กระตุกหนวดเสือ
1051 คำ
"อื้อ ๆ เจ็บ”
“อย่าเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ข้าน้อย เจ็บ"
เพียงเขาเริ่มปักหัวอวบหยักเข้ามา นางก็หวาดกลัว เจ็บแปลบ กรีดร้องเสียงหลง
"อย่าเกร็ง ผ่อนคลาย ยิ่งเกร็งยิ่งเจ็บหนัก ไฉนคนงามหอชุ่ยฟง จึงดูไม่คุ้นเคยกับเรื่องบนเตียงถึงเพียงนี้"
เขาไม่ได้หยุด ปากเขาดูดดึงขบเม้มยอดอกคนงามอย่างเผ็ดร้อน ลูกชายของเขาทั้งคึกคัก ทั้งเริงร่า มันอยากจะจ้วงแทงทะลุทะลวง ฝังเข้าไปซุกซบอยู่ในตัวนางใจจะขาด
มาถึงขั้นนี้เขาแน่ใจแล้ว นางตัวดีต้องเป็นโจรสาว ที่เขาตามจับในคืนนี้เป็นแน่ ไม่มีหญิงสาวหน้าไหนจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดนี้ คณิกา โสเภณีในกองทัพ ไม่เคยทนรังสีอำมหิต รังสีกดดันที่เขาแผ่ออกไปได้เลย ทุกคนหวาดกลัวจนตัวสั่น บางคนกลัวจนเป็นลมไปเลยก็มี แต่โจรสาววัยกระเตาะผู้นี้ช่างไม่กลัวตาย ยังคงพยายามหว่านเสน่ห์ใส่เขาไม่หยุด
ที่สำคัญนางตัวดีรู้จักเขา นางไม่ได้เอ่ยปากถามเขาสักคำ ว่าเขาเป็นใคร ใช่ท่านแม่ทัพ ที่นางรับค่าจ้าง ให้มาปรนนิบัติเขาหรือไม่ เพราะนางรู้จักเขาดีอยู่แล้ว
เขาจับโจรสาวเปลื้องผ้าออกจนหมด อยากรู้นักนางจะเสียบปีกบินหนีไปไหนรอด จะวิ่งแก้ผ้าโทง ๆ หนีไปก็ให้มันรู้ไป อาวุธลับ ลูกเล่นต่าง ๆ นางโจรน้อยจะซ่อนไว้ตรงไหน ในเมื่อเหลือแค่ตัวเปล่าล่อนจ้อนแบบนี้
ลู่อิงไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด ว่าท่านแม่ทัพเซียวเหยียน ที่นางนึกสบประมาทว่าบ้าผู้หญิง รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนางแล้ว
บทที่ 3
กระตุกหนวดเสือ
เมื่อเห็นทางแพ้มารำไร ลู่อิงจึงตัดสินใจลงมือ เป็นทางเลือกสุดท้ายเผื่อนางจะหนีรอด
"ท่านแม่ทัพช่างใจร้อนนัก"
นางแกล้งบิดตัวแง่งอนอย่างมีจริต หวังเพียงจะหยุดยั้งนิ้วเรียวสากที่จู่โจมจนนางใกล้สติหลุด
"มาเจ้าค่ะ ไปเล่นกันต่อในอ่างน้ำเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ จะเย็นเสียหมด"
นางพยายามถอยตัวไปทางอาบน้ำ ด้วยนางมั่นใจว่าเขาต้องก้าวตามนางไม่ให้ห่างเป็นแน่
ว้าย!!! ลู่อิงร้องด้วยความตกใจ อยู่ดี ๆ ท่านแม่ทัพตัวโตเรี่ยวแรงดีประดุจหมียักษ์ก็คว้าเอวนาง โยนลงไปในอ่างน้ำ เขาหัวเราะอย่างคึกคะนอง เปลื้องผ้าที่เหลือ แล้วก้าวตามนางลงมาในอ่างอาบน้ำ
เพียงยื่นมือออกไป ตวัดทีเดียวก็ได้กวางน้อยเนื้อนุ่ม ที่มีแววตาตื่นตระหนกตกใจแกมหวาดกลัว มาอยู่ในอ้อมกอด
เซียวเหยียนเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวใสอย่างไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว ทั้งมือทั้งริมฝีปากของท่านแม่ทัพรุกไล่โจมตีนางไม่ให้ทันได้หายใจหายคอ โจรสาวคนงามหอบจนตัวโยน
เมื่อทางรอดเหลือเพียงริบหรี่ นางก็ต้องเสี่ยง นางจิกเล็บลงกับบ่าเขาจนเลือดซิบหลายรอย ปากร้องครวญครางกระเส่า "อื้อ เสียวเจ้าค่ะ"
ท่อนเอ็นอวบขนาดใหญ่ พอ ๆ กับท่อนแขนนางแทงลึกเข้ามาในกลีบดอกไม้อ่อนบางลึกขึ้นเรื่อย ๆ
"คับเป็นบ้าเลย"
ภายในของนางโจรสาวเริ่มกระสับกระส่าย นางจะมาเสียสาวอย่างไร้ค่าให้ชายแปลกหน้าเช่นนี้ไม่ได้ นางโจรน้อยตัดสินใจกัดยาสลบในปากให้แตก แล้วดูดเม้มขบกัดไปที่รอยแผลที่โดนเล็บของนางจิกข่วนทั้งหลาย สักพัก ร่างหนาแกร่งบึกบึน ก็ทรุดลงอย่างช้า ๆ นางถอนหายใจอย่างหมดเรี่ยว หมดแรง
เกือบไม่รอด!!!
ถ้าเขาอัดกระแทกมิดลำในทีเดียว นางคงรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ไม่ได้แล้ว ในเล็บของนางมียาสลบ เซียวเหยียนช่างมีวรยุทธสูงส่งยิ่งนัก นางจิกเล็บ ส่งยาสลบเข้าสู่กายเขาไปตั้งกี่รอบ เขายังต้านทานไว้ได้นานขนาดนี้ ยังดีที่นางยังเหลือสติ เอายาสลบในปากเข้าช่วยอีกทาง ไม่งั้นคงต้องเสียความบริสุทธิ์ให้ท่านแม่ทัพเป็นแน่
เทียบกันแล้ว นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแม้เพียงนิด วรยุทธเขากับนาง ห่างชั้นกันเกินไป เพียงพริบตา คนงามก็พลิ้วกายหนีไปในความมืด
***
เซียวหยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ท่านแม่ทัพหนุ่มมองไปรอบ ๆ ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะหมดสติไป
นางโจรน้อยช่างร้ายกาจนัก ถึงกลับกล้ามากระตุกหนวดเสือร้ายอย่างเขาถึงในค่ายเฮยฉี อย่าหวังเลยว่า เขาจะปล่อยนางให้รอดเงื้อมมือไปได้
นางตัวดีถึงกับกล้าวางยาเขา เขาที่มีพลังยุทธกล้าแข็ง ฉายาแม่ทัพเลือดเดือดไม่ใช่มีดีแค่ชื่อเป็นแน่ ชื่อเสียงเขาเรื่องลือระบือไกล ถึงขนาดชาวบ้านทั่วไป ใช้ขู่เด็กให้กลัวได้
กองทัพเฮยฉี ค่ายทหารเฮยฉีของท่านแม่ทัพเซียวเหยียนไม่ใช่ธรรมดา เฮยที่แปลว่าดำ เฮยฉี ค่ายดำทมิฬ ภายใต้คมดาบของแม่ทัพเลือดเดือดไม่มีคำว่าปรานี
ดาบเฮยฉี ดาบเล่มโตของท่านแม่ทัพเซียวเหยียน ทำจากเหล็กไหลสีดำเล่มใหญ่ ว่ากันว่า เป็นหนึ่งในของศักดิ์สิทธิ์ของหุบเขาเทวะ เฉพาะน้ำหนักของมัน ก็ต้องใช้ทหารรูปร่างกำยำล่ำสันถึงสามคนห้าคนช่วยกันแบก
ดาบเฮยฉีดาบเลือดเดือด ดาบที่เคยดื่มเลือดกองทัพศัตรูกว่าสองแสนคน มีกลิ่นอายแห่งความตายกระจายอยู่โดยรอบ
"นางตัวดี ช่างรนหาที่ตาย!!!
“รอให้ข้าจับเจ้าได้อีกครั้ง เจ้าจะได้รู้ว่าเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับข้า" เขามั่นใจนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ยังหนีไปได้ไม่ไกล นางจะต้องยังอยู่ในค่ายเป็นแน่ ท่านแม่ทัพเซียวเหยียน ระบายอารมณ์โกรธ เพียงกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงดังโครมใหญ่ก็ดังขึ้น โต๊ะไม้ตัวใหญ่ทำจากไม้เนื้อแข็งก็หักพังย่อยยับลงในพริบตา
- ผู้เขียน
