“หาทางตอบแทนตายายคู่นั้นด้วย อย่าลืมขอบคุณเขาด้วย” สั่งอาติเนตด้วยความสำนึกบุญคุณชายหญิงสูงวัยผู้ใจดี ช่วยคนรักของตนไว้ สิ่งแรกเมื่อได้พบกับพิรวี ตั้งใจไว้ว่าจะขอโทษและอธิบายทุกอย่างกับเธอ ไม่ว่าเธอด่าว่าเขาอย่างไร เขาจะยอมรับผิดและน้อมรับโทษทุกอย่างไว้แต่เพียงผู้เดียว หากเธอจะให้อภัยเขาต่อจากนี้
พิรวีได้รับความช่วยเหลือจากตายาย และสำคัญไปกว่านั้นบุตรชายของตายาย ยินดีขับรถมาส่งเธอยังพระราชวังเกรแฮมด์ตัน หญิงสาวรู้สึกสำนึกบุญคุณบุคคลทั้งสาม เธอไม่คิดว่าจะรอดชีวิตกลับไปยังบ้านเกิดได้
การถูกลักพาตัวไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่การเดินทางรอนแรมคนเดียวกลางป่าลึก แสนมืดมิดอากาศหนาวเหน็บนั้นคือความเป็นความตายเลยทีเดียว เดชะบุญในป่าใหญ่ขนาดนั้นกลับมีผู้คนอาศัยอยู่ แถมใจดีอีกต่างหาก พิรวีนึกขอบคุณตายายทั้งสองครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตเหมือนเกิดใหม่ หวนนึกถึงนิทานของไ
