XLVII.- Sospechas

552 คำ

Horas más tarde Stiles h los demás salieron del sótano. Stiles ya se encontraba mucho más calmado, en cuanto llegó a la sala de estar fue recibido por su pequeño cachorro.   - ¡Papi! - exclamó Dylan corriendo a los brazos del castaño   - Lamento haberte preocupado pequeño - le dijo Stiles tomando al pequeño en brazos   - Nos preocupaste a todos - le dijo Isaac con el ceño fruncido a lo que Stiles esbozó una ligera sonrisa acercándose al mayor de sus cachorros colocando su dedo en el entrecejo del mismo para quitar su ceño fruncido   - Lo siento pero deja de pasar tanto tiempo con tu padre, se te están pegando sus mañanas, no estás tan viejo para que tengas arrugas - le dijo divertido   Neah se acercó a Stiles, el cual al verlo solo asintió levemente con la cabeza.   - Me alegra

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม