“คุณหวานคะ คุณหวาน” พยาบาลเรียกปลุกให้เธอตื่น หทัยรัตน์สะดุ้งตื่นขึ้นแล้วมองซ้ายมองขวา ก็เจอกับนางพยาบาลที่เธอจ้างดูแลยายของเธอ
“พี่สายใจ ยาย ยายหวานล่ะคะ”
“ยายไปสบายแล้วจ้ะ พี่เสียใจด้วยนะจ๊ะ” สายใจเองก็เสียใจเหมือนกัน เพราะมีความผูกพันกับสองยายหลาน เธอเห็นความรักของทั้งคู่ที่มีให้กัน
“ฮือ ๆ”
“ยายรักหวานมากรู้ใช่ไหม ท่านพูดเสมอว่าอยากให้หวานเข้มแข็ง” บ่อยครั้งเวลาที่สองยายหลานคุยกันสายใจก็อยู่ด้วย
“หวานรู้ หวานจะเข้มแข็ง”
“ดีมากเด็กดี จะโทรหาใครไหม” ถึงแม้จะรู้ว่าหญิงสาวไม่มีญาติที่ไหน มีกันแค่สองคนยายหลาน แต่ก็น่าจะมีคนพิเศษเพราะหลายครั้งที่เห็นผู้ชายมากับเธอ
“โทรค่ะ” สายใจหยิบกระเป๋ามาให้ แล้วเดินออกไปจากห้อง
หทัยรัตน์ชั่งใจอยู่ว่าเธอจะโทรหากรวิทย์ดีไหม จะเป็นการรบกวนเขารึเปล่า นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์หนึ่งแล้วเขาก็ยังไม่กลับมา ไม่ติดต่อมาเหมือนที่เขาไปทุกครั้ง เธอเองก็ไม่ก
