Chapter 2
2024 คำ
"แม่งฝัน ฟู่ววว!"
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินออกจากบ้านปีกขวาของตนเองในตอนช่วงบ่าย เขาเจอเข้ากับลูน่าน้องสาวที่เพิ่งเรียนกลับมา
"โห ตื่นตอนนี้ไม่นอนให้ชนอีกวันไปเลยอ่ะเฮีย"
"ยัยน้อง เดี๋ยวเถอะ ว่าแต่ไปเรียนกลับมาไวจังละ"ลูคัสเอ่ย
"มีเรียนคลาสเดียวไง อ่อ คุณแม่บอกว่าเฮียจะแต่งงานเหรอ จริงอ่ะ"
"แต่งอะไร เมียยังไม่มีเลย"
"ไม่มีเมีย แต่ขึ้นเตียงไม่พักเลยนะ"
"เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าทะลึ่ง"
"หนูโตแล้วนะเฮีย ใครบอกเด็ก"
"ไม่คุยละ"
"เห็นคุณแม่บอกว่าลูกสาวเพื่อนคุณแม่อายุเท่าๆหนู เห็นบอกว่าสวยด้วย เฮียไม่สนเหรอ"
"ไม่เคยคบกันจะแต่งเลยได้ไงเล่า"
"ขึ้นเตียงปุ๊ป เฮียก็รักเองอ่ะ"
"ทะลึ่งลูน่า เฮียไปละ"
แต่ยังไม่ทันเดินออกไปได้ไกล เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้น ทำให้ลูคัสชะงักฝีเท้าทันที
"ลูคัส!"
"ครับแม่"
"ไปไหน ไม่มีงานนิ"
"ผม.."
"นี่ค่ะคุณชาย ไปซื้อของให้แม่หน่อย"
"แล้วทำไมแม่ไม่ใช่การ์ดไปละครับ"
"การ์ดไปกับคุณพ่อหมดค่ะ อีกอย่าง นี่ของทำอาหารไปให้แม่หมอพรุ่งนี้ แม่จะไปหาแม่หมอ นี่เรื่องของลูคัสล้วนๆ"
"บ้านเรามีการ์ดเป็นร้อยนะแม่"
"มึงจะไปดีๆมั้ยลูคัส"
"หนูเข้าบ้านดีกว่า เฮียจะโดนฟ้าดินลงโทษแล้ว" ลูน่าเอ่ยก่อนเข้าบ้านไป
"ก็ได้ครับ แม่ชอบฟาดอยู่เรื่อย หน้าหล่อๆเสียหายหมดครับ"
"เอารายการไป ซื้อมาให้ครบ"
"เดี๋ยว ผักร้านเจ๊แดงนี่คือซื้อที่อื่นไม่ได้เหรอแม่"
"ไม่ได้ ร้านนี้ร้านประจำคุณยาย ไปที่ตลาดมั่งคั่ง อย่าไปห้างนะ"
"โห แล้วผมรู้จักที่ไหนแต่ละอัน"
"กูเกิ้ลมีมั้ย อย่าโง่ซิคะลูกชาย ไปบอกแม่ค้า ว่าของบ้านปีกขวา เดี๋ยวเขาจัดให้ ไปที่แปลกๆบ้าง เผื่อเจอเมียในอานาคตอันใกล้นี้"
หลังจากออกจากบ้านมา ลูคัสขับรถบ่นไปตลอดทาง เพราะนอกจากเนื้อไก่แล้ว ที่เขียนมาในรายการเขาไม่รู้จักสักอย่าง
ตลาดมั่งคั่ง
มาเฟียหนุ่มที่ลงจากรถพรางถอดแว่นกันแดดมองตลาดที่คนเยอะอย่างกับงานเทศกาล เขาทำสีหน้าตกใจเล็กๆ เพราะปกติไม่เคยมาซื้ออะไรแบบนี้เลย
"แม่กูนี่แกล้งกูหรือเปล่าวะเนี้ย แล้วคือให้กูมาเจอเมียในอนาคตที่นี่ จะมีเหรอวะ เฮ้อ"
เมื่อมองตลาดตรงหน้า ชายหนุ่มถึงกับไปไม่ถูก ตลอดชีวิต แทบไม่เคยมาอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง ให้ไปส่งปืน ฆ่าคน ยังง่ายกว่ามห้มาซื้อกับข้าวเลย
“ แล้วแม่กูเนี่ยทำกับข้าวเป็นหรือไงวะเนี่ย ใช้ลูกที่ไม่รู้จักของมาซื้อของ ทำไมไม่ใช้ลูน่ามา”
หลังจากบ่นอยู่นาน ชายหนุ่มก็เริ่มเดินเข้าไปในตลาดท่ามกลางสายตาของเหล่าแม่ค้า แน่นอนว่าชายหนุ่มที่ความหล่อออราจับขนาดนี้ มาเดินอยู่ในตลาดมันย่อมเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาแน่นอน สาวน้อยสาวใหญ่ต่างพากันไม่กระพริบตา
“ สุดหล่อ ซื้ออะไรจ๊ะให้พี่ช่วยไหม” แม่ค้าขายหมูเอ่ยขึ้น
“ ร้านเจ๊แดงผักออร์แกนิคอยู่ตรงไหนครับ” ชายหนุ่มที่แม้จะทำใบหน้าสยองอยู่ไม่น้อยเพราะตอนนี้เราแม่ค้าทำหน้าเหมือนว่าอยากจะกินเขาไปทั้งตัว แต่ถ้าอยากหาของเจอก็ต้องลองถามคนในตลาดดู
“ อยู่ซอยที่สามร้านสุดท้ายเลย ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม”
“ ไม่ดีกว่าครับขอบคุณครับ”
ลูคัสที่เดินด้วยความเร็ว เพราะตอนนี้รู้สึกว่ากำลังไม่ปลอดภัย
“ แวะซื้อไก่ร้านพี่ก่อนไหมล่ะ”
“ หรือจะซื้อผักร้านพี่ก็ได้นะไม่ต้องไปไกลถึงร้านเจ๊แดง”
“ เอาผลไม้ร้านพี่ด้วยเลยไหมล่ะสุดหล่อ”
ตอนนี้แม่ค้าสามคนเดินมาขวางหน้าขวางหลังชายหนุ่ม ทำเอาเขาชะงักฝีเท้า ทั้งชีวิตเจอทั้งคนบ้า ครพาล มาเฟียมากมาย ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวเท่ากับเจอแม่ค้าที่ตลาดนี้เลย
“ ไม่ดีกว่าครับ เฮ้ย!!!”
แม่ค้าร้านผลไม้กระโดดมากอดแขน ในขณะที่มาเฟียหนุ่มตกใจเต็มแรง
“ โอ้ย พวกป้าทำอะไรกันเนี่ย เจอหนุ่มหล่อไม่ได้เลยหลบๆ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในขณะที่ถือกล่ิงข้าวเข้ามาทั้งสองมือ เธอเดินแหวกวงล้อมก่อนจะเอ่ยทักแม่ค้า
“ มาขัดจังหวะอีกและ” แม่ค้าคนหนึ่งเอ่ย
“ ข้าวของป้าที่สั่ง แล้วก็แม่ฝากมาบอกว่าค่าหวยยังจ่ายไม่ครบนะ”
“โอ๊ย เดี๋ยวป้าตามไปจ่ายให้เลยวันนี้ ขอแทะโลมผู้ชายหล่อก่อน”
“ อย่าลืมนะป้า” หญิงสาวเอ่ยทำท่าที่จะเดินออกไปในขณะที่วางข้าวที่มาส่งเสร็จ
“ เธออย่าพึ่งไปดิ”
“ คุณมาจับฉันไว้ทำไมเนี่ย” หญิงสาวเอ่ยเมื่อมาเฟียหนุ่มจับแขนของเธอไว้
“ เธอพาฉันออกไปจากวงแม่ค้าที” มาเฟียหนุ่มเอ๋ยกระซิบกับหญิงสาว
“ ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้น”
“ ฉันจ้างเธอก็ได้”
“ เท่าไหร่ว่ามา” หญิงสาวเอ่ย
“ 5000 พาฉันออกหน่อย”
“ ดีล! ป้า!!!! หลบทางหน่อย เขามาซื้อของก็อย่าไปยุ่งวุ่นวายกับเขา หลบๆๆๆ”
เมื่อตกลงกระซิบค่าจ้างกับหาแฟนหนุ่มจนเสร็จ หญิงสาวก็จับแขนของมาเฟียหนุ่มแล้วลากเขาเดินฝ่าวงล้อมบรรดาเหล่าป้าแม่ค้าไป
เมื่อเดินพ้นจากวงล้อม เธอก็ปล่อยแขนเขา ก่อนจะหันมาแบมือรับค่าจ้าง
“ นี่ค่าจ้างเธอ”
“ สุดยอด” มาเฟีนหนุ่มวางเงินสด 5000 บาทลงบนมือของหญิงสาว เขาพยายามมองใบหน้าของเธออยู่นานเพราะตอนนี้เธอใส่หน้ากากอนามัยสีขาวปิดอยู่
“ เธออย่าพึ่งไปสิ ไหนๆก็ช่วยแล้วช่วยอีกหน่อยได้ไหม”
“ ฉันต้องรีบไปส่งข้าวให้แม่ คุณมีอะไรอีก”
“ ฉันมาซื้อนี่ให้แม่ฉัน เธอพอรู้จักมั่งไหม”
“ ก็พวกผักกับกับข้าวนี่ ไม่เห็นจะยากเลย”
“ สำหรับฉันมันยากไง เธอช่วยหน่อย”
“ ก็ได้ แต่ฉันต้องรีบไปนะ”
หญิงสาวเดินนำหน้ามาเฟียหนุ่มไปยังร้านผักที่เขาต้องการไป เมื่อมาถึงเธอก็หยิบนั่นนี่ตามรายการที่เขียน เขาได้แต่เดินตามเธอนิ่งๆเพราะเอาจริงต่อให้เธอหยิบผักผิดมาเขาเองก็ไม่รู้
ในจังหวะที่ยืนดูเธอเลือกผัก หญิงสาวดึงแมสออกจากใบหน้า ก่อนจะดมกลิ่นของผักที่เหมือนกับว่าเธอพยายามแยกอยู่ว่ามันคืออะไร
มาเฟียหนุ่มที่เหมือนถูกบางอย่างสะกดให้มองหญิงสาวคนนั้น มันเหมือนมีแสงบางอย่างพวยพุ่งออกมาจากตัวของเธอทำให้เขาถึงกับไม่ละสายตา
“ เจ๊ เอาทั้งหมดนี่ของผู้ชายคนนี้นะ”
“ ได้เลย”
“ ฉันเลือกของที่คุณต้องการให้หมดแล้ว ฉันไปล่ะ”
“ เดี๋ยวเธออย่าพึ่งไป”
“ โหยอะไรอีก”
“ เธอชื่ออะไร?”
“โรร่า”
“ แล้ว...”
“ ฉันไม่ว่าง ฉันไปก่อนนะ คุณรอจ่ายเงินด้วยแล้วกัน” พูดจบหญิงสาวก็วิ่งออกไป โดยที่ชายหนุ่มยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคด้วยซ้ำ
“ คุณป้าครับ รู้จักผู้หญิงคนเมื่อกี้มั้ยครับ”
“โรร่าเหรอจ๊ะ รู้ซิ บ้านอยู่ในท้ายซอยตลาดนี่แหละ นี่น่าจะมาส่งข้าวกล่อง ที่บ้านขายอาหารตามสั่ง” เจ้าของร้านผักที่มารีนสั่งให้มาซื้อ
“อ่อ นี่ครับค่าของ”
หลังจากที่ได้ของครบตามรายการที่มารีนผู้เป็นแม่สั่ง ชายหนุ่มเก็บของขึ้นรถก่อนที่จะขับรถออกจากตลาด แต่ความคิดกลับหยุดชะงักที่ซอยที่อยู่ไม่ไกลตลาดทางด้านสุดซอยที่แม่ค้าบอกกับเขาว่าบ้านของหญิงสาวที่เขาเพิ่งพบเมื่อสักครู่ บ้านของเธออยู่ตรงนั้น
หลังจากจอดรถชายหนุ่มเดินเข้าไปในซอยก่อนที่จะเจอบ้านหลังหนึ่งซึ่งมีร้านร้านอาหารตามสั่งอยู่ด้านหน้าของบ้าน และเป็นบ้านหลังนี้เองไม่ผิดแน่นอนเมื่อเขาเห็นหญิงสาวที่ตอนนี้เธอเปิดเผยใบหน้าแบบชัดเจนโดยที่ไม่ได้มีหน้ากากอนามัยปกปิด
” ถูกใจชะมัด“
นั่นคือเสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยขึ้น ใบหน้าที่ยิ้มออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์และแสนกวน นั่นบ่งบอกว่าเขาคิดอะไรบางอย่าง
” ร้านยังเปิดอยู่มั้ยครับ“
” เปิดอยู่จ้ะ รับอะไรดีจ๊ะ“ เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น น่าจะเป็นคนในครอบครัวของหญิงสาวหรืออาจจะเป็นแม่ของเธอ
” ข้าวผัดไข่ครับ“
วันนี้ตั้งแต่ตื่นมาเค้ายังไม่ได้กินมื้อเช้า แน่นอนว่านี่คืออาหารมื้อแรกและเป็นเมนูที่เขาชอบมาตั้งแต่เด็ก เพราะมารีนผู้เป็นแม่ของเขาเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้ถูกฝึกฝนเรื่องการบ้านการเรียนมาก่อน แต่เมื่อเธอมีครอบครัวและมีลูก เธอจึงใช้ลูกเป็นคนทดลองอาหารที่เธอทำซึ่งแน่นอนว่า มันคงจะเป็นเมนูง่ายง่ายอย่างข้าวผัดไข่ นั้นทำให้ชายหนุ่มชอบกินมาตั้งแต่เด็กเพราะกินมันค่อนข้างบ่อย
” นั่งรอแป๊บนึงนะจ๊ะ เดี๋ยวน้าทำให้เลยจ้ะ“
หลังจากลูคัสเดินเข้าไปนั่ง สาวที่เพิ่งเจอกันเมื่อไม่นานนี้เธอเดินออกมาพร้อมกับแก้วน้ำที่เหมือนกับว่าเพิ่งไปล้างทำความสะอาดเอากลับมาเก็บที่ร้าน เธอถึงกับสะดุ้งและตกใจเมื่อเห็นหน้าของเขา
”คุณ“
” เธอตกใจอะไร?“
” คุณไม่ได้ตามมาทวงเงินฉันคืนใช่ไหม ฉันทำตามที่คุณบอกหมดแล้วนะ“
” ฉันแค่แวะมากินข้าว“
” คุณน้าแวะมากินข้าว ท่าทางคุณไม่น่าจะกินอาหารร้านตามสั่งแบบนี้เป็นเลย“
” ฉันกินเป็น ร้านเธอหรอ“
” ที่นี่บ้านฉัน แม่ฉันเป็นคนทำอาหารตามสั่ง“
” สงสัยฉันจะต้องเพิ่มร้านโปรดขึ้นมาอีกซักร้านซะแล้วมั้ง“
” ร้านโปรด? อะไรของคุณ งั้นคุณตามสบายนะ“
หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน ชายหนุ่มรอบมองตลอดเวลาเมื่อกระจกบ้านของเธอมันใสมากพอที่เค้าจะเห็นด้านใน เธอนั่งทำบางสิ่งบางอย่างอยู่ที่โต๊ะกลางโซฟา สายตาของเขา จงมองอยู่แบบนั้นจนกระทั่งชะ ช้อนในมือที่เธออยู่หล่นลงโต๊ะยังตกใจ เมื่อสายตาที่กำลังโฟกัสหญิงสาวอยู่มีใบหน้าดุดันของชายวัยกลางคนเข้ามาขวาง
“แค่กๆ” ลูคัสที่เพิ่งเริ่มกินข้าวผัดไข่ ก็ต้องสำลักออกมาเมื่อสายตาถูกขัดขวางด้วยใบหน้าของคนที่อาจจะเป็นพ่อหรือญาติคนใดคนหนึ่งของเธอ
“ ต้องการสั่งอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ บอกภรรยาผมได้นะครับเธอเป็นแม่ค้าเจ้าของร้าน” ชายวัยกลางคนที่นั่งวีลแชร์ขึ้น ถ้าเขาบอกว่าเจ้าของร้านนี้เป็นภรรยาของบ้านคนนี้คือพ่อของหญิงสาวแน่นอน
“อ่อ ไม่ครับ”
“โรร่า กลับเข้าห้องไปได้แล้ว” เสียงใช้วัยกลางคนเอ่ยขึ้นนั่นทำให้ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าเขาน่าจะหวงลูกสาวอยู่ไม่น้อย
และหญิงสาวก็เดินออกจากตรงนั้นแหละเดินขึ้นชั้นสองของตัวบ้านไป ชายหนุ่มนั่งกินอาหารมื้อนั้นจนหมดก่อนออกจากบ้านของเธอ เมื่อกลับขึ้นเขาถึงกับต้องอุทานออกมาดังลั่น
“ เวรแล้ว!!!”
ลูคัสที่เอ่ยอย่างตกใจ เมื่อเขานั่งกินข้าวที่ร้านของสาวชมเพลินและลืมว่ารถจอดอยู่ในที่โล่ง อุณหภูมิภายในรถสูงขึ้น และผักกับของที่แม่ของเขาสั่งให้ซื้ออยู่ที่ด้านท้ายของรถมันถึงกับเหี่ยวเฉาไปหมดทุกอย่าง
- ผู้เขียน
