“กะ แกจะทำอะไร”
“ก็...ทำอะไรดีนะ ถ้างั้นเอางี้แล้วกัน วิธีแรกของฉันแกช่วยเอามือด้าน ๆ ตบหน้าตัวเองหน่อยสิมายา”
“อะ อะไร”
“ตบซะ ตบให้แรงเพราะถ้าตบไม่แรงฉันจะเอาด้ามปืนตบหน้าที่มันด้านไร้ยางอายของแกให้แหกจนหอบหน้าไปร่านใส่ผัวใครไม่ได้อีกต่อไป”
“มะ ไม่ ฉันไม่ทำร้ายตัวเองแน่นอน” มายาปฏิเสธเสียงสั่น
เธอกลัวปืนในมือไม้หวายมากแต่ก็คิดพร้อมกับให้กำลังใจด้วยการบอกตัวเองว่าไม้หวายไม่กล้ายิงเธอหรอก คนอย่างไม้หวายไม่มีทางเอาอนาคตของตัวเองมาทิ้งแน่นอน
“จะให้ฉันทำให้งั้นสิ?” ไม้หวายถามพร้อมกับกระตุกยิ้มใส่
“ยะ อย่านะหวาย! อย่ามาทำอะไร...”
เพี้ยะ!
“โอ้ย!” ไม้หวายตรงเข้าไปใช้ด้ามปืนฟาดลงไปที่หน้ามายาทันทีโดยทีไม่พูดอะไรเยอะจนมายาร้องพร้อมกับล้มลงไปกองที่พื้น
“ฮึก! แกทำฉันได้ยังไง” มายาลูบแก้มของตัวเองด้วยความเจ็บปวดแล้วหันกลับมาต่อว่าไม้หวายทั้งน้ำตา
“ฉันต่างหากต้องถามแกด้วยคำนี้แต่หมดเวลาถามแล
