บทที่7 จะตอนไหนก็โดนอยู่ดี
1480 คำ
บทที่ 7
"ไม่ทันแล้วมั้ง กูจะสรุปให้สั้นๆให้มึงเข้าใจง่ายๆมึงกับกูเราเป็นแฟนกันแล้วกูหวังว่ามึงจะเข้าใจ" คาวีตอกกลับรวบหัวรวบหางลูกพีชโดยเร็วไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้โต้แย้งเขากลับ
"นี่ ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ" ลูกพีชแสร้งแหวเสียงเขียวพลางทำหน้ามุ่ยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายวาจาที่ห้าวห้วนรวบรัดของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิททำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง
"ไปอาบน้ำกับกู" คาวีเอ่ยเสียงเรียบพลางช้อนร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำทันที
"แกมองหน้าฉันทำไม" ลูกพีชที่เห็นว่าคาวีเอาแต่จ้องมองดวงหน้าของเธอไม่วางตาในขณะที่เธอและเขานั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำจากุซซี่อ่างเดียวกัน แต่ดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์กลับเอาแต่จ้องมองใบหน้าหวานตาไม่กระพริบทำเอาร่างบางรู้สึกเขินอายจนทำตัวไม่ถูก
"แค่อยากมอง" คาวีตอบกลับพลางยักยิ้มมุมปากจ้องมองใบหน้าหวานอย่างเจ้าเล่ห์
"มองนานๆระวังจะตกหลุมรักฉันขึ้นมานะ" ร่างบางตอกกลับทีเล่นทีจริงพลางขยิบตาใส่ร่างสูงใหญ่อย่างมีจริต
"หึ แล้วตอนนี้กูไม่เป็นแบบนั้นรึไง" คาวีแค่นหัวเราะในลำคอหนาเบาๆก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ๆร่างบางที่ในตอนนี้กำลังเขินอายจนพวงแก้มแดงระเรื่อราวกับลูกมะเขือเทศสุก
"กะ..แกจะทำอะไรอะวี" ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาติดเย็นชาด้วยความหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มมาข้างๆพวงแก้มนวลก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆที่ข้างใบหูขาวผ่อง
"ที่กูพูดมาทั้งหมดกูจริงจัง กูอยากให้มึงไปลองคิดดูอีกที ที่กูบอกว่าชอบมึงกูชอบมึงจริงๆไม่ได้พูดเล่น"
"อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของฉัน"
"เฮ้อ..มึงนี่มัน..." ถ้อยคำตอบกลับของหญิงสาวทำเอาคาวีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจ
"ก็แกชอบพูดเล่นอยู่เรื่อยฉันจะไปตรัสรู้ไมละว่าอันไหนจริงอันไหนเล่น"
"มึง! ฟัง! กู! นะ! กู! ชอบ! มึง ! ชอบ! มา! นาน! แล้ว! กูพูดมาขนาดนี้แล้วกูหวังว่ามึงจะเข้าใจ" คาวีจับใบหน้าหวานให้หันมาสบตากับตนพลางตะเบ็งเสียงพูดทีละคำเน้นๆให้ลูกพีชเข้าใจว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
"โอ๊ย!จะตะโกนทำไมหูจะแตก" ลูกพีชยกมือบางขึ้นมาปิดใบหูทั้งสองข้างของตัวเอง
"คบกันนะ" คาวีเอ่ยขอลูกพีชคบแต่ทว่าลูกพีชกลับเงียบกริบ
"เป็นแฟนกันนะพีช! คบกับกูนะ!" คาวีตะเบ็งเสียงอีกครั้งพลางขยับตัวเข้าไปใกล้ๆกับลูกพีชจนริมฝีปากของเขาและเธอชิดกัน
"อื้อ!" ลูกพีชส่งเสียงร้องอู้อี้เมื่อถูกคาวีใช้ฟันคมกัดที่ริมฝีปากของเธออย่างแรงก่อนจะเปลี่ยนมาประกบจูบบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงคาวีใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่จะยอมถอนจูบออกจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง
"เป็นแฟนกูนะพีช กูไม่อยากเป็นแค่เพื่อนกับมึงแล้ว" คาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงพลางใช้มือหนาลูบเส้นผมดำขลับของเธออย่างอ่อนโยน
"แกแน่ใจเหรอ ถ้าวันนึงเราเลิกกันขึ้นมาล่ะเราจะมองหน้ากันไม่ติดนะ" ลูกพีชเอ่ยความในใจที่เธอกังวลมาตลอดใจนึงเธอก็อยากจะคบกับเขาแต่อีกใจเธอก็ลังเลที่จะตกลงคบกับเขาด้วยกลัวว่าหากวันนึงเลิกกันขึ้นมาเขาและเธอที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อนคงจะมองหน้ากันไม่ติด
"ทำไมมึงถึงชอบกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง แค่มีความสุขไปด้วยกันทุกวันแค่นี้ไม่ได้รึไงวะ" คาวีเอ่ยเสียงเข้มพลางดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิดกับความขี้กังวลของเธอ
"แกอย่าเร่งรัดฉันได้ไหม ฉันขอเวลาคิดดูก่อน"
"มึงจะคิดอีกนานไหม? กูให้เวลามึงแค่ถึงเที่ยงคืนนี้ ถ้ากูไม่ได้คำตอบที่กูพอใจ กูจะยัดเยียดตำแหน่งผัวคนแรกให้มึงเอง" คาวีขู่เสียงเข้มพลางลุกขึ้นยืนเดินออกไปจากห้องน้ำตรงไปที่ห้องแต่งตัวก่อนจะหยิบกางเกงยีนส์ตัวแพงขึ้นมาสวมใส่เขาใช้เวลาแต่งตัวไม่นานนักก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวเดินตรงไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะออกไปหาแก๊งเพื่อนสนิทเพื่อจะดื่มเหล้าเมานารีตั้งแต่หัววันเหมือนเคย
"แกจะไปไหน" ลูกพีชเอ่ยถามพลางเดินออกมาจากห้องน้ำโดยบนตัวของเธอสวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำของคาวีอยู่
"ไปไหนก็เรื่องของกู" คาวีตอบอย่างขอไปทีพลางหยิบบุหรี่ราคาแพงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาจุดไฟสูบควันเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อคลายความหงุดหงิด
"ฉันถามแกดีๆนะวี"
"เป็นเมียกูเหรอถึงชอบถามว่ากูจะไปไหนกับใคร" คาวีถามกลับพลางจ้องมองลูกพีชด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"ไหนเมื่อกี้แกยังขอฉันเป็นเเฟนอยู่เลย แล้วนี่แกจะไปไหนจะออกไปหาผู้หญิงในสต๊อกของแกอีกแล้วเหรอ" ลูกพีชตอกกลับด้วยความน้อยใจทั้งที่เขาเพึ่งจะขอเธอเป็นแฟนเมื่อกี้แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเขากลับเปลี่ยนเป็นอีกคนละคนเพียงเพราะเธอแค่ขอเวลาคิดทบทวน
"ไว้มึงตกลงคบกับกูเมื่อไหร่ กูถึงจะหยุด" พูดจบคาวีจึงเดินออกไปจากห้องนอนในทันที
"วี" ลูกพีชเอ่ยเรียกคาวีก่อนที่เขาจะเดินพ้นกรอบประตูทำให้คาวีหยุดนิ่งยืนอยู่ที่เดิม
"มีอะไร" คาวีเอ่ยถามกลับเสียงเรียบโดยที่ไม่ได้หันหน้ากลับมามองที่เธอ
"ถ้าฉันยอมคบกับแก แกจะเลิกเจ้าชู้เลิกไปเอากับผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม" ลูกพีชเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจเธออยากจะแน่ใจว่าเขาจะหยุดที่เธอคนเดียวได้จริงรึเปล่า เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะมานั่งเสียใจภายหลัง
"ถ้ามึงเป็นแฟนกู กูจะยอมหยุดทุกอย่าง" คาวีตอบกลับพลางหันหน้ากลับมามองดวงหน้าหวานลูกพีชเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นราวกับกำลังใช้ความคิด
"ไง จะคบกับกูไหม?" คาวีเลิกคิ้วเข้มเอ่ยถาม "จะยอมเป็นแฟนกับกูไหม?" คาวีเอ่ยถามซ้ำอีกรอบพลางพ่นควันบุหรี่เทาฟุ้งกระจายออกมาจากโพรงปาก
"คือ..." ลูกพีชอ้ำอึ้งเธอยังคงใช้ความคิดไต่ตรองอย่างถี่ถ้วน
"มองตากู มึงจะได้รู้ว่ากูพร้อมจะหยุดที่มึงคนเดียวจริงๆ" คาวีเอ่ยเสียงเข้มอย่างจริงจังพลางเดินเข้ามาหาลูกพีชใกล้ๆจนร่างสูงใหญ่ของเขาแนบชิดกับร่างบางของเธอ
"อื้ม.." ลูกพีชตอบตกลงในลำคอเสียงเบาทำให้คาวีได้ยินเสียงพูดของเธอไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก
"อื้ม คือ?" คาวีเลิกคิ้วขึ้นเอ่ยถามเธอซ้ำอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้หูฝาดไปเอง
"แฟน" ลูกพีชเอ่ยเสียงเบาเธอเขินอายจนพวงแก้มสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ "เป็นแฟนกัน" ลูกพีชเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างขอไปทีพลางอมยิ้มจนแก้มปริเบือนหน้าไปอีกทาง
"หึ ก็แค่นี้" คาวียักยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์ จากนั้นจึงโน้มใบหน้าลงมาประจูบแนบชิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่ม
"อืมม.." ทั้งคู่ต่างเปล่งเสียงครางในลำคอออกมาเบาๆพวกเขาต่างพึงพอใจในรสจูบของกันและกัน
"วี เราเพิ่งคบกันเมื่อกี้เองนะ" ลูกพีชถอนจูบออกจากริมฝีปากของคาวีเธอจับท่อนแขนแกร่งเอาไว้มั่นเมื่อเห็นว่ามือหนากำลังจะล้วงเข้ามาใต้ชุดคลุมอาบน้ำบนตัวของเธอ
"จะตอนไหนมึงก็ต้องโดนกูกระแทกร่องอยู่ดี นอนเฉยๆก็พอ ครั้งแรกของมึงกูจะเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้" คาวีตอกกลับพลางถอดชุดคลุมอาบน้ำออกจากตัวของเธออย่างรวดเร็ว
- ผู้เขียน
