bc

บรรณาการรักมาเฟียร้าย

book_age18+
1.9K
ติดตาม
26.5K
อ่าน
ครอบครัว
มาเฟีย
ผู้สืบทอด
คนใช้แรงงาน
ดราม่า
like
intro-logo
คำนิยม

บรรณาการรักมาเฟียร้าย

เมื่อยี่สิบปีก่อน ความผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืนของ เดเมี่ยน ทายาทตระกูลใหญ่ ทำให้ลูกสาวแม่บ้านคนหนึ่งตั้งครรภ์ขึ้นมา ทั้งที่ในเวลานั้นภรรยาของเขาก็กำลังตั้งท้องอ่อน ๆ เช่นเดียวกัน

ทันทีที่ความจริงถูกเปิดเผย หญิงสาวผู้เป็นเพียงลูกแม่บ้านถูกขับออกจากคฤหาสน์อย่างไร้เยื่อใย ไม่มีแม้แต่คำปลอบโยนหรือความรับผิดชอบจากผู้ชายที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

เก้าเดือนต่อมา เธอให้กำเนิดเด็กหญิงคนหนึ่ง ก่อนจะจากโลกนี้ไปเพราะเสียเลือดมาก

เด็กคนนั้นมีชื่อว่า เอลล่า

แม้จะมีสายเลือดของเดเมี่ยนอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่เอลล่ากลับไม่เคยได้รับอนุญาตให้เรียกเขาว่า “พ่อ”

เธอถูกเลี้ยงไว้หลังคฤหาสน์ เติบโตมากับยายและเหล่าแม่บ้าน เรียนหนังสือเพียงชั้นมัธยมปลาย และใช้ชีวิตราวกับเป็นคนรับใช้คนหนึ่งของตระกูล

ต่างจาก ไอริส ลูกสาวที่เกิดจากภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเดเมี่ยนอย่างสิ้นเชิง

ไอริสเติบโตมาท่ามกลางความรัก เงินทอง และเกียรติยศ ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี ถูกเชิดหน้าชูตาในฐานะคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูล ขณะที่เอลล่าต้องใช้ชีวิตอยู่หลังกำแพงคฤหาสน์ราวกับเป็นคนที่ไม่มีตัวตน

ทั้งที่ไม่มีใครเคยรู้เลยว่า เด็กสาวสองคนที่เกิดจากผู้ชายคนเดียวกัน กลับมีใบหน้าคล้ายคลึงกันจนแทบแยกไม่ออก

กระทั่งวันที่เอลล่าอายุครบยี่สิบปี

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอถูกเรียกให้เข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ สถานที่ที่เธอเคยทำได้เพียงมองจากด้านนอกมาตลอดยี่สิบปี

และนั่นไม่ใช่เพราะคนเป็นพ่ออยากพบหน้าเธอ

แต่เพราะเขาต้องการ ใช้เธอ

“คนของตระกูลคาร์เนอร์ต้องการไอริสไปอยู่ข้างกาย แลกกับเส้นทางการเดินเรือในแถบอันดามัน”

เอลล่าเงยหน้าขึ้นมองชายที่เธอไม่เคยมีสิทธิ์เรียกว่าพ่อ หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นทุกคนในครอบครัวนั่งอยู่พร้อมหน้า สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เธอจนบรรยากาศภายในห้องกดดันขึ้นเรื่อย ๆ

“แล้ว…นายท่านเรียกฉันมาทำไมคะ”

เดเมี่ยนมองเด็กสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่เขาตัดสินใจเอาไว้แล้วพูดออกมาอย่างไม่ลังเล

“ฉันเสียไอริสไปไม่ได้ ฉันอยากให้เธอไปแทนไอริส ลูกสาวฉัน เธอหน้าคล้ายลูกสาวฉันมาก ไม่มีใครรู้ว่าเธอไม่ใช่ไอริส”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเอลล่าเย็นวาบ

คำว่า ‘ลูกสาวฉัน’ ที่หลุดออกจากปากของเขาช่างบาดลึกเข้าไปถึงกลางใจ

เพราะผู้ชายคนนี้คงลืมไปแล้วว่า…

เธอเองก็มีสายเลือดของเขาเหมือนกัน

แต่เขากลับพูดถึงไอริสราวกับตัวเองมีลูกสาวอยู่เพียงคนเดียว

ก่อนประโยคต่อมาจะทำลายความหวังเล็ก ๆ ที่เอลล่าเคยมีต่อผู้ชายคนนี้จนหมดสิ้น

“ฉันจะส่งไอริสไปต่างประเทศ ส่วนเธอ…จะต้องไปอยู่กับตระกูลคาร์เนอร์แทน คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างกายคนของตระกูลนั้นในฐานะไอริส แลกกับเงินสองล้าน และหลังจากที่ชีวิตเธอเป็นอิสระ เธอก็มีเงินไปตั้งตัว”

เอลล่านิ่งงันไปทั้งร่าง

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอมีตัวตน ไม่มีใครเคยเห็นลูกสาวอีกคนที่ถูกซ่อนไว้หลังกำแพงคฤหาสน์ และเพราะใบหน้าของเธอเหมือนไอริสมากพอที่จะใช้หลอกคนทั้งโลกได้ ชีวิตของเธอจึงกลายเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดสำหรับครอบครัวนี้

ลูกสาวคนหนึ่งจึงถูกส่งหนีไปให้ไกลเพื่อปกป้องอนาคต

ส่วนลูกสาวอีกคน…

กลับถูกส่งไปเป็น “บรรณาการ”

ให้กับชายที่แม้แต่เดเมี่ยนเองยังไม่เคยเห็นหน้า

เขาคือมาเฟียผู้มีทั้งอำนาจ เงินตรา และความโหดเหี้ยมอยู่ในมือ ชายที่เพียงชื่อของตระกูลก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ และต่อให้ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตของเอลล่าหลังจากถูกส่งไปจะต้องเผชิญกับอะไร เดเมี่ยนก็ยังเลือกจะส่งเธอไปอยู่ดี

เพียงเพื่อแลกกับผลประโยชน์ของตระกูล

และเหนือสิ่งอื่นใด…

เพียงเพื่อปกป้อง ไอริส ลูกสาวที่เขารัก

เอลล่าเคยคิดว่าการถูกพ่อทอดทิ้งมาตลอดยี่สิบปี คือสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตแล้ว

จนกระทั่งวันนี้ วันที่เธอได้รู้ว่า…

ในสายตาของผู้ชายที่ให้กำเนิดเธอมา

เธอไม่ได้มีค่ามากพอที่จะเป็น “ลูกสาว”

แต่มีค่ามากพอ…

ที่จะถูกส่งไปแทนลูกสาวที่เขารัก

chap-preview
อ่านตัวอย่างฟรี
1 หมาป่าแห่งแดนใต้
ภูเก็ตในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีชื่อของตระกูลหนึ่งถูกพูดถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ในหมู่นักธุรกิจ เจ้าของท่าเรือ ไปจนถึงผู้มีอิทธิพลที่ทำมาหากินอยู่บนเส้นทางฝั่งอันดามัน “ตระกูลคาร์เนอร์” ตระกูลมหาอำนาจที่เพิ่งขยายอิทธิพลลงมายังภาคใต้ และใช้เวลาไม่นานก็เข้าถือครองธุรกิจสำคัญหลายแห่ง ทั้งท่าเทียบเรือ คลังสินค้า เครือข่ายขนส่ง รวมไปถึงโรงแรมหรูริมทะเลที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่กี่ปี ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าคาร์เนอร์ต้องการหยุดอยู่ตรงไหน รู้เพียงว่าเส้นทางใดที่พวกเขาเข้ามาถือครอง หลังจากนั้นการจะผ่านเข้าออกหรือทำธุรกิจในพื้นที่เหล่านั้น ก็ไม่ใช่เรื่องของเงินเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป และเจ้าของอำนาจคนใหม่ก็เริ่มมีฉายาที่ถูกเรียกกันลับๆในหมู่คนวงในว่า “หมาป่าแห่งแดนใต้” คืนนี้ ชั้นบนของโรงแรม “วาเรนติ ภูเก็ต” ห้องรับรองส่วนตัวที่ไม่ปรากฏอยู่ในแผนผังของโรงแรม กำลังต้อนรับแขกเพียงคนเดียว เดเมียน เวสตันแคลร์ นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ สีหน้าของชายวัยกลางคนเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง ตรงหน้าเขาเป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ผู้ทำหน้าที่เจรจาแทนเจ้านาย ส่วนเจ้าของอำนาจตัวจริง… นั่งอยู่หลังฉากกั้นกระจกสีดำด้านในสุดของห้อง แสงสลัวเผยให้เห็นเพียงเงาร่างสูงที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าได้ชัดเจน และตั้งแต่เดเมียนก้าวเข้ามาในห้อง ชายคนนั้นยังไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว “ผมยอมจ่ายสามเปอร์เซ็นต์ครับ” ในที่สุดเดเมียนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “ทุกครั้งที่เรือสินค้าของตระกูลผมใช้เส้นทางเดินเรือ และท่าเทียบเรือในเครือข่ายของวาเรนติ ผมยินดีแบ่งสามเปอร์เซ็นต์จากมูลค่าการขนส่งในเที่ยวนั้นให้คุณทันที” ชายในชุดสูทปรายตามองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนถามออกไปเรียบๆ “สามเปอร์เซ็นต์เหรอครับ” “ครับ สามเปอร์เซ็นต์” เดเมียนตอบอย่างไม่ลังเล เพราะในความคิดของเขา ส่วนแบ่งสามเปอร์เซ็นต์จากเรือทุกลำและสินค้าทุกเที่ยว ตลอดระยะเวลาของสัญญา ถือเป็นจำนวนไม่น้อยเลย มากพอที่คนตรงหน้าควรจะพิจารณาข้อเสนอของเขาอย่างจริงจังด้วยซ้ำ ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมีเพียง “เจ้านายของผมบอกว่า…ไม่คุ้มครับ” คำตอบเรียบง่าย ราวกับตัวเลขสามเปอร์เซ็นต์ที่เดเมียนเพิ่งเสนอไป ไม่มีค่ามากพอให้เสียเวลาพิจารณา ทำให้สีหน้าของชายวัยกลางคนตึงขึ้นทันที เขารู้อยู่แล้วว่าการเจรจาครั้งนี้คงไม่ง่าย แต่ไม่คิดว่าข้อเสนอของตัวเองจะถูกปัดทิ้งโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด “ถ้าอย่างนั้นสี่เปอร์เซ็นต์ครับ” เดเมียนรีบเพิ่มข้อเสนอ เขาไม่มีทางเลือกมากนัก เพราะเครือข่ายธุรกิจของวาเรนติที่เพิ่งขยายเข้ามาในภูเก็ตครอบคลุมทั้งท่าเทียบเรือ คลังสินค้า และเส้นทางโลจิสติกส์สำคัญหลายจุด หากการเจรจาครั้งนี้ไม่สำเร็จ การขนส่งสินค้าของเวสตันแคลร์จะยิ่งลำบากกว่าเดิม และเส้นทางอื่นที่เหลืออยู่ก็ทั้งอ้อมกว่าและมีต้นทุนสูงจนแทบไม่คุ้มกับการดำเนินธุรกิจต่อ “ผมให้สี่เปอร์เซ็นต์ ทุกเที่ยว ทุกลำ ตราบใดที่สินค้าของผมยังใช้เส้นทางและท่าเรือในเครือของวาเรนติ พวกคุณจะได้รับส่วนแบ่งโดยไม่มีข้อยกเว้น” ชายในชุดสูทยังไม่ตอบ เดเมียนจึงพูดต่อทันที “ผมต้องการเส้นทางนี้จริงๆครับ ช่วยพิจารณาด้วย” น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ เมื่อการเจรจาธุรกิจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด “คุณเองก็น่าจะรู้ ว่าธุรกิจของตระกูลผมกำลังมีปัญหา เส้นทางเดิมทำให้ต้นทุนเพิ่มขึ้นเกือบทุกด้าน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานเราคงรับภาระไม่ไหว” มือของเดเมียนกำเข้าหากันแน่น “ธุรกิจขนส่งคือเส้นเลือดใหญ่ ที่หล่อเลี้ยงตระกูลเวสตันแคลร์มาหลายชั่วอายุคน ผมปล่อยให้ทุกอย่างที่บรรพบุรุษสร้างมาต้องพังลงในรุ่นของตัวเองไม่ได้” น้ำเสียงของชายวัยกลางคนสั่นเล็กน้อย “เพราะฉะนั้น…” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนลดทิฐิที่เคยมีลงจนแทบไม่เหลือ “ขอให้ผมได้ใช้เส้นทางของวาเรนติเถอะครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ไม่มีคำตอบจากชายตรงหน้า เดเมียนจึงเผลอเหลือบมองผ่านไปยังฉากกระจกสีดำ เงาร่างใหญ่ด้านหลังยังคงนิ่ง ราวกับคำอ้อนวอนเมื่อครู่ไม่มีค่ามากพอจะทำให้คนคนนั้นรู้สึกอะไร กระทั่งเสียงเย็นเยียบดังออกมาจากด้านหลังเป็นครั้งแรก “สี่เปอร์เซ็นต์เหรอ…” เดเมียนชะงัก สายตาหันไปทางต้นเสียงทันที “ผมไม่สนใจ” คำตอบเพียงสั้นๆ ทำเอาหัวใจของเขาหล่นวูบ “ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการเท่าไหร่ครับ ห้าเปอร์เซ็นต์ หรือถ้าคุณมีตัวเลขที่ต้องการ เราคุยกันได้” เดเมียนไม่ยอมให้การเจรจาจบลงแบบนี้แน่ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้ใช้เส้นทางเดินเรือนี้ “ผมไม่ได้ต้องการเงินเพิ่ม” เดเมียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “แล้วคุณต้องการอะไรครับ” คนหลังฉากเงียบไปเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา “ไอริส” เดเมียนนิ่งค้าง แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลเรื่องธุรกิจเมื่อครู่เปลี่ยนไปทันที “อะไรนะครับ” “ผมต้องการลูกสาวของคุณ” คราวนี้ชัดเจนจนไม่มีทางเข้าใจผิด เดเมียนขยับตัวขึ้นอย่างลืมตัว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “คุณหมายความว่ายังไงครับ” “คุณต้องการเส้นทางของผม ผมก็ต้องการบางอย่างจากคุณ” เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างใจเย็น “แต่ไอริสไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องธุรกิจเลยนะครับ เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบ และอีกอย่างเธอก็ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ” เดเมียนรีบแย้งอย่างปกป้องแก้วตาดวงใจ เพราะต่อให้ธุรกิจของเวสตันแคลร์จะสำคัญมากแค่ไหน ไอริสก็ยังเป็นลูกสาวที่เขารักและทะนุถนอมมาตลอดทั้งชีวิต “แล้วยังไง” คำถามสั้นๆ กลับทำให้เดเมียนพูดต่อไม่ออก เขากำมือแน่นกว่าเดิม “ผมมีลูกสาวเพียงคนเดียวนะครับ” เป็นคำพูดเรียบๆ แต่ภายในใจของคนที่ได้ชื่อว่าพ่อ ก็รัดแน่นจนเจ็บ “ผมรู้” คำตอบนั้นยิ่งทำให้เดเมียนใจหาย เพราะหมายความว่าคนหลังฉากไม่ได้พูดชื่อไอริสขึ้นมาส่งๆ เขารู้ว่าเธอเป็นใคร และอาจรู้ด้วยว่าเธอมีความสำคัญกับคนเป็นพ่อมากแค่ไหน เดเมียนเงียบอยู่นาน ก่อนตัดสินใจถามออกไป “ถ้าผมยอมส่งไอริสมา…คุณจะให้สถานะอะไรกับลูกสาวผม” ไม่มีคำตอบกลับมา เดเมียนจึงรวบรวมความกล้าพูดต่อ “ถ้าคุณรับปากว่าจะแต่งเธอเข้ามาเป็นภรรยาอย่างสมเกียรติ ผม…” “จะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น” เสียงทุ้มตัดประโยคของเขาทันที “ผมไม่ต้องการภรรยา” คำตอบนั้นทำให้เดเมียนเครียดยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า “คุณหมายความว่ายังไงครับ” ถึงจะถามออกไปแบบนั้น แต่ลึกๆในใจของคนเป็นพ่อ กลับอดคิดไม่ได้ว่า ชายตรงหน้าต้องการอะไรจากลูกสาวของเขากันแน่ หรือสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ…อาจมีเพียงร่างกายของเธอเท่านั้น “ผมไม่ได้ขอลูกสาวของคุณมาเพื่อแต่งงาน” “แล้วคุณจะให้ไอริสมาอยู่กับคุณในฐานะอะไร” เป็นคำถามที่เดเมียนถามออกไปเอง แต่กลับเจ็บแปลบขึ้นมาในอกเองเช่นกัน ความเงียบผ่านไปเพียงไม่นาน ก่อนคำตอบเย็นเยียบจะดังขึ้นจากหลังฉากกั้น “บรรณาการ” เดเมียนนิ่งค้าง “หรือถ้าคุณไม่ชอบคำนั้น…” เสียงทุ้มยังคงราบเรียบอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ก็ถือซะว่าเป็นของตอบแทนเล็กๆน้อยๆ สำหรับสิ่งที่คุณกำลังได้จากผม” มือทั้งสองข้างของเดเมียนกำเข้าหากันแน่นทันที ของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นหรือ สำหรับชายคนนั้น ไอริสอาจเป็นเพียงสิ่งของที่ใช้แลกเปลี่ยนในข้อตกลง แต่สำหรับเขา เธอคือลูกสาวที่เฝ้าเลี้ยงดูฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่ลืมตาดูโลก “คุณกำลังพูดถึงลูกสาวของผมนะครับ! เธอมีค่ามากกว่าจะมาเป็นของตอบแทนของใคร ส่วนแบ่งผมก็จ่ายไปไม่ใช่น้อย ” คราวนี้เดเมียนไม่คิดอ้อมค้อมอีกต่อไป เพราะคำพูดของคนตรงหน้ากำลังทำให้เขารู้สึกราวกับว่าไอริสเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อชิ้นหนึ่งเท่านั้น

editor-pick
Dreame - ขวัญใจบรรณาธิการ

bc

สัญญาผูกรัด(ก) มัดใจท่านประธาน

read
4.0K
bc

หัวใจซ่อนรัก(เฮียเดย์)

read
49.1K
bc

เมียกองขยะ (NC+)

read
30.9K
bc

ทรามสวาท

read
17.2K
bc

ร่านรัก จักรพรรดินี

read
2.4K
bc

กับดักร้ายนายมาเฟีย

read
168.3K
bc

แพรดาวพราวฟ้า

read
1K

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook