ตอนที่ 2 เท้าเปล่า
1620 คำ
เสียงพูดคุยของรุ่นเดอะรุ่นใหญ่ดังแว่วมาไกล ๆ หนุ่มผู้ก่อเรื่องค่อย ๆ พาร่างที่เปียกโซก โผล่แต่ครึ่งหน้าส่วนบนออกมาจากหลังต้นไม้ประดับที่จัดสวนไว้เป็นมุมเล็กเพื่อพรางสายตาผู้คน ด้วยบริเวณนี้คือจุดซ่อนระบบท่อประปา เขากำลังแอบดูแก๊งพ่อกับลุง
ร่างบางส่งแววตาโมโหมายังเด็กหนุ่มที่เธอไม่รู้จักมาก่อน รู้แต่ว่ามันคือหนึ่งในแก๊งไอ้ตั๊กแตนตำข้าวที่เต้นเพลงรถแห่ แถมไอ้คนนี้นี่แหละที่ลุกไปเปลี่ยนเพลง
เธอเห็นแค่หน้าอกกว้าง กับท้ายทอยของเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงผ้าเนื้อดีเข้ารูปรัดหุ่นแนบเนื้อ เปียกน้ำ หยดติ๋ง ๆ ไหลมาถึงรองเท้าของเธอ แต่ไอ้มือหนาที่ไวกว่าปลาหมึก กำลังจับต้นแขนสองข้างของเธอไว้ ความเย็นจากอุณหภูมิที่ต่างกันส่งผ่านมาแต่กลับทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
“นี่” จูลเอ่ยขึ้น
คนที่แอบโผล่หัวไปดูลาดเลา จึงหันกลับมา ใช่เลย…ไอ้เด็กคนนี้นี่เอง หืม…แต่หน้าตา ผิวพรรณ และหุ่นตอนนี้…พอเห็นใกล้ ๆ ก็ไม่เลวนะ ขอบคุณน้ำในสระนั่น
“สวยจังเลยนะ” เขาชม ส่งแววตากะลิ้มกะเหลี่ยมาหา
“รองเท้าล่ะ” เพราะติดนิสัยมองคนเรื่องเสื้อผ้าหน้าผม เลยสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใส่รองเท้า
“ข้างหนึ่งอยู่ในสระ อีกข้างน่าจะบนหลอดไฟ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
“คอแห้งมั้ย” แทนที่จะด่าเพราะเอาตัวเปียก ๆ มาแตะเธอ แต่ปากกลับเอ่ยถาม พลางชูขวดเหล้าให้
“ก็ดี…” ยังไม่ทันพูดจบ เสียงธิคุณ ชินกร และเมฆา ดังใกล้เข้ามา ณคุนจับตัวหญิงสาวให้หลบเข้ามุมมาลึกมากขึ้น
เสียงพูดคุยกันว่าอย่างไรแทบไม่ได้ฟัง เมื่อณคุนเปิดขวดเหล้าแล้วกรอกเข้าปากตัวเอง เพียงเห็นหยดน้ำจากสีสะอาดเปลี่ยนเป็นสีอำพันที่ไหลเลอะออกจากมุมปาก จูลก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
สองคนสบสายตากัน ชายหนุ่มเหมือนเข้าใจว่าอีกฝ่ายอยากได้อะไร ใบหน้าที่ชุ่มฉ่ำเปียกจากหัวจรดเท้าค่อย โน้มกายลงมา
แต่เสียงของพ่อกับลุงเหมือนอยู่ใกล้ เขาจึงหยุดลง เพื่อหันไปดู
“ไปต่อกันเถอะ ปล่อยสาว ๆ ไว้ที่นี่แหละ” ชินกรส่งเสียงบอก ขณะขึ้นรถเก๋งคันใหญ่ ธิคุณกับเมฆาก็ตามเข้าไป
ด้านณคุน เมื่อเห็นว่าสามคนนั้นไปแล้ว เขาจึงหันมาหา
“สงสัยฉันจะเมานะ โดนนายจับหมุนไปหมุนมา เวียนหัวไปหมดแล้ว” จูลพูดขำ ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์เธอที่เริ่มหมุนลอยไปยิ่งกว่าเมาเหล้า ผู้ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างที่กระตุ้นเร้าให้เธออยากเข้าไปใกล้...และสัมผัสตัว
“เมาเหรอ” เขาถาม
“นิดหน่อย”
จูลเขยิบตัวจะออกห่างจากร่างสูง แล้วสายตาก็หันไปเห็นเพื่อนร่วมงานที่บริษัท หญิงสาวสะบัดแขนเด็กที่ตัวเปียกให้หลุด รีบก้าวขาออกจากที่กำบังที่แยกพวกเธอไว้กับคนอื่น
“!!!” คนถูกผลักออก แม้เบา ๆ แต่หัวใจสะท้านเลยทีเดียว ณคุนก้มมองมือตัวเอง
.
.
.
“อ๊ะ!” เพชรตกใจที่จู่ ๆ ผู้จัดการก็โผล่ออกมา
“กำลังจะกลับบ้าน?” เธอถาม ด้วยใบหน้าราวกับเป็นราชินี
“อ่าครับ”
“ไปสิ ฉันไปส่ง”
“ผมนึกว่าผู้จัดการกลับไปแล้ว” เพชรยังก้มหน้าพูด มือเริ่มไม่อยู่สุข ก่อนจะหันไปอีกทางที่เป็นลานจอดรถ
ณคุนที่ยังตกใจค้างอยู่กับการโดนสะบัดมือครั้งแรกในชีวิต ยืนหน้าเสียอยู่ในคอกไม้กั้นที่แยกเขากับโลกที่สองคนนั้นยืนคุยกันอยู่ แต่เมื่อเห็นท่าทีเหมือนจะมีเรื่องราวน่าสนใจ คนตัวโตจึงก้าวขาออกมาจากมุมเดียวกัน เพชรหันไปมองทันที
“คุณเพชรพูดแบบนั้นและเพิ่งออกมาตอนนี้ เพราะตั้งใจให้ฉันกลับไปก่อนสินะ” จูลถาม และเพิ่งเห็นแววตาคนที่เธอคุยด้วยว่าเหมือนมองคนอื่น จึงหันไปดูบ้าง
“เอ่อ…” เพชรเผลอสบตาคุณผู้จัดการไป
“ผมกลับก่อนนะครับ ไม่ต้องไปส่งผมหรอก เชิญผู้จัดการตามสบายเลยครับ”
หนุ่มแผนกการตลาด จากบริษัทตริมาเบฟ รีบพุ่งตัวไปไกลจากสองคนนี้
“Stop!” จูลส่งเสียงดังด้วยอำนาจของเธอ
“ถ้าถึงขนาดหลบหน้ากันแบบนี้ จะไม่พูดก็ไม่ได้นะ คุณเพชรอย่า worry ค่ะ ฉันแค่ลองเอ่ยถามดู เผื่อว่าเราจะพอเข้ากันได้
อย่าคิดว่าฉันจะอยากจับกิน เพราะ…ฉันมีคนที่อยากกินอยู่แล้ว น้องมานี่ซิ”
เพื่อนเจ้าสาวในชุดคล้องคอรัดรูปผ้าเนื้อมันสีดำแต่มีผ้าสีชมพูเส้นใหญ่ผูกเป็นรูปโบคาดที่สะโพก เข้าคู่กับรองเท้าสีเดียวกัน ยืนพอยต์เท้าแต่มั่นคง
และคนที่ถูกเรียกทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่าตามนิ้วเรียวที่กระดิกให้เดินไปหา ชายหนุ่มแตะมือลงที่เอวบางสะโพกผายอย่างรู้งาน และแม้เธอจะสวมส้นสูง 5 นิ้ว แต่ก็ยังสูงอยู่เลยหัวไหล่เขามานิดหน่อย จูลหันมายิ้มให้กับณคุนที่เดินมาอยู่ในช่วงจังหวะเวลาพอดี
“กลับดี ๆ นะคุณเพชร ส่วนเธอตามฉันมา”
คนตัวเล็กเดินขาสับนำทางไปลานจอดรถ
“โอ๊ะ!” คนที่มึนนิดเมาหน่อย เซเกือบล้มลงจากส้นสูง แต่…ไม่ได้ ต้องเชิดไว้ จีบไม่ติด แค่นี้ไม่ตาย…ฉันคือคนเฟี้ยซ ๆ
ณคุนมองเพชรด้วยสีหน้าเหนือกว่า แล้วเดินชนเสียเพชรถอยไปกระแทกผนังอิฐตกแต่งทางเดิน นอกจากเจ็บตัวแล้ว ยังทำหน้าอกเขาเปียกน้ำไปด้วย
ร่างสูง 185 ตัวเปียกโซก และเดินเท้าเปล่าตามผู้หญิงที่เขาเล็งตั้งแต่เจอครั้งแรกไป แววตาและรอยยิ้มมีความสุข…อยู่เฉย ๆ โชคก็มาหาเหรอเนี่ย
----
ที่ด้านในงานรื่นเริง คุณเจ้าขา อาทิตย์พาณิช กำลังเคลียร์กับโรงแรมในเบื้องต้น เพื่อรับทราบแพลนการคิดค่าใช้จ่ายคร่าว ๆ ของงานมงคลสมรสที่ฝั่งอาทิตย์พาณิชขอรับผิดชอบเอง
คุณแม่ของเจ้าบ่าวเห็นยอดค่าแชนเดอเลียร์จึงเลิกคิ้ว สูดอากาศเข้าปอดนิดหนึ่ง ส่งสายตาไปรอบงาน ๆ
ไม่เหลือแขกเหรื่อ
ไม่เหลือผู้ชายของบ้านอาทิตย์พาณิชสักคน
มีแต่…น้องเทียร์ เจ้าสาวตัวเล็กที่ยังกระโดดกระเด้งอยู่หน้าลำโพง โดยมีเจ้าบ่าวพยายามล้อมหน้าล้อมหลังจะรวบตัวไป
“อันนี้คือ…” คุณแม่เอ่ยถาม
“เอ่อ คุณณคุน…ตีลังกาลงสระ แล้วรองเท้าหลุดค่ะ ปลิวไปโดนไฟ ส่วนค่าทำความสะอาดสระ…บรรทัดนี้ค่ะ”
“โอย…อยากจะบ้าตาย พี่เมฆาล่ะ”
“คุณเมฆาไปกับคุณธิคุณ แล้วก็ไดเรกเตอร์ชินแล้วค่ะ”
“ให้มันได้แบบนี้สิ คุณฟาง ฉันล่ะอยากเปลี่ยนลูกมากเลยค่ะ” เธอพูดเบา ๆ กับผู้จัดการโรงแรมที่ยืนหน้าแห้ง พร้อมเอกสารเยอะแยะมากมาย
เจ้าขา เป็นผู้บริหารโรงแรมเช่นกัน แม้จะไม่ใช่ที่นี่ก็ตาม เธอจึงเข้าใจคนอาชีพเดียวกัน และรับรู้ถึงความอึดอัดใจที่พนักงานคนหนึ่งต้องมายืนแจงค่าใช้จ่ายเรียกเก็บในวันดี ๆ แล้วเจ้าภาพดันมาเจอยอดแปลก ๆ อีก
ผ่านไปอีกพักใหญ่ เจ้าขาที่อยู่จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก้าวขาขึ้นรถตู้ครอบครัวด้วยความเหนื่อยล้า
“ออกรถเลย เด็ก ๆ ไปหมดแล้ว”
“ครับ”
หัวอกแม่กำลังคิดเล่น ๆ แต่เริ่มอยากทำจริง…เปลี่ยนลูกไม่ได้ เปลี่ยนชื่อให้ก่อนแล้วกัน โดนทักมาบ่อยเหมือนกัน ด้วยความอยากให้ ณคุน มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร จึงเลือกเขียนแตกต่าง แต่ตอนนี้ลูกชายเริ่มต่างจากชาวบ้านชาวช่องมากเกินไปหน่อย...สงสัยต้องพึ่งพาไสยศาสตร์ การตั้งชื่อศาสตร์ เลขศาสตร์ และอีกหลายอย่างที่ป้าศรี หัวหน้าแม่ครัวที่บ้านเคยแนะนำให้
“ณคุณ...ณคุณ...ณคุน...เจ้าตัวดี” แม่หัวเราะเบา ๆ พลางพิมพ์แช็ตไปหากรุปครอบครัว เพื่อบอกเรื่องนี้
ถึงไม่อยากเชื่ออะไรมากมาย แต่ตอนนี้ขออะไรก็ได้มาทำให้เธอสบายใจหน่อยเถอะ
ธิทัต ลูกชายคนโต เป็นที่พึ่งได้เสมอ ถึงบรรดาพ่อ ๆ จะชอบบ่นว่าลูกชายไม่เก่งเท่าพวกเขา แต่สำหรับเจ้าขาแล้ว ไม่มีใครดูแลทุกคนในครอบครัวได้ดีเท่าธิทัต แม้จะทำงานร้านเหล้า อยู่แต่กับนักเลงคุมร้าน ในความเด็ดขาด แต่กลับเป็นคนใส่ใจทั้งลูกน้องและครอบครัวกว่าใคร ๆ
แม่นั้น ไม่ได้อยากเปรียบเทียบแต่ณคุน เจ้าลูกคนเล็ก เติบโตมาพร้อม ๆ กับเจ้าแฝด ไต้ฝุ่น ใต้หล้า คล้ายการเลี้ยงดูที่ผ่านประสบการณ์จากการเลี้ยงธิทัตมาแล้วจะยังไม่เพียงพอ เพราะเจ้าคนเล็กดีกรีความซ่านั้นพุ่งทะลุปรอท แถมมี 2 ลุงคอยให้ท้าย อยากส่งไปอยู่เมืองนอก หวังให้ไปเรียนรู้ในโลกกว้าง แต่ก็กังวลเกินกว่าจะปล่อยไป สุดท้ายให้อยู่บ้านด้วยกัน แต่ก็เละเทะอยู่ดี
CHAT
JOAKHA : ณคุณ กลับบ้านยัง
แม่ส่งข้อความไปทดสอบดูว่าลูกสังเกตมั้ย ว่าแม่พิมพ์ชื่อเขาเปลี่ยนไป แต่แช็ต…ไม่มีคนอ่าน
.
.
เพราะมือถือราคาค่อนแสน นอนอยู่ก้นสระว่ายน้ำที่โรงแรม รอใครสักคนมาค้นพบมัน
- ผู้เขียน
