"ลียา" เสียงฝีเท้าหนักๆวิ่งตามมาข้างหลังพร้อมกับเสียงเรียกของพี่โซ่ฉันจึงได้สติชะงักเท้าแล้วหยุดยืนนิ่งหันกลับไปมองด้านหลัง ฉันมัวแต่เดินเหม่อใจลอยคิดถึงคำสารภาพของพี่เพิร์ธจนเผลอลืมไปเลยว่าบอกพี่โซ่ไว้จะทำแผลให้ก่อนขึ้นเรียน
"ค่ะ.....พี่โซ่ลียาเราไปนั่งทำแผลตรงใต้ตึกดีกว่านะคะทำแผลเสร็จจะได้รีบขึ้นเรียนกันเลย" ฉันชวนพี่โซ่เดินไปใต้ตึกเพราะรับรู้ได้ว่าพี่โซ่มองหน้าฉันเพื่อค้นหาคำตอบอะไรบางอย่าง ฉันจึงรีบเก็บอาการดีใจออกนอกหน้าเก็บซุกซ่อนไว้ภายในไม่แสดงออก
"ไอ้เพิร์ธมันทำอะไรลียาหรือเปล่า พี่เห็นลียาอยู่ในรถของมันนานไม่ยอมลงมาซะทีพี่กลัวว่ามันจะทำอะไรไม่ดี ลียารู้ไหมว่าพี่ร้อนใจเรื่องลียาแทบไม่อยากทำอะไร" ฉันรู้สึกอึดอัดแปลกๆในขณะที่เรากำลังจะเดินไปใต้ตึก พี่โซ่เดินเงียบมาตลอดทางใบหน้าดูเคร่งเครียดจนฉันสัมผัสได้ จนในที่สุดพี่โซ่ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบระหว่างเราแล้วถามออกมา
"พี่เพิร์ธไม่
