“ผีป่านางไม้อะไรเล่าตา เห็นชัดๆ ว่าคน” ยายค่อยๆ เดินลงบันไดสามขั้น มายังจุดตรงหน้าหญิงสาว
“หนูเป็นคนค่ะ ไม่เชื่อลองจับตัวหนูสิคะ” ยื่นแขนให้ยายจับ ยืนยันตัวเองคือคน ยายกล้าๆ กลัวๆ แม้จะมั่นใจหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ผีสางนางไม้อย่างตาเข้าใจ มือเหี่ยวย่นค่อยแตะลงบนฝ่ามือบางมอมแมม
“ตาคนๆ แม่หนูนี่เป็นคน คนจริง ตัวอุ่น แถมมือยังนุ่มด้วย มาดูสิ ไม่ใช่ผีอย่างที่ตาเข้าใจหรอก” ยายยิ้มกว้างมั่นใจถึงการสัมผัสของตัวเอง ตารีบลงมาจากบนบ้าน
“งั้นแม่หนูขึ้นมาก่อน ข้างล่างมันหนาว”
“ขอบคุณค่ะ”
หลังจากมั่นใจทุกสิ่ง ในเรือนกายความเป็นคนของหญิงสาว ทั้งตาและยายจึงสอบถามที่มาที่ไปของเธอทันที หน้าตามอมแมมขนาดนั้นคงหลงมาแน่นอน ป่านี้ค่อนข้างทึบ ตาลอบคิดอาจจะเป็นคนร้าย
แต่ทว่าหน้าตาสะสวย ผิวพรรณดีขนาดนั้น จะเป็นผู้ร้ายก็ไม่น่าจะใช่ คงจะ
