(นที part)
ตอนนี้ผมกำลังนอนมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนของผมที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเคยขึ้นมานอนบนนี้มาก่อน
เกวลินเธอเป็นผู้หญิงที่สวย และมีใครหลาย ๆ คนหมายปองอยากครอบครองร่างกายของเธอ เพื่อไต่เต้าไปสู่อำนาจมืด ที่ไม่มีใครสามารถมาโค่นล้มลงได้ แต่มันไม่ใช่ผม เพราะในส่วนลึกของหัวใจ ผมไม่เคยต้องการอำนาจพวกนั้นเลยสักนิด และสิ่งที่ผมต้องการ คือต้องการเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีชีวิตเป็นอิระ ไร้อำนาจ ไร้ซึ่งการควบคุม ซึ่งมันไม่สามารถเป็นไปได้
เพราะผมเกิดมาในครอบครัวที่กระหายอำนาจ และ อำนาจมืดพวกนั้น มันทำให้ครอบครัวของผมอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งผมเองก็เป็นลูกชายคนโตของครอบครัวที่มีหน้าที่ต้องรับหน้าที่สานต่อความต้องการของคนเป็นพ่อ คือขยายอำนาจของท่านให้กว้างขวางขึ้น ผมจึงหนีหน้าที่นี้ไม่พ้นเสียที
ส่วนเกวลินผู้หญิงคนนี้ เธอคือ หมากตัวหนึ่งของผมเท่านั้น เพราะเธอสามารถทำให้ผม และครอบครัวของผมไปสู่อำนาจนั้นได้ เธอเป็นบุญสาวบุญธรรมของโรเจอร์ เมดิสัน มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ที่มีอำนาจ และเงินตราอย่างเหลือล้นที่คนเป็นพ่อของผมท่านต้องการมันอย่างมาก หรือจะเรียกว่ากระหายมันมากเลยก็ได้ครับ
ส่วนผม ผมก็ไม่ต่างจากเธอ เพราะผมก็เป็นหมากตัวหนึ่งของพ่อเธอเท่านั้นเช่นกัน เพราะไอ้โรเจอร์มันเองก็ต้องการให้ผม ขยายอิทธิพลมืดของมันให้กว้างขวางขึ้น
ผมกับเกวลินเราสองคนจึงตกเป็นหมากของกัน และกัน โดยที่เราต่างก็ไม่รู้ว่าใครจะเพรี้ยงพร่ำให้แก่กันก่อนนั่นเอง
ผมนอนมองไปยังใบหน้าสวยใส ที่ไร้ซึ่งเครื่องประทินผิวต่าง ๆ บนใบหน้า ด้วยความหลงใหล เกวลินเธอเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ดึงดูดผมให้เข้าหาเธอตลอดเวลา เธอเป็นผู้หญิงที่สวยไร้ที่ติ เธอเด็ดเดี่ยว เธอเก่ง แต่เธอก็ยังอ่อนต่อโลกอยู่มาก เพราะไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผมได้ เหมือนเช่นตอนนี้
ผมมองไปยังดวงตากลมรี ที่กำลังหลบสนิท กับจมูกโด่งรั้นเรียวมนสวยได้รูป รับกับริมฝีปากอิ่มสีชมพู หวานที่ผมได้เฉยชิมมาแล้ว และรับรู้ได้ว่ามันหวานมากจนยากที่จะถอนริมฝีปากออก หากได้มีโอกาสเชยชิมลิ้มลองมัน
จนบางครั้งผมเองก็นึกเกลียดตัวเองที่ไม่อาจหักห้ามใจให้หยุดมองผู้หญิงตรงหน้าได้ ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นสมบัติที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม เธอเป็นเมียของผมทั้งทางพฤตินัย และนิตินัย แต่บอกเลยว่าผมไม่อาจจะวางใจอะไรได้เลย ว่าระหว่างผมกับเธอพรุ่งนี้มันจะมีเกิดอะไรขึ้น เราสองคนอาจจะต้องแยกออกจากกันไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง หรือ เราอาจจะได้อยู่ด้วยกันจนกว่าชีวิตของเราจะหาไม่ ผมเองก็ไม่อาจจะล่วงรู้มันได้เลย
“มองอะไร?”
นทีสะดุ้งโหยงตกใจขึ้นมาทันที เมื่อจู่ ๆ เกวลินก็ลืมตาโพร่งขึ้นมามองสบตากับเขา ที่กำลังนอนมองสำรวจใบหน้าสวยของเธอราวกับตกอยู่ในภวังค์
“เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ย จู่ ๆ ก็มาจ้องหน้าฉัน ตกใจหมด!”
“ก็นายมานอนมองจ้องหน้าฉัน ตาไม่กระพริบแบบนั้นก่อนนี่ ฉันก็สงสัยน่ะซิ ว่านายมองอะไร”
“ฉันเห็นว่าเธอหลับสนิท ก็เลยสงสัยว่าเธอตายไปหรือยัง”
“นายคงดีใจ ที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้รับข่าวดี ว่าผู้หญิงที่นายแต่งงานด้วยอย่างไม่เต็มใจ ตายสมใจนายซินะ”
“ใช่! ตายซะได้ก็ดี แต่เธอดันไม่ตายนี่ซิ หึ..น่าบัดซบชะมัด”
“ถ้านายอยากให้ฉันตาย นายก็ฆ่าฉันซิ เพราะคนอย่างนายมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วนี่”
“ไม่หรอกเกวลิน ฉันไม่มีวันฆ่าเธอ เพราะถ้าเธอตายไปง่าย ๆ เรื่องนี้มันก็คงไม่สนุกซิ จริงมั้ย?” นทีเลิกคิ้วถาม พร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“ถ้านายไม่ฆ่าฉัน งั้นนายก็ระวังตัวนายไว้ให้ดีก็แล้วกัน”
“เธอจะฆ่าฉัน?”
“เปล่า ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก เพราะเรื่องนี้มันจะจบง่ายไป แต่สิ่งที่ฉันจะทำ คือทำให้นายจำฉันไปจนตายต่างหากล่ะ” เกวลินพูดสวนออกมาอย่างท้าทาย
“งั้นเธอเองก็ช่วยทนไม้ ทนมือฉันให้มาก ๆ หน่อยก็แล้วกันล่ะ เพราะฉันมันเป็นพวกชอบความรุนแรง ยิ่งเธอท้าทาย ต่อปากต่อคำฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งชอบ มานี่เลย!”
ตุ๊บ!!!
“โอ้ย..กรี๊ดดด อร๊าย นายนที นี่นายจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้ปล่อยไง” เกวลินกรีดร้องออกมาจนลั่นห้องทันทีที่ นทีจับลากแขนเธอลงมาจากเตียงนอนโดยที่เขาไม่คิดจะยั้งมือเลยสักนิด
เกวลินรู้สึกเจ็บร้าวระบมไปทั้งก้นที่ตกลงมากระแทกกับพื้นห้องอย่างแรง จนน้ำตาของเธอไหลพรากออกมาทันที
นทีแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อได้เห็นความเจ็บปวดของเธอ พร้อมกับยืนกอดอก มองเธอที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่กับพื้นโดยที่เขาไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว
“ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว มัวแต่นั่งสำออยอยู่นั่นแหละ รีบไปอาบน้ำ และลงไปเตรียมอาหารเช้าให้ฉันด้วย”
“ฉันไม่ทำ” เกวลินตะคอกลั่นตอบกลับออกไปทั้งน้ำตา
“เธอท้าทายฉันเหรอ เกวลิน” นทีกัดฟันกรอดพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบคางของเกวลินเอาไว้แน่น
“ฉันไม่ได้ท้าทายนาย แต่ฉันทำอาหารไม่เป็น”
“ทำไม่เป็นก็ต้องทำ เพราะนี่คือคำสั่งของฉัน”
“แต่ฉันไม่ใช่ทาสของนายนะ”
“หึ..ไม่ใช่เหรอ เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะเกวลิน เพราะตั้งแต่วันนี้ไป เธอต้องเป็นทาสของฉัน และเธอต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันต้องการ”
“ก็ได้ ตอนนี้ฉันจะยอมเป็นทาสนาย แต่สักวันเถอะนที..สักวัน ฉันจะเอาคืนนายอย่างสาสม”
“ไม่มีวันนั้นหรอกเกวลิน ผู้หญิงหน้าโง่ที่ยอมให้ไอ้โรเจอร์ พ่อบุญธรรมของเธอจูงจมูกเล่นไปวัน ๆ อย่างเธอ ไม่มีวันเอาคืนคนอย่างฉันได้”
“เลิกพูดจาใส่ร้ายแด๊ดของฉันสักทีเถอะนที แด๊ดไม่เคยจูงจมูกฉัน และเราสองคนก็เข้าใจกันดี ถึงเขาจะดูเป็นคนเลวร้ายในสายตาของใครหลาย ๆ คน แต่ถ้าเทียบกับนายแล้ว นายเลวกว่าโรเจอร์หลายร้อยเท่านัก”
“ถ้ามันไม่ได้จูงจมูกเธอ แล้วมันจะบังคับให้เธอมาแต่งงานกับฉัน เพื่อผลประโยชน์ของมันทำไมกัน”
“แด๊ดไม่ได้บังคับฉัน ฉันเองนี่แหละที่เต็มใจแต่งงานกับนาย เรื่องนี้นายเองต่างหากที่โง่ให้พ่อของนายสนสะพายเล่น”
เพลี๊ยะ!!!
นทีก้มลงมองผ่ามือหนาของตัวเองด้วยความเจ็บใจ พร้อมกับขบกรามแน่น ที่เขาเผลอฟาดตบไปที่หน้าของเกวลินอย่างแรงจนเลือดกลบปาก
“นี่เธอ..เธอกล้าดียังไงมาด่าว่าฉันเป็นควายห๊ะ เกวลิน”
เกวลินค่อยเงยหน้าขึ้นที่แดงซ้ำไปทั้งหน้า พร้อมกับมุมปากที่มีเลือดซึมออกมาขึ้นไปมองหน้านที ด้วยสายตาที่เครียดแค้น ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน และเดินกระเพลก ๆ ผ่านหน้านทีเข้าห้องน้ำไปทันที โดยที่เธอไม่ได้อะไรออกมาเลยสักคำเดียว
ทำให้ความเครียด และความกดดัน ความรู้สึกผิดทั้งหมดเกาะกินอยู่ในหัวใจของนทีแต่เพียงผู้เดียว
“โธ่โว้ย!!! มึงทำอะไรลงไปวะไอ้นที” นทีกำหมัดแน่นพร้อมกับต่อยไปที่ฝาผนังห้องอย่างแรงด้วยความโกรธ ที่ตัวเองเผลอลงไม้ลงมือกับเกวลินอย่างรุนแรงไปขนาดนั้น
“นาย ๆ นายครับ นายจะไปไหนครับ” ไมค์ รีบเดินเข้ามาขวางนทีที่กำลังหุนหันเดินลงมาจากห้องนอนของตนที่ถูกจัดให้เป็นห้องหอของตัวเอง และเกวลินเมื่อคืนนี้ในช่วงสาย ของอีกวัน
“ไอ้ไมค์ มึงไม่ต้องตามกูไป วันนี้มึงอยู่บ้านนี่แหละ คอยเฝ้าบ้านไว้ และห้ามไม่ให้เกวลินออกจากบ้านกูไปไหนเด็ดขาด”
“คุณนทีจะรับอาหารเช้าเลยมั้ยคะ”
“ไม่ครับป้านิ่ม ผมไม่หิว ผมรบกวนป้านิ่มช่วยขึ้นไปดูเกวลินเธอหน่อยนะครับ และหาอะไรอ่อน ๆ และยาแก้ปวดไปให้เธอทานบนห้องด้วย และถ้าเป็นไปได้ ห้ามให้เธอออกจากห้องนอนของผมเด็ดขาด จนกว่าผมจะกลับมา”
“เอ่อ..ได้ค่ะ แต่ คุณเกวเธอไม่สบายเหรอคะ”
“ครับ” นทีถอนหายใจออกมา เมื่อนึกถีงใบหน้า และดวงตาที่แดงกร่ำ และบวมช้ำของเกวลินจากฝีมือของตนที่พลาดพลั้งทำร้ายร่างกายของเธออย่างรุนแรง จนไม่น่าให้อภัยเลยด้วยซ้ำ