Sa likod ng mga Tala

Chapter

Madaling gabi na nang matapos ang shooting ng pelikula. Pagod na pagod na ang lahat, ngunit may kakaibang pakiramdam sa hangin. Hindi lang ito dahil sa nakakapagod na araw ng trabaho, kundi pati na rin sa nararamdaman ni Katie at Daniel. May mga bagay na hindi nila kayang itago pa, at ang gabing ito ay magdadala ng pagbabago sa kanilang relasyon.

Si Katie ay naupo sa isang bench malapit sa set, nag-iisa. Nais niyang magpahinga, ngunit hindi maalis sa kanyang isipan ang lahat ng nangyari. Si Maria. Si Janine. Ang mga pagdududa at takot na nagsimulang pumasok sa kanyang puso. Hindi niya alam kung anong mangyayari, pero sa kabila ng lahat ng iyon, wala nang ibang naiisip kundi si Daniel.

Bigla niyang narinig ang tunog ng cellphone niya. Isang mensahe mula kay Daniel.

Daniel: “I need to talk to you. Are you still at the set?”

Nagtaka si Katie, at bago mag-type ng sagot, nagdalawang-isip siya. Hindi pa nila natapos ang kanilang pag-uusap kanina, at parang may bigat na naman sa paligid nila. Pero tila may kakaibang pakiramdam sa mensahe. Hindi lang ito simpleng “hello” o “kamusta.” Mayroong lalim, mayroong urgency.

Katie: “I’m outside. Just finished. I’m waiting for the car. What’s up?”

Habang binabasa ang mensahe, naramdaman niya ang kaba sa dibdib. Walang nakakapag-andar ng isip ni Katie ngayon kundi ang tanong—ano kaya ang gusto niyang pag-usapan? Hindi siya sigurado, ngunit alam niyang hindi niya pwedeng patagilid na lang na alisin sa buhay niya si Daniel.

Matapos ang ilang minuto, nakita niyang lumapit si Daniel sa parking lot. Ang kanyang hitsura ay parang pagod na pagod, ngunit may lalim sa kanyang mata. Sa kabila ng lahat, andun pa rin ang mga tingin na naglalaman ng pagkabahala, ngunit may pagnanais din.

Lumapit siya kay Katie at tumigil sa harap niya.

“Can we talk?” tanong ni Daniel, ang boses niya ay mahinahon, pero may kasamang emosyon.

Nakangiting tumango si Katie, at nagpasya silang maglakad papunta sa bench na malapit sa gilid ng set. Pareho silang tahimik. Habang naglalakad, naramdaman ni Katie ang presensya ni Daniel, hindi siya makaligtas sa bigat ng nararamdaman niya.

Umupo sila sa bench, at si Daniel ay nagbuntung-hininga, para bang hindi alam kung paano sisimulan ang kanilang pag-uusap.

“I’m sorry,” simula ni Daniel, ang kanyang boses ay mababa. “I know I’ve been distant lately, and I hate it. I hate that it feels like we’re drifting apart.”

Sumaglit ang sakit sa puso ni Katie. Hindi ito madali para sa kanya. “I’ve felt it too, Daniel,” sagot niya, ang kanyang tinig ay nanginginig. “But it’s not just you. Everything… with Maria, with Janine… it’s been overwhelming. I just don’t know what to think anymore.”

Si Daniel ay tumingin sa kanya nang seryoso, ngunit may kalmado at pagpapakumbaba sa mga mata niya. “I want you to know that you’re the only one I care about. Everything that’s been happening… it’s not you. It’s me, trying to figure out how to deal with all this chaos. I just didn’t want to drag you into it.”

Dahil doon, hindi na kayang pigilan ni Katie ang damdamin. Lumapit siya kay Daniel at inabot ang kanyang kamay. Ang simpleng hawak ng kamay ni Daniel ay nagbigay sa kanya ng kaluwagan, ngunit may mga tanong pa sa isip niya.

“You don’t have to protect me from everything, Daniel,” she whispered. “I’m here with you, no matter what.”

Nakangiti si Daniel, at hinawakan ang kamay ni Katie nang mahigpit. “I just want you to know how much you mean to me.”

Dahil sa hindi mapigilang damdamin, nagtagpo muli ang kanilang mga mata. Napansin ni Daniel ang kabigatan sa mga mata ni Katie, at siya rin ay nahirapan na. Huwag na nilang gawing mas komplikado ang lahat, kaya’t dahan-dahan niyang nilapitan si Katie, tinanggal ang anumang distansya sa pagitan nila.

“Can I kiss you?” Daniel whispered, his voice full of sincerity and need.

Katie was taken aback for a moment, but her heart was racing. She nodded slowly, her voice barely a whisper, “Yes.”

Si Daniel ay dahan-dahang lumapit at nilapitan ang mga labi ni Katie. Ang kanilang mga labi ay magaan, ngunit puno ng damdamin. It was gentle, almost tentative at first. Ngunit habang lumalim ang halik, naramdaman nilang pareho na ito ay isang paraan ng pag-aalis ng lahat ng mga alinlangan, isang paraan ng pagpapakita ng kanilang tunay na nararamdaman. Hindi nila kailanman inisip na ang gabing ito ay magdadala sa kanila sa ganitong level ng pagkakalapit.

Matapos ang ilang sandali, naghiwalay sila at tumingala kay Daniel. Pareho silang hiningal, at sa bawat titig na ipinukol ni Daniel kay Katie, nadama niyang tila ba natagpuan nila ang isang bagay na mas mahalaga pa sa kanilang mga pangarap o takot.

“I’ve wanted this for so long,” Daniel murmured, his breath uneven.

Katie’s heart fluttered as she reached up to gently stroke his face. “Me too. But I needed to know you were all in. That you weren’t just trying to protect me from what’s really going on inside you.”

Daniel closed his eyes for a moment, absorbing her words, before nodding. “I was scared. Scared that I wouldn’t be enough. Scared that you’d leave once everything got too complicated.”

Katie cupped his face with both her hands, her eyes tender as she looked at him. “You’re enough, Daniel. I’m not going anywhere. We’ll face everything together.”

There was a long silence as they stayed close to each other, their hearts beating in unison. Hindi nila alam kung anong mga pagsubok ang darating, pero sa gabing ito, nakita nila ang pag-asa. Ang gabing ito ay nagsilbing gabay para mas magtiwala sila sa isa’t isa, at mas tumibay pa ang kanilang ugnayan.

Naglakad sila papunta sa kotse ni Daniel, kamay-kamay. Walang sinuman o anuman ang pwedeng maghiwalay sa kanila. “Where are we going?” tanong ni Katie.

Daniel smiled softly at her, his eyes full of affection. “Anywhere you want to go, Katie. I just want to be with you.”

At sa gabing iyon, para silang dalawa ang pinakamahalaga sa mundo, at walang makakapigil sa kanilang paglalakbay na magkasama.