“..ตามสบายเลยค่ะ” พรพิมลเกือบจะถลึงตาใส่หญิงสาว ถ้าไม่เห็นสายตาที่มองมาของชายหนุ่มข้าง ๆ เธอเสียก่อน “สวัสดีค่ะพี่อี้”
“สวัสดีจ้ะ พี่ไปก่อนนะ” หยางอี้บอกลา ทำเป็นไม่รู้สึกถึงความไม่พอใจของพรพิมล ที่มีต่อหญิงสาวในอ้อมแขนคนนี้
พรพิมลคลี่ยิ้มละมุนกับคำบอกลา มองหญิงสาวที่ได้เดินเคียงคู่ไปกับเขา ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาเมื่ออยู่ลับหลัง.. ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องทำให้หยางอี้หันมาสนใจเธอให้ได้ ถึงแม้จะเป็นเพียงของเล่นของเขาเพียงแค่ชั่วครู่ชั่วคราวเธอก็ยอม ขอให้ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เธอยอมทั้งนั้น
สองวันต่อมา
ฮ่องกง
ปันหยีคลี่ยิ้มกว้าง เมื่อมองเห็นเอดิสันยืนรออยู่ตรงบริเวณทางออก เธอรีบเดินไปหาเขาแล้วกล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้
“สวัสดีค่ะพี่เฉิน”
ชายหนุ่มวัยสามสิบสามรีบยกมือรับไหว้หญิงสาว เหลือบมองไปทางเจ้านายเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“สวัสดีจ้ะ ครับ” เขาควรจะพูดอย
