ผมรู้สึกว่าปล่อยเวลาให้มันยืดยื้อมานาน วันนี้ผมต้องปิดเกมส์ให้จบสักที เมื่อรู้ว่าเธอพอทำอาหารได้นั่นคงเป็นวิธีที่แนบเนียนเพื่อเข้าห้องของเธอได้โดยกระต่ายน้อยจะไม่ตื่นกลัวและหวาดระแวง ผมจึงขอให้เธอทำกับข้าวให้กินนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ผมไม่อยากกินเมนูนี้ความรู้สึกมันฝังลึกบอกใจเสมอว่าคงไม่มีใครทำอร่อยเท่ากับคนที่ผมรัก ทำไมวันนี้ผมถึงนึกอยากจะกินเมนูนี้ขึ้นมาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ผมเข้ามาในน้องของลียาได้อย่างง่ายและปล่อยให้เธอลงมือจัดการอาหาร ส่วนผมก็มานอนรออยู่ตรงโซฟาจนกระทั่งลียาปลุกผมกินข้าวถึงได้รู้ว่าตัวเองเผลอหลับสนิทร่วมชั่วโมง ทำไมผมถึงรู้สึกสบายใจและเผลอหลับง่ายๆในพื้นที่ที่ไม่ใช่ของผม ปกติผมเป็นคนนอนยากหลับตาลงทีไรมันก็มีเรื่องในอดีตคอยตามหลอกหลอนไหลวนในหัวทุกครั้งที่หลับตาลงจนไม่สามารถข่มตาหลับสนิทได้สักครั้ง อาการนอนไม่หลับทำให้ผมต้องหาเรื่องออกไปข้างนอกหรือสิงอยู่ที่ผับของไ
