บทที่ 17
นางร้ายต้องสะบัดบ๊อบ
วันนี้ช่างสดใสจริง ๆ
ชีวิตการอยู่หอมันไม่ได้ลำบากอะไร เพราะเธอไม่ใช่พวกเรื่องมากเท่าไหร่ จะแย่หน่อยก็ตรงไม่มีคนทำผมให้ ผมเธอก็เริ่มจะยาวถึงบ่าแล้วด้วย จะตัดอีกก็ไม่ชอบ เธอชอบผมยาว ๆ ทำได้หลายทรงมากกว่า
“เอาไปขายได้เท่าไหร่นะ”
เป็นครั้งแรกที่เธอมองต่างหูสีเลือดที่อยู่ในกล่องประดับนี่แล้วไม่รู้สึกขวางหูขวางตา เพราะในตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้แล้วว่าตัวเธอนั้นไม่มีพันธะแล้ว หมดสิ้นความเป็นคู่หมั้นเรียบร้อยแล้วนั่นเอง
ความจริงเธอก็แค่อยากจะรู้ว่า ‘นิสัยจริง’ ของนางเอกเป็นยังไง เธอเลยลองเข้าหาดู ทำให้เธอรู้ว่าตัวนางเอกนั้นยังเหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่เติบโต สงสัยเจ้าระบบนั่นคงให้ท้ายน่าดู เลี้ยงยังไงให้เหมือนเด็กสามขวบ
ด้วยความเป็นมนุษย์เก่า และปีศาจใหม่ ที่นิสัยดี๊ดี ลีแอนด์เลยตัดสินใจว่าจะสอนความโหดร้ายของโลกใบนี้ให้สักหน่อย คุณนางเอกจะได้มีภูมิต้านทานเสียบ้าง
ไม่คิ
