#2 ของขวัญ

1086 คำ

“เราขอแกะของขวัญนะ” “ของขวัญ...?” แฟนสาวทวงคำก่อนจะรู้ตัวว่าบนศีรษะมีโบสีหวานที่เธอใช้มันติดบนกล่องของขวัญของริว มือหนาถัดปอยกับใบหูของคนรัก ประคองแก้มใสอย่างทะนุถนอม คนที่เขารอได้อย่างไม่มีเงื่อนไข และจะรอต่อไปหากเธอยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ที่มากขึ้น “ได้มั้ย” “อืม...ได้!” เธอไม่ใช่คนโง่ เป่าเปาเข้าใจดีว่าริวหมายถึงอะไร และมันคงถึงเวลาพัฒนาความสัมพันธ์แล้ว “เรารักเปานะ” บอกรักแล้วก็จูบลงที่กลีบปาก มือหนาเลิกเสื้อของแฟนสาวออกช้าๆ ด้วยใจคอที่ตื่นเต้นเกินควบคุม เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรก ยากูซ่าแสนเลวคนนี้ไม่ใช่แฟนที่ดีประเสริฐ เขาแอบนอกกายกับเปาบ้างเพราะร่างกายมันต้องการระบายความอัดอั้นตามวัย คบแฟนคนเดียวมาเจ็ดปีไม่เคยมีอะไรด้วยจะบอกว่าช่วยตัวเองอย่างเดียวไม่เคยเอากับคนอื่นมันก็ตอแหล แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ปลดปล่อยความต้องการทางเพศ จ่ายเงินแล้วเสร็จ ไม่เคยมีอะไรมากกว่านั้น “เดี๋ยวริว...” เป่าเปาก็ไม่เคยคิดว่าแฟนหนุ่มของเธอจะไร้ความรู้สึกเป็นพระอิฐพระปูน ไม่เคยนอกกายนอกใจไปกับใคร เธออยู่ห่างเขาไกลมากคนละฟากโลก และยากูซ่าหนุ่มหล่อก็มีแต่สาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง สุรา นารี เป็นหนึ่งในธุกิจที่ริวต้องดูแลทุกวัน นางขนิกาพวกนั้นสวยจนเธอเสียดายที่ต้องมาทำงานบริการแบบนี้ “อะไร...” “เราแค่...” อยู่ๆ ก็เกิดความไม่มั่นใจ ไม่รู้ว่ารักของเราจะยาวนานอีกแค่ไหน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้มันจะไปได้ไกลอีกหรือเปล่า หรือเขาอาจจะอดทนรอเพื่อให้วันนี้มาถึงแล้วทุกอย่างก็จะจบลงดื้อๆ “ตั้งแต่สิบสี่จนยี่สิบเอ็ดแล้วนะ” “ทำไมล่ะ” เพราะความงี่เง่าแท้ๆ ที่มาผิดเวลา ทำให้จู่ๆ เป่าเปาก็เกิดไม่มั่นใจในความรักของตัวเอง “อืม...โอเค!” และด้วยความรักหรือความโง่เขลา สุดท้ายเขาก็ยอมเหมือนเช่นเคย ริวไม่เคยฝืนใจหรือขืนใจ เพราะตามใจเสียด้วยซ้ำเป่าเปาจึงเกเรในบางที “ขอโทษนะ...” และจู่ๆ เจ้าตัวก็รู้สึกผิดขึ้นมาเอง เธอรักริวมากและริวก็เช่นกัน แต่พอเอาเข้าจริง เป่าเปาเองนั่นแหละที่จินตนาการไปเองจนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา “ขอโทษทำไม ก็เราบอกแล้วว่าจะรอ” ชายหนุ่มทำตัวเล็กออดอ้อนแฟนสาว นึกตำหนิตัวเองขำๆ ที่โชว์แมนพูดแบบนั้นออกไปเหมือนกัน และเขาก็ดันเป็นลูกผู้ชายที่รักษาคำพูดเสียด้วยสิ “มานี้สิ” สองมือน้อยๆ ประคองแก้มสาก เป่าเปาอยากสบตาแฟนหนุ่มให้ชัดๆ มองให้ลึกลงไปเพื่อเรียกความมั่นใจอีกครั้ง เงานัยน์ตาสีถ่านมีเธออยู่ในนั้นชัดเจนเหมือนกับความรักที่เขามีให้เธอชัดเจนเช่นกัน...แล้วจะรออะไรอีก จุ๊บส์... หญิงสาวกดริมฝีปากตัวเองลงบนปากแฟนหนุ่ม แน่นอนว่าขาตอบรับอย่างแผ่วเบาเสมอ ทั้งคู่ดูดดึงแลกเปลี่ยนลิ้นและของเหลวจนอุณหภูมิในร่างกายมันร้อนวูบวาบ “เดี๋ยวเราหยุดไม่ได้นะเปา” บุรุษเพศไม่คิดว่าตัวเองจะปล่อยให้แฟนสาวครองพรหมจรรย์ผ่านพ้นคืนนี้ถ้าเป่าเปายังคงกระตุ้นอารมณ์เขา “ไม่แกะของขวัญแล้วเหรอ หรือไม่อยากได้แล้ว” “อยาก! แต่เปาแน่ใจนะ” “อยากให้เราเปลี่ยนใจเหรอ” “...เปลี่ยนตอนนี้ก็ต่อยท้องลากขึ้นห้องนะ” “กล้าเหรอ!” เป่าเปาขยับตัวออกแต่เอวบางถูกกอดไว้แน่น ริวไม่ยอมให้เปลี่ยนใจกลางทางแบบนี้แน่ “เปาอะ...” เสียงอ้อนและสีหน้าน่าสงสารแต่น่าหมั่นไส้ ริวไม่ยอมให้เวลาผ่านไปโดยเสียเปล่าอีกแล้วแม้วินาทีเดียว ยากูซ่าบ้าพลังเลิกเสื้อที่แฟนสาวสวมอย่างลนลานอีกครั้ง ก้อนในอกทั้งคู่เต้นดังแข่งกัน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังอึ้กเมื่อเขาเห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็นของแฟนตัวเองมาก่อน “ซ่อนรูปนี้หน่า...” “ไอ้ริว!” มือบางตีมือหนา เป่าตีมือของริวเมื่อเขาวางบนเต้าแล้วออกแรงบีบเบาๆ พอเป็นพิธี “ขอแกะอีกชิ้นนะ” ไม่รอคำอนุญาต ชายหนุ่มปลดตะขอหลังหลุดแล้วบราก็คลายแรงรัดเต้าอวบ ริวกดริมฝีปาดบนเนินเนื้อ ตวัดลิ้นเย้ายอดถัน “เดี๋ยวริว...” ความรู้สึกแปลกใหม่แสนซาบซ่านและตื่นเต้น เป่าเปาหายใจไม่ทั่วท้องเกร็งกระสัน “อีกชิ้นนะ” เขาไม่รอช้า ตะขอกางเกงยีนและยีนถูกรูดลงแล้วพยายามดึงให้หลุดจากสะโพกแต่สาวเจ้าก็รั้งไว้ “ไม่ต้องเขินเหรอ” “จะไม่เขินได้ไงล่ะ” “งั้นเดี๋ยวเราถอดก่อนก็ได้” ในเวลาไม่ถึงสิบวินาทีชีเปลือยร่างหนาก็เข้ามาประชิด ร่างกายริมไม่มีสิ่งใดปกปิด ความเป็นชายในวัยเบญจเพศตั้งผงาดจนแฟนสาวขนลุก “มา...” กางเกงยีนสีเข้มลงไปกองที่พื้นเรียบร้อย ร่างบางๆ เหลือแค่แพนตี้ตัวน้อยแล้วมันก็กำลังจะหลุดลงไปกองกับพวก “เปายังฉีดยาคุมอยู่ใช่มั้ย” “อืม...” ชายหนุ่มละจูบจากยอดถันและส่วนอื่นบนร่างกายร้องถามแฟนสาว มันถึงเวลาจริงๆ แล้วต่อจากนี้ “ครั้งแรกของเปา ขอสดนะ” “ฮะ..! ไม่ได้” “ก็เปาคุมอยู่แล้ว ไม่ท้องหรอก ถึงท้องก็ลูกเรา เราอยากทำเปาท้องอยู่แล้ว” “ไม่ได้! ริวต้องป้องกันนะ” “กลัวจะติดโรคจากเราเหรอ” คนพูดค่อนแคะนิดๆ ริวป้องกันทุกครั้งและดูแลสุขภาพตัวเองเสมอ “ยังไงก็ต้องป้องกัน” “ใจร้าย” แล้วก็ฝากรอยจ้ำไว้อีกเป็นการระบายความงอน มือหนาดรัดกลายร่องลึกจนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่บ่งบอกถึงสัญญาณความพร้อมของอีกฝ่าย “ชิ้นสุดท้ายแล้ว” “เดี๋ยว!” ศึกแย่งชิงแพนนตี้ตัวน้อย ถ้าหมดชิ้นนี้เธอห็จะเปลือยไม่ต่างจากเขา “ปิดไฟได้มั้ย” “ได้! แต่ขอสดนะ” “ไม่ได้” “ปิดแล้วมันมองไม่เห็นนะ” “งั้นก็...เปิดไว้ก็ได้” สุดท้ายก็ต้องเปิดไฟ ร่างกายเปลือยเปล่าต่อหน้าคนรักครั้งแรกในชีวิตในวันเกิดครบยี่สิบห้าปี

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more