เธอทั้งร้องทั้งดิ้นรนด้วยความเกลียดกลัวจนตัวสั่น ความเจ็บปวดรุนแรงที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนยังฝังใจ ปราบกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน ปากก็ระล่ำระลักพร่ำเอ่ยคำขอโทษ
“ อันดา ใจเย็น ๆ ฟังผมก่อน ได้โปรด ฟังผมนะ ผมจะไม่ทำร้ายอันดาอีก ไม่ทำแล้ว ไม่มีอีกแล้ว ผมขอโทษ ”
เธอร่ำไห้ดิ้นรนสุดแรงเกิดทั้งทุบทั้งตีเขาอยู่ครู่หนึ่งก็นิ่งไป ปราบก้มลงมอง เห็นเพียงน้ำตาใสไหลราวกับทำนบแตก มือใหญ่เอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้เหือดหาย เธอสะบัดหน้าหนี
“ ผมขอโทษ อันดา ได้โปรด ยกโทษให้ผมนะ ” เสียงทุ้มกระซิบอ้อนวอน เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาชิงชัง
“ ไม่ ฉันไม่มีวันยกโทษให้คุณ ฉันเกลียดคุณ นายหัวปราบ ได้ยินไหม ว่าฉันเกลียดคุณ ! ” เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา
“ เออ เกลียดก็เกลียด แต่ตอนนี้คุณเจ็บอยู่ อย่าพึ่งไปไหนเลยนะ ”
เธอยกข้อศอกขึ้
