ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้น สิงหราชก็พาฉันมาฝึกว่ายน้ำที่คอนโดของเขาทุกๆ วัน เพราะสระที่คอนโดฉันคนเล่นน้ำกันเยอะทำให้ไม่สะดวก
ก็นะ สระว่ายน้ำเขาเป็นสระส่วนตัวนิ
“ตีขาพร้อมกับแขนสิ ตีขาแล้วแขนไม่ว่าย มันจะทรงตัวยังไงเล่า”
ฉันที่บอกเขาเป็นล้านๆ รอบแล้วว่าฉันทำไม่ได้ เขาก็ไม่ฟังฉันเลย ตั้งแต่ฝึกว่ายน้ำมาเนี่ย ว่ายเป็นอยู่ท่าเดียวคือท่าลูกหมาตกน้ำกับลอยตัวได้ นอกนั้นอย่าหวังอะไรจากฉัน ให้พนมมือกราบขอบสระ ฉันยังกล้าทำมากกว่า
สิงหราชถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วผลักฉันออกไปกลางสระ คิดว่าฉันกลัวเหรอยะ ฉันว่ายท่าลูกหมาตกน้ำเป็นแล้วนะ
“ก็ฉันทำไม่ได้นี่นา ได้แค่นี้ก็บุญแค่ไหนแล้ว ไม่ได้จะไปแข่งว่ายน้ำสักหน่อย” ฉันบอกเขาไปด้วยใบหน้าหงุดหงิดบ้าง
“ตามใจ”
สิงหราชตอบกลับมาสั้นๆ ด้วยใบหน้าบึ้งตึง แล้วหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้าตัวคอนโด
ฉันถอดเสื้อที่คลุมชุดว่ายน้ำออกมาบิดน้ำออก ถามว่าทำไมเสื้อคลุมเปียก ขอ
