วันนี้การันต์เข้ามาทำงานในช่วงบ่ายเพราะเป็นวันศุกร์ความจริงแล้วเขาแทบจะไม่เข้ามาทำงาน แต่เขาตั้งใจมาอ่านไดอารี่เล่มนั้นของกอบัวที่เขาเผลอลืมทิ้งไว้ยังไม่ได้เปิดอ่าน
เธอจะด่าว่าเขาเสียมารยาทก็ไม่เป็นไร เขาอ่านมันทุกตัวอักษร อ่านไปยิ้มไปบางมุมก็เศร้าจนเขารู้สึกอยากด่าตัวเองออกมาดังๆ เพราะทุกตัวอักษรที่บันทึกเอาไว้ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ล้วนเป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้น
"รักพี่ขนาดนี้เลยเหรอยัยหนูบัว"
การันต์รู้แล้วว่าต่อไปนี้เขาควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้เมื่อได้เข้าใจทุกอย่างแล้ว การันต์รีบออกจากบริษัทแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้างเบย์ลีย์ เขาตั้งใจมารับเธอกลับบ้านไปด้วยกัน
การันต์ดักรอเธออยู่เกือบสองชั่วโมงก็เห็นร่างเพรียวในชุดเดรสที่มีสูทสีน้ำตาลสวมทับไว้เดินออกมา เธอยังคงเลือกเดินทางด้วยรถไฟฟ้าหรือไม่ก็แท็กซี่เหมือนเดิม
"กลับบ้านเรากันเถอะ"
กอบัวต้องหยุดกะทันหันเมื่อเขามายืนอยู่ตรงห
