บทที่ 6 รถไฟชนกัน
ในที่สุดวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง ข้าวหอมตื่นมาพร้อมกับความตั้งใจแน่วแน่ เธอวางแผนจะไปทำบุญปล่อยปลาที่วัดใกล้หอพักเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับยายชื่น นั่นเป็นสิ่งที่หญิงสาวทำมาตลอดหลายปีตั้งแต่ยายจากไป แม้ว่าตัวหล่อนเองจะไม่ได้กลับบ้านสวนบ่อยนักด้วยติดพันเรื่องปวดหัวหลาย ๆ อย่าง
พูดถึงเรื่องปวดหัวความวายป่วงก็มาทันทีราวกับว่ามันล่วงรู้ความนึกคิดของหล่อนได้อย่างนั้นแหละ
ครืดๆ ครืดๆ
เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเตียงดังขึ้น ชื่อของคนปลายสายปรากฏชัดเจนว่าเป็นลีโอ หล่อนสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะกดรับสายอย่างไม่เต็มใจนัก
“ฮัลโหล…”
[ว่างหรือเปล่า]
เสียงเข้มของลีโอกล่าวขึ้น ไม่มีแม้แต่จะเอ่ยทักทาย
“ไม่ว่างค่ะ…”
[ห้องฉันรกมาก เธอช่วยมาทำความสะอาดให้หน่อย]
ไม่ทันได้พูดจบ ลีโอก็สวนคำสั่งกลับมา นั่นทำให้ข้าวหอมชะงัก
อะไรกันนี่วันหยุดของเธอแท้ ๆ ใจคอจะไม่ให้หยุดพักหายใจกันบ้า
