Delightful Agony

25. Our Present

Third Person's Point of View

" Kailangan ba natin ng pagmamahalan para gawin ito? "

Huminto siya na tila hindi niya madama ang narinig niya. Patuloy lang naman si Red sa ginagawa niya habang si Katia ay natulala at di makagalaw sa narinig niya. 

At sa muling pagkakataon, nawalan nanaman siya ng pag-asa. Patuloy nanaman ang pagtulo ng luha niya.

Agad namang napahinto si Red ng makita niya ang emosyong inilabas ni Katia. She pulled herself up and turned around. Tumingin siya dito

" Hindi pala natin kelangan ng pagmamahalan para gawin ito? "

Tanong niya na tila gusto niyang maintindihin kung anong ibig sabihin nito. Niyakap lang naman siya ni Red.

" So, we do this not because of love? "

Depress na si Katia. Naguguluhan na talaga siya.

" So ever since, lahat ng mga ginawa natin ay hindi dahil sa pagmamahalan? "

Dagdag pa niya.

" That we make love, not for love but for l**t Red? Simula't simula, l***g lang pala ang lahat? "

" See? I'm not the old me Kathrina! "

Hindi lang naman sumagot si Katia. Inisip na lang niya, na baka nga tama ang sinasabi ni Red sa kaniya. Maybe they really should stop this nonsense. Siya lang naman kasi ang nasasaktan. Siya lang ang gumagawa ng ikakasakit niya.

" Simula't simula? "

Ngumiti siya.

" Potaaa! Ang bobo ko naman pala!! Napaka tanga ko!! "

Sarcastic niyang sambit.

Tumayo siya. Inayos ang sarili at naglakad palabas ng kwarto.

Maya-maya'y huminto siya.

" Salamat ah!? Salamat sa pagpapaintindi sa akin ng lahat. "

At agad ring umalis.

* AFTER TWO MONTHS *

Katia's Point of View

Bakit ba sa tuwing kukunin ko ang gamit ko, lagi ko siyang naabutan dito? Buti na lang naimpake ko na yung iba nung huli kong punta dito. At buti na lang paalis na rin ako nung dumating siya.

Tinatanong mo ba kung saan ako pupunta?

Sa dati kong bahay? Hindi noh! Mali kayo ng hula!!

Paalis muna ako! Ewan ko kung saang lugar ako pupunta. Basta hindi dito sa bansang ito. Inaayos ko pa rin naman mga documents ko. Pero sa isang linggo, baka paalis na ako.

Bumaba na ako sa sala ng bigla akong napahinto ng makita ko siyang nakasandal sa malapit sa pintuan. Hindi ko lang naman siya pinansin at nagpatuloy sa ginagawa ko.

Palabas na ako ng pinto at hindi ko pa rin siya tinitingnan.

Hahakbang na ako palabas ng bigla niyang hinila ang kamay ko.

Napahinto naman ako. Tumingin sa kamay kong hinila niya sabay tingin sa mga mata niya.

Binitawan naman niya ako. Tapos naglakad siya papunta sa sofa. Alam ko na nag ibig sabihin niya.

Sumunod ako sa kaniya at umupo rin sa kabilang sofa.

Tahimik lang akong nakaupo rito habang iniisip kung paano kami nagkakilala ni Red ng hindi namin inaasahan. I can still feel how odd our relationship started. Really, really, really, an unexpected flirt.

" I'm sorry! "

I smiled. Knowing that all of that will be just a memory. I really wish that all of it is just a dream. A fantasy. A dream that can be forgotten easily. How I wish that this pain is like the wound I've cried of when I was a child.

" Remember when I said to you that I will still choose you, even if I had known that you're going to end up breaking my heart. That I would just have loved you more while I got you. But now, I don't know! I don't know if it's still in my mind. Maybe I just can't see that man I told that of. The man that I fell in love with. Maybe he's really gone. "

How I wish to bring back all of the memories. Bring back all of the happiness, laughs, giggles, sweetness, and everything we've been.

How I wish to bring back the day when I opened my heart again. The day when I decided to forget all of the memories in the past just to make another one with Red.

Gusto kong bumalik sa mga araw na sinasabi ko pa sa sarili ko na sometimes the door closes on a relationship, not because we failed but because something bigger than us says this no longer fits our life. So, I lock the door, shed my tear, turn around and look for the new door that's opened. It's a sign that I'm no longer that person I was, it's time to open my heart again and step in the open door. And that door is in Red's arm. And I will not let it close without getting into it.

Pero dati yun. At oo, sinabi ko yun noon. Pero ngayon?  I'm giving up this relationship!

Kahit na sobra niya akong nasaktan, naiintindihan ko pa rin siya. Gusto ko pa rin ng closure kahit na tapos na rin ako sa kaniya. Inisip ko na lang, di ko naman kasalanan ee, at hindi rin niya naman kasalanan. Siguro oo, medyo kasalanan niya ng kunti. It's his mistakes that's why we end up like this. But I didn't think negatively about what he has done. It's not our fault to end up like this. I just thought that, maybe it is just because we really don't belong to each other. That's it.

Maya-maya'y may bigla akong naalala. Kinuha ko naman ito kaagad sa dala dala kong bag.

" Look Red. "

I smiled while saying that. Tapos ibinigay ko sa kaniya yung green notebook.

" I've written that two years ago... "

Binuklat niya ito at binasa ang mga nakasulat dito.

" That's the proof of my love for you. "

Tumitig siya sa dito na parang may napapagtanto siya. Like he's realizing how I set aside myself for him and this relationship to work.

" Do you still remember the conversation we have? "

Ngumiti ako sa kaniya

" When I read our old conversation. I simply tell myself that, are we really this happy before? "

" ...Those fun, enjoyment and laughter that we do together... "

" ... and those understanding, time, and respect that I gave you every time. Those selfless love that I gave just to make you love me. But the heart is indeed so fragile that I wonder if it has always been made to be broken. "

" You adjusted this hard? "

Nakangiti pa rin ako sa kaniya habang tinatanong niya yan sa akin.

" It's okay. It changed me. "

Kinuha ko naman agad ang notebook pagkatapos niyang mabasa ito at nagsalita ako.

" I will keep this. These adjustments help me. It helps me to be who I am today. And thank you! Salamat na lang sa lahat Red! "

Sambit ko pa.

" Pero Red? Do I change you? Nabago ba kita? Nakatulong ba ako sayo? Sa buhay mo? "

Tanong ko naman.

" Oo naman! "

Maikli niyang sagot.

" Nakakatuwa lang isipin kung paano mo ako nabago. You've been so helpful. Madami akong natutunan sayo pati na sa dating pagmamahal mo. Pero sa totoo lang, hindi lang ito ang listahan ng mga adjustments ko na isinulat ko at ginawa for us and for you to stay with me every day. ... "

Ngumiti lang siya ng maliit. 

" ... Pero wala pa rin ee, wala pa ding nangyare! Kahit araw araw mong gustong manatili ang isang tao, hindi pa rin magiging posible kapag siya na mismo yung tumanggi at lumisan. "

" Andami mo naman pa lang listahan. Mas madami pa yan sa listahan ng utangan ah! "

Pabiro niyang sambit. Ngumiti lang kami sa isa't isa.

" Kumusta naman ang performance ko sa pagiging girlfriend mo sa loob ng mahigit tatlong taon? "

Tanong ko.

" Better than good. "

Ngumiti lang kami. Maya-maya'y tahimik na akong tumayo.

At walang pagpapapaalam , agad akong lumisan.

Paalam Red! 

Katia's Point of View

* THREE YEARS AFTER *

Nagpunta ako sa malayo lugar. I went to Paris and start my own company.

For once, inintindi ko muna ang sarili ko. For once, tinatagan ko. And for once, sinubukan ko ulit.

" Hi, babe! Kanina ka pa? "

A gently voice asked me. Agad naman akong lumingon at nginitian ito.

" Sorry I'm late! "

Sabi niya habang umuupo siya at inaayos ang polo niyo.

" Hindi! Okay lang yun! Maagap lang ako! "

Sagot ko naman.

" Naka order ka na ba? Order na tayo! Excusez monsieur!! Le garçon de café! "

Pagtawag niya sa waiter! Agad naman niyang sinabi sa waiter ang order namin.

" Et vous, Madame?/ How about you, Ma'am? "

Tanong sa akin nung waiter. Ngumiti lang ako.

" Donnez-moi aussi ce qu'il a commandé. / Just give me what he ordered too. "

" So how's your work, babe? "

Tanong niya sa akin habang nakatingin ako sa kaniya at habang maya-maya siya tumingin sa cellphone niya. 

Magsasalita na sana ako ng biglang dumating yung waiter kanina na may dala dalang wine. Binigyan niya lang naman kami ng wine habang hinihintay ang order namin. Pagkaalis niya'y agad din akong nagsalita.

" Work's fine! Doing great at the company. Ikaw? May mga kliyente ka pa ba? "

Tanong ko habang patingin tingin pa rin siya sa cellphone niya.

" Huh? Wala. Wala na! Buti nga di ako busy ngayon. Good thing we find ways to meet outside. "

Minsan lang kasi kami lumabas ni Liam. At kung tatanongin niyo kung bakit. Wag niyo na lang itanong. Masyadong masakit sabihin ee. Kaya alamin niyo na lang.

I met Liam Timothée months from now. We just met, yun lang! Basta ang alam ko, masyadong komplikado itong pinasok ko. But don't get me wrong! I'm happy when I'm with him.

" LIAM!! "

Pabulong na sigaw ng isang pamilyar na boses ng babae.

Lumingon ako pero agad din akong napabalikwas ng lingon, sabi na nga ba si Agathe ee! 

Agathe Timothée. Siguro naman di ko na kailangan ipaliwanag diba?

" Agathe! What are you doing here, honey? "

Liam asked her.

" WHO IS SHE, LIAM? TELL ME?!! "

" Don't shout Agathe! She's just my client! "

Huminga ako ng malalim.

" What? I-I though-t she wa-s! "

Pautal-utal nitong sambit kay Liam. 

" Why are you thinking that way, honey? "

I simply rolled my eyes.

" Anyway, thanks for your time sir! I should go first! "

Tapos kinamayan ko si Liam. And guess what, he just smiled at me.

Thank me later, Liam.