ปรมะมาส่งเธอถึงที่เตียง และเขาก็นอนลงใกล้ ๆ
“อ้าว นึกว่าจะแค่มาส่ง ไม่ไปทำงานต่อหรือคะ”
“ไม่” ปรมะยิ้มกริ่ม ผลักร่างของเธอลงไปนอนแล้วก่ายกอดเธอ มธุรดาพลิกกายหนี แต่ชายหนุ่มก็คว้าเอาไว้
“เราสองคนไปไหน ๆ กันแล้วนะ แค่นอนกอด”
“ก็...” กำลังจะแย้ง แต่พอเห็นปรมะหาวก็เงียบเสียงลง
เธอรู้ว่าเขาคงเพลียเหมือนกัน ไหนจะขับรถ ไหนจะทำอะไร ๆ กับเธอ การมีเซ็กซ์ก็เหมือนการออกกำลังกายอย่างหนึ่ง เพราะตอนที่เสร็จกิจหมอหนุ่มก็เหงื่อโซมกายทีเดียว
มธุรดาอาจจะเข้มแข็งในตอนแรก คิดไว้ว่าหลังแต่งงานจะไม่แยแสเพราะแค่ทำข้อตกลงร่วมกัน แต่เหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินไปเสียแล้ว เธอที่กำลังดวงตกและสภาพจิตใจอ่อนแอ ตอนนี้แค่มีเขาอยู่ข้างกาย มธุรดาก็รู้สึกอบอุ่นในใจ
ฤทธิ์ยาที่หมอให้แรงมากจริง ๆ เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่มันก็หนักอึ้ง หัวสมองยิ่งแล้วใหญ่ เหมือนจะคิดอะไรไม่ออก และกำลังหยุดการทำงาน
“หลับเถอะครับ” เขากระซิบข้าง
