บทที่ 19
นางร้ายต้องบูลลี่คนอื่นแบบงง ๆ
ลีแอนด์หาวออกมาขณะเปิดประตูห้องเรียนเข้าไปอย่างช้า ๆ ก่อนหน้านี้หลังจากเจอเจ้าพอล เธอก็ดันง่วงเสียอย่างนั้น จึงขออนุญาตตัวเองกลับห้องนอนเพื่อไปงีบอีกหน่อย ยังไงซะ เตียงฟูกนุ่ม ๆ (ที่ขนมาจากคฤหาสน์) ก็ต้องดีกว่าเตียงเลือดอยู่แล้ว
“มาสายนะ” อิซซาเบลล่าที่ตอนนี้กำลังสอนอยู่หน้าห้อง จิกตามองหญิงสาวที่เดินเข้ามาเบา ๆ แต่เธอนั้นไม่ได้รู้สึกเกลียดอะไร อาจจะเพราะว่าเธอเห็นอีกฝ่ายมาตั้งแต่ยังเล็ก รู้กิตติมศักดิ์ดีก็เป็นได้
“ขอโทษค่ะอาจารย์ขา” และเช่นเคยที่หญิงสาวจะเพียงยิ้มเผล่ แล้วเดินกลับไปนั่งที่อย่างรวดเร็ว
อิซซาเบลล่าสอนต่อ เธอกล่าวถึงประวัติศาสตร์ของดินแดนปีศาจที่มีมาเนิ่นนานนับสหัสวรรษ เผลอ ๆ จะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ ทุกคนต่างตั้งใจฟัง บรรยากาศเหมือนตอนเด็ก ๆ หลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของลีแอนด์อย่างช้า ๆ
บางทีความคิดถึงนี่มันก็น่าทรมานเหมือนกัน
หากพวกเธอ
