันแอ่นขึ้นโดยปริยาย ดวงตาหื่นกระหายของเขาลุกวาวขึ้นอีกรอบ ไอ้บ้านี่มันหื่นเกินไปแล้วนะ! เขาสร้างร่องรอยลงบนตัวฉันมากเกินไปแล้ว!
“หยุดสักที! เลิกทำระยำกับร่างกายฉัน! ได้ยินไหมไอ้โรคจิต!”
“หยุดก็บ้าดิ มีนมอึ๋ม ๆ ลอยอยู่ตรงหน้า ใครไม่คว้าก็ตุ๊ดละ!”
เขาเลื่อนสายตาคมขึ้นสบตากับฉัน ปลายลิ้นสีแดงแลบเลียริมฝีปากตัวเองช้า ๆ ท่าทางโคตรโรคจิตเลย ฉันกำหมัดแน่นพลางเกร็งร่างขัดขืนสัมผัสกรุ่นร้อนตรงช่วงหน้าอกตัวเองอย่างสุดความสามารถ เขาทั้งบีบทั้งขย้ำอย่างไร้ความปรานี น่าโมโหชะมัด… ฉันอยากจะฆ่าไอ้บ้านี่ที่สุด!
“อะ… เจ็บ!”
“โทษที ก็ของเธอมันทั้งใหญ่ทั้งเด้งสู้มือขนาดนี้ ฉันไม่กัดก็บุญแค่ไหนแล้ว”
นับพันละริมฝีปากออกจากใจกลางหัวใจฉันเล็กน้อย ก่อนจะอ้าปากงับและดึงดันอีกครั้ง ร่างกายฉันสะท้านไปทุกส่วน พยายามจิกปลายเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้เผลอเคลิ้มไปกับสัมผัสน่ารังเกียจนั่น บราเซียตัวสวยถูกดึงลงพร้อมกับฝ่ามือและริมฝีปากร้อนเข้ามาแทนที่
“ยะ… อย่า…”
“อืมม… หยุดยากแล้วว่ะพูดเลย” เขาเลื่อนริมฝีปากร้อน ๆ ขึ้นมาจูบพรมข้างแก้มพลางกระซิบเสียงพร่า ฝ่ามือร้อนเลื่อนจากหน้าอกเปลือยเปล่าของฉันลงต่ำไปยังหน้าท้องแบนราบ ฉันเกร็งตัวแน่นสองตาก็จับจ้องดวงตาคมสีดำสนิท “อย่ามองเฮียด้วยสายตาแบบนั้นสิคนสวย แค่นี้ยังยั่วไม่พออีกเหรอ”
“อย่าแม้แต่จะคิด เอามือสกปรก ๆ ของนายออกไป!” ฉันพยายามกัดฟันพูด ข่มน้ำเสียงให้เย็นชาที่สุด แม้มันจะสั่น ๆ แต่ฉันก็ยังอดทนขัดขืน
แล้วรู้ไหมว่านับพันทำสีหน้าแบบไหนตอบกลับมา?
เขายิ้ม… ยิ้มแบบพวกโรคจิต!
“สกปรกไหม? ต้องลอง… เธออาจจะร้องไม่หยุดเลยก็ได้นะ”
- ผู้เขียน
