ตอนที่ 9

1422 คำ

ด้วยการหยิบตลับเครื่องแป้งและกระจกเล็กส่องใบหน้าเนียนขาว เพิ่มความมั่นใจและเข้มอีกครั้งบนใบหน้า ใช้แปรงปัดหน้า แตะเบาปัดไปปัดมาลากเบาอย่างที่ใจต้องการ ใบฟางคิดเสมอว่าหล่อนจะต้องสวยที่สุด ทุกอิริยาบถ “หมู่นี้ หน้าตาของฟางสดชื่นเหลือเกิน กำลังอินเลิฟสินะ” หฤทัยพนักงานสาวทำงานเคียงคู่กันเอ่ยขึ้น เห็นธีรคามแฟนหนุ่มของเพื่อนสาวขับรถคันหรูมารับส่งหลายครั้ง แต่วันนี้กลับไม่เห็น “วันนี้ฟางมากับรถแม่จ้ะ” “อ้าว นึกว่าให้พี่ธี หวานใจของเธอมาส่ง” ถ้าธีรคามต้องการมาส่ง เขาจะโทร.มาบอกแต่นี่หายเงียบ และจะตรงเวลามาที่บ้านของเธอทันที ใบฟางจะไม่คอยเหมือนกัน เพราะกลัวทำงานสาย ไม่ใช่เป็นเหตุผลอะไรที่ต้องคิดมาก แต่ที่น่าผิดสังเกต อันที่จริงพี่ธี น่าจะโทร.มาทักหล่อนยามเช้า อย่างที่เคยปฏิบัติ เอ หรือว่าป่านนี้จะยังไม่ตื่น ด้วยความคิดว่าธุรกิจของเขาต้องรัดตัวธรรมดา เพราะเขาเป็นบุตรชายที่มีบิดามารดาเป็นนักธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ โครงการบ้านจัดสรรหมื่นล้านทั้งในตัวกรุงเทพปริมณฑลและจังหวัดใหญ่ที่มีกำลังซื้อค่อนข้างสูง อย่างเช่น ชลบุรี ภูเก็ต เพชรบุรี ธีรคามค่อนข้างวางตัวเรียบง่าย แต่ก็ได้รับฟังข่าวคราวมาว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ ตราบใดที่เธอไม่เห็นด้วยสายตาก็ยังคงไม่เชื่อ เพราะสำหรับเธอเขาวางตัวดีอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ธุรกิจบริษัทที่เกี่ยวกับเครื่องสำอาง เสริมความงาม ซึ่งส่งออกต่างประเทศ ยังจะมีธุรกิจที่เกี่ยวกับโรงแรมที่พักอยู่ย่านถนนสุขุมวิทแถวซอยนานา ส่วนมากให้ชาวต่างชาติพักอาศัย ด้วยเหตุนี้ใบฟางกับเพื่อนสาวจึงต้องสวยเป็นพิเศษ เพื่อนอีกคนของเธอ มธุรดาทำงานอยู่ในชั้นถัดต่อไป เป็นพนักงานบัญชีของบริษัทญี่ปุ่น ที่เป็นงานเกี่ยวกับวิศวกรรมอีเลคทรอนิกซึ่งเป็นอุปกรณ์ประกอบชิ้นส่วนประเภทหัวน๊อตเกลียวเครื่องจักกลในโรงงาน รวมทั้งสายพานในการลำเลียงสินค้า บริษัทแม่อยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น มีโรงงานใหญ่อยู่ที่มาบตาพุดระยอง พับเก็บตลับแป้งและเครื่องสำอาง หลังจากที่สวยเนี๊ยบตามที่เพื่อนพยักหน้าให้ ใบฟางก็มีความมั่นใจมากกว่าเดิม งานของเธอ ต้องตอบคำถามลูกค้าที่ติดต่อและสอบถาม ให้รายละเอียด นอกจากนั้นยังติดต่อพนักงานภายใน ให้มารับเซ็นเอกสารจากบริษัทลูกค้าเช่นเก็บเช็ควางบิล ส่งเอกสารให้กับแผนกภายใน ระบุชื่อเจ้าหน้าที่ ใบฟางคล่องแคล่วพอสมควร เพราะอยู่มานาน จนได้รับการบรรจุเช่นเดียวกับหฤทัย ผลัดกันทำหน้าที่ได้ดีที่สุด บริษัทแห่งนี้กำลังขยายเครือข่ายและเสริมธุรกิจใหม่ที่แนวโน้มในอนาคตเห็นว่าไปได้สวยคือสปานั่นเอง ปกติบริษัทมีธุรกิจเกี่ยวกับส่งออกไปยังต่างประเทศอย่างสิงคโปร์หรือญี่ปุ่นซึ่งมียอดออเดอร์มาอย่างต่อเนื่อง สวนทางกับกระแสเศรษฐกิจของประเทศที่ตกต่ำลง ที่นี่ทั้งเทียนหอมสปากลิ่นต่างๆ พนักงานมีความเชี่ยวชาญในการผลิต จัดอยู่ในระดับมืออาชีพ แวดล้อมของสาวสวยทั้งสองจึงอวลไปด้วยกลิ่นทั้งลาเวนเดอร์ อโรม่า มาจากเทียนหอมแบบพิเศษ ที่ไม่มีขายในประเทศไทย นอกจากส่งออก เพราะค่อนข้างมีราคาแพง “ตายจริง พี่ปุ๊ก เพิ่งโทร.มา วานให้เธอกับฉัน ช่วยแวะไปเอาเอกสารที่โรงแรม” หฤทัยเอ่ยชื่อโรงแรมแถวสุขุมวิท ซึ่งใบฟางคุ้นเคยดี ซึ่งเป็นที่พักของชาวต่างชาติ เพราะราคาเช่าค่อนข้างแพงลิบ และด้านข้างโรงแรมยังเป็นอาคารคอนโด ส่วนมากนักธุรกิจและนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นจะพักอาศัย เฉพาะค่าเช่าเดือนละหนึ่งแสน แต่ไม่มีปัญหาอะไรเรื่องเหล่านี้ เพราะพนักงานแต่ละคนบริษัทเป็นผู้ออกค่าใช้จ่าย คนเหล่าตำแหน่งการงานระดับสูงเป็นผู้บริหารของบริษัท ระดับรองกรรมการผู้จัดการชาวญี่ปุ่น และวิศวกรของบริษัท ซึ่งบริษัทแม่ บริษัทใหญ่จากญี่ปุ่นส่งมา ให้อยู่ประจำพร้อมกับคนในครอบครัว ดังนั้นบริษัทที่เปิดกิจการในประเทศไทย หลากหลายสาขาจังหวัด ไม่ว่าเหนือ ตะวันออก ภาคกลาง ตามนิคมอุตสาหกรรมเช่นโรจนะที่อยุธยา บริษัทก็จะส่งคนขับรถส่วนตัว พร้อมรถประจำตำแหน่งบริการให้ และส่วนมากเช่าคอนโดทั้งตึกให้กับพนักงานและผู้บริหาร ใบฟางรู้ข้อมูลนี้ดี เพราะไปที่นั่นบ่อย ปุ๊ก ที่ว่านั่นคือ ปัญชลี ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายขาย มิสเตอร์โทชินาดะ คานาวะ พักอยู่ที่โรงแรมหรูแห่งนี้กับเพื่อนสนิทชาวญี่ปุ่น ใกล้กับเครือญาติของเขา ซึ่งเป็นถึงกรรมการผู้จัดการใหญ่ของบริษัทแห่งหนึ่งย่านถนนพระรามสี่ คลองเตย ประมาณสักสิบโมงครึ่งในวันนี้ นักเขียนหนุ่มมีนัดกับเพื่อนสนิทชาวต่างชาติ ซึ่งเป็นคนที่นำคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คยี่ห้อรุ่นล่าสุดของโตชิบาระบบสัมผัสมาให้เขาเป็นเจ้าของครอบครอง ซึ่งเป็นรุ่นที่ยังไม่มีขายในประเทศไทย อีกประมาณสองสามปีเทคโนโลยีรุ่นทันสมัยเหล่านี้ ถึงจะกระจายออกสู่ต่างประเทศ ส่วนมากจะนิยมใช้ในประเทศกันก่อน ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับหนุ่มสาวญี่ปุ่นวัยทำงาน ต้องการแสดงความขอบคุณเพื่อนอีกครั้ง พอดีว่างจากธุรกิจช่วงบ่าย มีบางอย่างที่ติดขัดในการใช้งาน เพราะเป็นแบบใหม่ที่ปางภูไม่คุ้นเคย ผู้ที่เชี่ยวชาญมากที่สุดและใช้ประจำมาก่อนคือโทชินาดะ พอจอดรถที่อาคารคอนโดที่พัก เข้ามาในซอยถูกต้อง อาศัยสอบถามจากวินรถมอเตอร์ไซค์ ตอนนี้เที่ยงครึ่ง เขาขับรถมาก่อนเวลา เพราะรู้ดีว่าใจกลางกรุงรถติดเสมอ “โทชินาดะซัง”เสียงทักดังขึ้นของนักธุรกิจหนุ่ม “อ้าว ปางภู” ตามด้วยคำทักตอบของเพื่อนที่อยู่เบื้องหน้า เมื่อทราบว่ามาถึงแล้วเปิดประตูกระจกต้อนรับ “รถติดเป็นบ้าเลยแฮะ กว่าจะมาถึง” อดบ่นไม่ได้ นี่เที่ยงกว่านี่เอง เพราะเพื่อนสนิทชาวอาทิตย์อุทัย บอกว่าเขากับกลุ่มคณะที่เดินทางมาด้วยกัน กำลังจะตัดสินใจออกไปข้างนอกด้วยการนั่งรถไฟฟ้าท่องเที่ยวทั่วกรุงเทพ แต่ดูเหมือนจะอยู่ย่านฝั่ง แถว สีลม สวนลุม วงเวียนใหญ่ก่อน คราวหลังถึงจะล่องเรือแม่น้ำเจ้าพระยา ไปที่เกาะเกร็ดดูสุสานหอย และท่องชมวัดโบราณตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยา “ดีล่ะที่นายมาถึง ยังดีกว่าไม่มา” “เอ ไม่มาได้ยังไงโทชินาดะ บอกมาก็ต้องมาสิ คนอย่างฉันนัดคำไหนเป็นคำนั้น” โทชินาดะดูเหมือนจะสัมผัสความรู้สึกและตัวตนเพื่อนคนเดิมเมื่อครั้งเรียนอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นอย่างดี ปางภูเป็นคนที่พูดจริงทำจริง อารมณ์มุทะลุบ้าง ไม่ชอบทำอะไรค้างคา “นายก็ยังเป็นปางภู คนเดิม” “กับแฟนสาวของนายล่ะ” โทชินาดะรับรู้ว่าปางภูมีแฟนสาว แล้วตั้งแต่เรียนอยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศ ก่อนจะจบและจากกันมา เพราะมีอะไรนั้น ปางภูไม่ค่อยที่จะปิดบังเพื่อนรักชาวอาทิตย์อุทัย เช่นเดียวกับโทชินาดะเช่นกัน ทั้งคู่จึงคบกันได้สนิทใจและเปิดเผย “เธออยู่ที่ต่างประเทศ ทำงานอยู่ แล้วฉันกับเธอ ก็ห่างกันสักพักหนึ่งแล้ว” “อ้อ เหรอ เพราะทีแรกนึกว่านายแต่งงานแล้ว” โทชินาดะพยักหน้ารับ หลังจากได้ยินฟังอารมณ์เศร้าจากน้ำเสียงที่เรียบเป็นปกติ “ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกโทชินาดะ เคยบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าเราจะแต่งงานกับใคร คงต้องโทร.ไปบอกนายก่อน นายอยากจะมาร่วมงานแต่งของเราไม่ใช่หรือ” ปางภูก็พูดเผื่ออนาคต เพราะยังไม่มีวี่แววบังเกิด งานเขียนที่ค่อนหนักซึ่งเขารับผิดชอบ มันก็รัดตัวพอสมควร กับพอๆกับงานธุรกิจส่วนตัว ที่เขาต้องการทำให้ออกมาดีที่สุด ทั้งสองอย่าง เพราะคิดว่าเรื่องแค่นี้ น่าจะไม่พ้นหนึ่งสมองสองมือเขาได้ ปางภูมักจะคิดอย่างนี้กับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่มนุษย์อย่างเขาจะกระทำไม่ได้

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more