"อย่า!! เอ่อ...คือพี่ พี่เดินเองได้" ดรีมผละร่างออกจากอ้อมแขนของดิเชร์ในตอนแรกที่สัมผัส เมื่อนึกขึ้นได้ว่าทำอะไรลงไปดรีมจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตอบกลับไปอย่างรู้สึกผิด
ดรีมเดินนำหน้าตรงไปที่มีรถจอดรออยู่ด้านนอกโดยมีดิเชร์เดินตามไปอย่างเงียบๆ สายตาที่ดูเศร้าลงมองเงาของดรีมที่ทอดยาวลงบนพื้นดิน ดวงตาเศร้ายังคงจับจ้องไปที่ทุกการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า ความรู้สึกในตอนนี้ของดิเชร์ เขาอดคิดไม่ได้ว่าการกระทำของ ดรีมก่อนหน้านี้ มันกำลังจะบอกอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ทำให้เขาต้องเสียคนตรงหน้าไป
ประโยคคำพูดของดิเชร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวเธอ ไม่คิดว่าคนที่เธอรักและครอบครัวของเขาจะทำสิ่งผิดกฏหมายจะให้เธอยอมรับได้ยังไง ในเมื่อสิ่งที่ชนินทร์ทำกับแม่เธอเอาไว้นั่น ก็เพราะติดการพนันไม่ใช่หรือไง แล้ว...เธอควรจะทำยังไงต่อไป
"พี่ดรีมครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องเซ็นงบด่วน พี่ดรีมกลับไปกับพี่คานโลก่อนนะ
