รักแลกร้าย : EP 1 ทำหน้าที่แทน
969 คำ
EP 1
...“มุกดา”...
“อุ๊เเว้”เสียงร้องของน้องมีนาคมที่ร้องดังขึ้นจึงทำให้เรารีบวางข้าวของในครัว ที่กำลังจัดและวิ่งขึ้นไปบนห้องเพื่อไปหาลูกสาว นี่คงได้เวลาตื่นของเขาแล้วสินะ
“โอ๋มีนาคะ ไม่ร้องนะลูก แม่มาแล้ว”เราอยู่ในสถานะป้าแต่เราแทนตัวเองว่าแม่ น้องมีนาเป็นลูกสาวของเรา เราจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด และจะเอาคืนคนที่ทำร้ายน้องสาวเราให้สาสม หลังจากที่ผ่านงานศพไปได้ 1 อาทิตย์ เราใช้ชีวิตเหมือนเดิมลาออกจากงานเพื่อเลี้ยงหลาน ส่วนเรื่องเงินยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้างไม่ถึงกับไม่มีกิน
“หิวนมหรอลูก”หลาานของเราสมควรได้กินนมแม่ของเขา แต่ต้องกินนมชงเพราะว่าพวกนั้นพวกสาระเลวที่มันทำกับน้องเราไว้เราเห็นหน้าหลานสาวทีไรยิ่งโกรธแค้นยิ่งเกลียดพวกมันมากขึ้น
“มุกดา อยู่ด้านบนใช่ไหมต้นขึ้นไปนะ”เป็นเสียงของต้น ในทุกๆเช้าที่เขามาหาและซื้อโจ๊กซื้อขนมมาให้กับเรา ต้นเป็นเพื่อนที่สนิทมากที่สุด คอยช่วยเหลือเราหลายๆอย่าง ยิ่งในตอนที่น้องสาวเราเสีย มีแต่ต้นนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้าง
“จ้าขึ้นมาเลย”เมื่อต้นเข้ามาก็ยิ้ม ในมือของเขาถือกล่องนมยี่ห้อเดียวกันกับน้องมีนากินมาด้วย
“ต้นซื้อนมมาฝากลูก”
“ขอบใจมากนะต้น”
“ยินดี ต้นบอกแล้วไงว่าต้นจะช่วยเลี้ยงมีนา”
“จ้ะเดี๋ยวเราอาบน้ำให้กับมีนาก่อนนะ อุ้ยมุกดาลืมปิดเตาแก๊สเลยต้น วานไปปิดแก๊สด้านล่างให้ทีเดี๋ยวไฟไหม้บ้าน”
“OK ได้ อย่างนั้นมุกดาอาบน้ำให้กับมีนานะไม่ต้องรีบ”เรายิ้มและพยักหน้าให้กับต้นและต้นก็ออกไป หลังจากนั้นมีนาดื่มนมจนอิ่ม ด้วยความที่เขายังเด็กเพิ่งคลอดมาได้ไม่กี่วัน เขาก็นอนหลับเราอาบน้ำให้กับลูกทาแป้งใส่ชุดใหม่เรียบร้อย และเอามุ้งครอบไว้กลัวว่ายุงจะกัดเขา ก่อนที่จะลงมาด้านล่างเห็นต้นทำกับข้าวอยู่ในครัว
“ต้นทำอะไร”ต้นหันกลับมายิ้มให้กับเราแล้วก็ยื่นจานกับข้าวให้เราดู
“ต้นทำกับข้าวแทนมุกดาไง เพราะว่ามุกดากำลังเอาลูกอาบน้ำกินนม อีกกว่ามุกดาจะเหนื่อยก็เลยทำกับข้าวรอ”
“ไม่น่าลำบากเลย เดี๋ยวมุกดาก็ลงมาทำเอง”
“อย่าใช้คำว่าลำบากสิ ลำบากกว่านี้ต้นก็ยอม แค่มุกดามีความสุข”เรายิ้มให้กับต้นจางๆ ถามว่าเรารู้สึกดีไหมเมื่ออยู่ใกล้เขารู้สึกดีนะ แต่ไม่อยากคิดเกินเพื่อนไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากกับเรา ชีวิตของต้นควรที่จะเจอผู้หญิงดีๆกว่านี้ ไม่ใช่แม่ลูกติดไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลย แถมยังมีภาระอีกมากมายที่จะต้องรับผิดชอบ
“กินข้าวกันเถอะ”เราเปลี่ยนเรื่องทันทีและเดินไปหยิบจานข้าว 2 จานกินข้าวกับต้น
“ดูสีหน้าของมุกดาซีดๆนะ ไม่สบายหรือเปล่า”เรานั่งกันอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร แต่ต้นยื่นมือมาหาเรา พร้อมกับใช้หลังมือแตะตรงหน้าผาก เพื่อดูว่าตัวเราร้อนหรือเปล่า เรามองสายตาของต้นยิ่งทำให้หัวใจเราสั่น
“มะไม่เป็นอะไรขอบใจนะ”เสียงตะกุกตะกักของเรา ที่เอ่ยขอบใจเพื่อนพร้อมกับหลบสายตาก้มหน้าตักกับข้าวกิน
“เขินเราหรอ”
“เขินอะไรต้นพูดมั่วๆนะ กินข้าวได้แล้ว”เราจ้องหน้าของต้นและคิ้วขมวดเข้าหากันทำให้ต้นหัวเราะออกมา ก่อนที่จะกินข้าวกัน ต้นมีหน้าที่จะต้องไปทำงานที่บริษัทที่เราออกมานั่นแหละ ส่วนเราเองไม่ได้ทำงานแล้วอยู่บ้าน คงต้องรอมีนาโตและไปฝากเลี้ยง พอมองรอบๆบ้าน ก็ยังคงมีภาพน้องสาวของเรา เขาเคยอยู่ตรงนั้นชอบกินอันนี้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทุกๆครั้งที่เรานั่งอยู่คนเดียวเรามักจะร้องไห้ น้องสาวของเราจากไปเร็วจนเราทำใจไม่ได้
ครืด!! เสียงมือถือของเราดังขึ้น เราหยิบมาดูเป็นเบอร์ของใหม่ เพื่อนของเราแต่ไม่สนิทหรอก เราให้เธอทำงานบางอย่างให้กับเรา
“ฮัลโหลใหม่ว่ายังไง”
“เรื่องที่มุกดา ให้เราไปจัดการเราจัดการเรียบร้อยแล้วนะ และเราก็รู้แล้วว่าบ้านนั้นเป็นยังไง แต่ก็รู้ไม่ละเอียดหรอก จะเล่าให้ฟังในส่วนหนึ่ง”เราฟังใหม่เล่าหลายๆอย่างและพอจับใจความได้ ยิ่งทำให้เราเกลียดบ้านนั้นขึ้นมาก จนกลายเป็นทวีคูณ เราก็รู้แล้วว่าพ่อของมีนาคือคนไหน เพิ่งกลับมาจากอเมริกา หึ ดีเนาะน้องสาวของเราตั้งท้อง แต่หนีไปทำงานต่างประเทศปล่อยให้น้องสาวเราอยู่บ้านและถูกแม่ของมันรังแก
“ฮึ้กขอบใจมากนะใหม่”หลังจากที่เราวางสาย เราเดินขึ้นมาหาลูกยังคงนอนหลับยังไม่ร้องกินนม ก่อนที่เราจะหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้งเข้าไปใน google เพื่อหาประวัติของพ่อมีนาแต่จะทำยังไงให้ได้เข้าถึงตัว
“มีนาลูก แม่สัญญาว่าแม่จะเอาคืนพวกมันให้สาสม เหมือนกับที่มันทำร้ายแม่ของมีนาไว้จนตาย”เราพอจะรู้วิธีแล้วว่าเราจัดการพวกมันแบบไหน
- ผู้เขียน
