ไอลีนค่อยๆ ขยับร่างกายพร้อมลืมตาขึ้นมาด้วยอาการมึนงง เธอมองไปโดยรอบก็เห็นแต่ความมืดมิด อากาศที่หนาวเย็นจากความอับชื้นภายในห้องนี้มันปลุกให้เธอนั้นฟื้นขึ้นมา
“ที่นี่ที่ไหน?” ร่างบางมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก หลังจากที่นอนหลับไปนานหลายชั่วโมง ดวงตากลมโตสั่นระริกก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆเม้มเข้าหากัน เมื่อมองไปบริเวณรายรอบมันไม่ใช่สถานที่ที่เธอคุ้นเคย ห้องที่เธออยู่มันคล้ายกลับห้องเก็บของที่มีสภาพทรุดโทรมรกรุงรัง
ปึง! ปึง! ปึง! ไอลีนทุบประตูอย่างแรงเมื่อเธอรู้ว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก สมองพยายามประมวลเหตุการณ์นึกย้อนกลับไป ทำให้รู้ว่าตอนนี้เธอน่าจะกำลังถูกลักพาตัวมาอยู่ที่ไหนสักแห่ง
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนติดอยู่ในนี้!”
“ใครก็ได้ช่วยที ช่วยฉันด้วย”
หญิงสาวพยายามเปล่งเสียงเพื่อร้องขอความช่วยเหลือนานหลายสิบนาที แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล
แกร่ก! เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบุคคลมาใหม่ที
