“ถ้าฉันไม่มีหัวใจฉันไม่เป็นแบบนี้หรอก”
986 คำ
“ฮึก...ฮื่อ ๆ”
น้ำหอมร้องไห้มาตลอดทาง เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร? แต่ถ้าเธอไม่มาด้วย คนที่จะเจ็บตัวต้องเป็นนิโคลัส ซึ่งเธอยอมไม่ได้
น้ำหอมไม่รู้หรอกว่าใครเก่งกว่าใคร แต่การที่นิโคตินแสดงให้เธอได้เห็น ว่าเขาพร้อมที่จะเข่นฆ่าผู้เป็นพี่มันทำให้เธอนั้นทนไม่ได้ ที่จะได้เห็นคนที่ตัวเองรักตายไปต่อหน้า เธอทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะยอมให้เป็นแบบนั้น
“ร้องไห้ค่ำครวญไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉันไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยเธอไปหามันแน่นอน”
“ทำไมนายถึงใจร้าย ฮึก! ทำไมนายถึงเลวได้ขนาดนี้” น้ำหอมเอ่ย พร้อมกับใช้มือปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของตัวเอง ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อชายตรงหน้า มันมีแต่ความเกลียด เกลียดที่เขาเลวกับเธอ
“ฉันร้ายก็เพราะเธอ ฉันรักเธอมาตั้งนานทำไมเธอไม่เห็นใจฉันบ้าง”
“ความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก ฮึก! การที่เรารักเขา แล้วเขาไม่ได้รักตอบมันเจ็บ นายต้องรู้สิว่าควรจะหยุด ไม่ใช่ทำแบบนี้หอมไม่ได้เคยรักนาย นายก็รู้ที่หอมคุยอยู่กับนาย เพราะคิดว่านายเป็นน้องของนิโคลัส”
“ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอไม่ได้รักฉัน ฉันคิดแค่ว่าเธอคุยกับฉัน เธอห่วงใยฉัน แต่สิ่งที่ได้กลับมามันไม่ใช่”
“หยุดเรื่องนี้ยังทันนะติน คิดใหม่นะ เรายังเป็นเพื่อนกันได้”
“ไม่! ฉันไม่เป็นเพื่อนเธอ เพราะฉันคิดกับเธอไปมากกว่านั้น ถ้าเธอไม่ยอม ไอ้ลัสมันต้องตาย!”
“นายมันเลว! “
“ใช่! ฉันมันเลว ฉันไม่เคยมีใครที่เข้าใจฉันสักคน เธอเข้ามาในชีวิตฉัน คุยดีกับฉัน ทำให้ฉันดีใจ คิดว่าเธอมีใจให้ฉันแต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ แต่ไม่เป็นไรต่อให้เธอไม่รักฉัน ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปหามันแน่นอน”
“นายคิดไปเองทั้งนั้น หอมไม่เคยบอกว่ารักนาย นายมันคนใจร้าย ฮื่อๆ “ น้ำหอมร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น พร้อมกับมองผู้ชายตรงหน้าทั้งน้ำตา
“.....” ไร้คำพูดใด ๆ จากปากนิโคติน เขาเบือนหน้าออกไปมองวิวข้างทางผ่านกระจกข้างๆ
“ทำแบบนี้นายก็ไม่ได้หัวใจหอมหรอก บอกไว้เลยหอมไม่มีวันรักผู้ชายเลว ๆ แบบนายแน่นอนไม่มีวัน ไม่มีวัน! ไม่มีวัน! ฮึก!”
“ก็ดี! ฉันจะได้ไม่ต้องใจดีกับเธออีกต่อไป ชีวิตที่เหลือของเธอนับจากนี้ เป็นของฉัน!”
“นายไม่มีสิทธิ์บังคับหอม หอมเป็นคนมีเลือดเนื้อมีหัวใจมีชีวิตเป็นของตัวเอง ทำไมหอมจะไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตของตัวเอง”
“มีสิทธิ์แต่มันพ่วงกับความตายของนิโคลัส เธอจะเลือกอะไร?”
“ถ้าเลือกความตายของหอมได้คงจะดี ฮึก!”
“ก็เลือกเอาแล้วกัน ถ้าคิดว่าความตายจะทำให้เธอหนีฉันพ้น ไม่มีทาง! เพราะไม่มีทางที่เธอจะตายจากฉันได้ เพราะฉันไม่ยอม”
“....” น้ำหอมเงียบ พยายามตั้งสติ แม้ในตอนนี้เธอจะสติแตกมากเพียงใดก็ตาม
ป่านนี้นิโคลัสคงจะรู้ว่าเธอหายไป แค่คิดใจเธอมันก็เจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน ไม่เคยคิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาในชีวิต ที่น้องชายแย่งชิงพี่สะใภ้ของพี่ชายตัวเอง
“เลือกที่จะอยู่กับฉันหรือจะให้มันตายแค่นั้นเอง”
“บอกเหตุผลได้ไหมทำไมถึงทำแบบนี้”
“....”
“นายไม่มีสิทธิ์ทำกับหอมแบบนี้ ถ้านายรักหอมจริงนายต้องปล่อยหอมไปสิ นายต้องปล่อยให้หอมมีความสุข นายต้องดีใจที่คนที่นายรักมีความสุขสิ”
“ผู้ชายแบบนั้นมันมีแต่ในนิยาย สำหรับเธอฉันคือผู้ชายสารเลว ฉันมันคือตัวร้าย ตัวร้ายอย่างฉันจะไม่มีทางปล่อยเธอไป แล้วเธอก็ไม่สามารถไปจากฉันได้เช่นกัน”
“ฮื่อๆ ไอ้ชั่ว! “
“.......”
“ไอ้สารเลว” น้ำหอมทุบที่อกแกร่งของนิโคติน ยอมรับว่ากลัวเขา แต่เธอทนไม่ไหวจริง ๆ เขามันคนใจร้ายเขามันเลวไม่มีเหตุผลอะไรเลย
“หึ” นิโคตินแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ แม้ในใจจะเจ็บปวดที่น้ำหอมทำแบบนั้นกับเขา แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอไปได้เลย
อาจจะเป็นเหตุผลของคนแพ้แล้วพาล อาจเพราะความเห็นแก่ตัวของเขาเอง แต่เขาก็ทำไม่ได้ที่จะปล่อยเธอไปมีความสุข กับคนที่เขาเกลียด
“ไอ้สารเลว ฮึก! หอมรักนิโคลัสได้ยินไหม?!” น้ำหอมตะเบ็งเสียงใส่นิโคตินอย่างเหลืออด แต่เขากลับไม่สนใจสิ่งที่เธอกระทำ
“รักมันก็ครางชื่อมันด้วยล่ะ”
“ไอ้เลว!”
“ถึงฉันจะเลว ฉันก็รักเธอไม่น้อยกว่ามัน”
“รักก็ช่าง นายจะไม่มีวันได้หัวใจหอมโปรดรู้ไว้ด้วย ฮึก ๆ”
“งั้นเธอมานี่”
“กรี๊ดดดดดดดด!!!” เธอกรีดร้องออกมาดังลั่น เมื่อนิโคตินกระชากแขนเธอแรง ๆ ให้ลงจากรถจากนั้นก็ลากเธอเข้าไปในบ้าน
“ไอ้ชั่วไอ้เลวนายไม่มีสิทธิ์ทำกับหอมแบบนี้”
“เดี๋ยวฉันจะยัดเหยียดความเป็นผัวให้เธอเอง เธอจะได้เลิกพล่ามหามันสักที”
“ฮึก! นายมันชั่วนายมันสารเลว นายมันคนไม่มีหัวใจ ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนใจดำ ไอ้คนสารเลว”
“...” นิโคตินลากเธอขึ้นไปข้างบนพร้อมกับปิดประตูจากนั้นก็เหวี่ยงเธอลงบนเตียง
“ถ้าฉันไม่มีหัวใจฉันไม่เป็นแบบนี้หรอก”
“กรี๊ดดดดดดดด!!!
- ผู้เขียน
