“ไหนมึงบอกว่าอยู่ที่นี่ไงไอ้ไข่นุ้ย” ผมเดินขึ้นรถด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะถามไอ้สายสืบที่มันเคยรายงานผมแบบลอย ๆ ว่าข้าวแกงอยู่ที่นี่
“ผมได้ยินว่าอยู่ที่นี่จริง ๆ นะครับนาย ขวัญใจกับป้าสุเคยคุยกันว่าคุณข้าวอยู่ที่นี่นะครับ” เมื่อก่อนไอ้ไข่นุ้ยมันก็เรียกผมว่านายแบบนี้นั่นแหละ แต่พอผมกลับมามันก็เกร็งไม่กล้าเรียกมาช่วงช่วงหลัง ๆ มันเริ่มกลับมากวนตีนผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
“แต่กูไปถามเขาแล้ว เจ้าของอพาร์ทเม้นเขาบอกว่าไม่มี”
“ก็...ผมได้ยินมาแบบนั้นจริง ๆ นะครับนาย เอาแบบนี้ไหมครับเดี๋ยวผมโทรไปถามขวัญใจอีกรอบ” ไอ้ไข่นุ้ยพูดกล้า ๆ กลัว ๆ ปนกวนตีนผมแต่ผมส่ายหน้าปฏิเสธ
“กลับบ้านเลยเดี๋ยวกูไปถามขวัญใจเอง”
“แต่เรามาถึงที่แล้วนะครับนาย บางทีอาจจะแค่ผิดอพาร์ทเม้นก็ได้นะครับ”
“ขวัญใจน่ะเจ้านายเขาไม่ใช่กูแต่เป็นเมียกู มึงคิดว่าโทรถามตอนนี้แล้วเขาจะไม่โทรฟ้องเจ้านายเขาเหรอไอ้ไข่นุ้ย”
“แต่ขวัญใจมันก็อย
