นาฬิริณทร์ตื่นลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิม เมื่อพบว่าที่นอนข้างเธอนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีคนที่คิดว่าเขาจะกลับมานอนข้างกัน ร่างเล็กลุกเดินออกไปนอกห้องซึ่งเป็นพื้นที่สำหรับนั่งพักผ่อน ล้อมรอบด้วยกระจกบานใหญ่เห็นวิวของท้องทะเลภูเก็ตได้แบบพาโนรามา ที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่อยู่ด้านนอก
แสงแดดที่สาดส่องมาเข้ามาในบ้านพัก ทำให้เธอต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาให้สามารถมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนขึ้น จนแน่ใจแล้วว่าในเวลานี้เธออยู่คนเดียวลำพังมาตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า ริมฝปากเล็กขมเม้มน้ำตาคลอ พยายามใช้สติ หล่อนจึงไม่คิดที่จะโทรหรือตามหา ในเมื่อเขาเองก็ไม่คิดที่จะเป็นห่วงว่าเธอจะนอนอยู่คนเดียวในบ้านพักหลังนี้ได้หรือไม่
นาฬิริณทร์ตัดสินใจอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นเดรสสายเดี่ยวตัวยาวกรอมพื้นสีฟ้าน้ำทะเล กับหมวกสานปีกกว้างสีขาว เดินออกมารอพริบพราวและเคเซียมารับเพื่อไปทานอาหารเช
