“นิ้งใจเย็นๆ ก่อนครับ พี่ขอคุยกับนิ้งก่อนได้ไหมครับพี่ขอร้อง”
“แต่ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับนาย ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ!”
“ไม่ครับ เราต้องคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ พี่ขอร้อง”
“ไม่คุย! ไม่มีเรื่องคุย! ออกไปจากบ้านฉัน!”
“ไม่ครับ นิ้งพี่ขอร้อง เปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหมนิ้งจ๋า”
“ไปไกลๆ เลย กลับไปช่วยเมียนายวางแผนอนาคตลูกเถอะไอ้ผีพนัน!”
“นิ้ง”
“ไปไกลๆ ไปดูลูกเมียนายโน่น ถ้าว่างมากก็ไปเช็คที่เหลือด้วยว่าไข่ไว้ในท้องตัวเมียที่ไหนอีก!”
“นิ้งจ๋า”
“หุบปาก! ไอ้เชี่ย!!!”
ว่าจะไม่แล้วนะ
ว่าจะไม่หยาบแล้ว!
“คะ คะนิ้งครับ”
ปัง!
“บอกให้หุบปากไงวะ!” ฉันเปิดประตูบ้านด้วยการบิดลูกบิดกุญแจแล้วใช้เท้าถีบพร้อมกับการตะโกนประโยคเมื่อกี้และแน่นอนค่ะว่าคนที่มันเอาแต่ยืนเคาะประตูจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากการโดนประตูที่เปิดกว้างด้วยส้นตีนอีนิ้งฟาดเข้าที่หน้าจนล้มหงายหลัง
