ฉีเทียนเหลียง ท่านอ๋องทมิฬ รวมตอนพิเศษ

คิดถึงข้าบ้างหรือไม่นางตัวดี

คืนข้ามปี

คืนสิ้นปีที่ต้องอยู่คนเดียว นอนคนเดียวเช่นนี้ ทำให้อากาศที่หนาวมากอยู่แล้ว ให้ความรู้สึกว่าหนาวขึ้นกว่าเดิม

อีกสองชั่วยามก็จะหมดคืนของปีเก่าแล้ว เสี่ยวผิงอันนั่งเหงาๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะตกหนักติดต่อกันมาหลายวันจนมองไม่เห็นทางเดิน

จนถึงตอนนี้คนที่บอกว่าจะกลับมาก่อนปีใหม่ก็ยังไม่เห็นจะกลับมา ไม่มีแม้แต่ม้าเร็วส่งข่าว หรือพิราบสื่อสาร อันอันทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง คิดฟุ้งซ่านสารพัด

"หรือจะเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น"

ปกติชินอ๋องฉีเทียนเหลียงแม้จะทรงพระทัยร้าย แต่รักษาคำพูดยิ่งนัก ถึงจะทรงเจ้าเล่ห์อย่างไร แต่หากรับปากแล้ว ไม่เคยทรงผิดคำพูดกับนางเลย

สามสี่วันนี้ อันอันคิดฟุ้งซ่านไปในทางร้ายสารพัด นางวิตกกังวล กินไม่ได้นอนไม่หลับจนซูบผอม ตาลึกโหล จนพ่อบ้านชราต้องเอ่ยปลอบใจ

"ไม่มีเรื่องร้าย ไม่มีข่าวร้ายส่งกลับมา ก็คิดเสียว่ามีแต่เรื่องดีสินางหนู"

"เจ้าก็อย่ากังวลให้มากไป เดี๋ยวพอท่านอ๋องเสด็จกลับมาเห็นเจ้าหน้าตาราวกับป่วยไข้เช่นนี้ จะไม่พอพระทัยเอาได้"

"ดีไม่ดีจะพาลว่ามาถึงข้า หาว่าข้า ไม่ช่วยดูแลเจ้าให้ดี"

"นางหนูเสี่ยวอัน เชื่อปู่เถอะ กังวลไปก็เท่านั้น ไปสวดมนต์ขอพรให้ท่านอ๋องปลอดภัยสุขภาพแข็งแรง ยังจะดีเสียกว่า"

เมื่อท่านปู่พ่อบ้านพูดเช่นนั้น อันอันจึงกลับเรือนนอนของนาง อาบน้ำชำระร่างกายแล้วไปสวดภาวนาขอพรให้ท่านอ๋อง

สวดได้ไม่ถึงชั่วยามด้วยใจไม่สงบนางจึงล้มเลิกไป

.

.

อีกเพียงชั่วยามเดียวก็จะผ่านพ้นปีเก่า เริ่มเข้าปีใหม่แล้ว

ฉีเทียนเหลียงจำได้ดี ก่อนจะออกเดินทางนางตัวดีของเขา พูดซ้ำแล้วซ้ำอีกให้เขาเดินทางปลอดภัย ให้เขาระวังตัวให้มาก

เหมือนลางสังหรณ์ของนางจะแม่น ถึงเขา และทหารองครักษ์จะระวังตัวกันขนาดไหน ก็ไม่อาจป้องกันได้หมดทุกทาง โจรอยู่ในที่ลับ พวกเขาอยู่ในที่แจ้ง

ถึงแผนการของเขาจะรัดกุม แต่ก็เสี่ยงอยู่ไม่น้อย หัวหน้าองครักษ์อย่างจินเฟิงย่อมทักท้วง

“หากไม่ใช้ข้าเป็นตัวล่อ พวกมันหรือจะติดกับ”

“ครั้งนี้เราเดินทางไกล ภูมิประเทศแถบนี้เราก็ไม่ชำนาญ กระหม่อมกลัวฝ่ายนั้นจะซุ่มโจมตีระหว่างทาง”

“ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้อย่างไร” ชินอ๋องกล่าวอย่างเฉยชา ราวกับเหยื่อล่อในครั้งนี้ไม่ใช่พระองค์เอง

“จำไว้จินเฟิง ไม่ว่าอย่างไร มันยังไม่ฆ่าข้าแน่”

“ฝ่ายนั้นยังต้องเก็บชีวิตข้า ไว้ต่อรองกับฝ่าบาท”

จินเฟิงรอบถอนหายใจอย่างหนักใจ ท่านอ๋องของตนช่างกล้าได้กล้าเสียยิ่งนัก

แผนของชินอ๋องในครานี้ เพื่อจะสาวไปถึงกองกำลังของพวกกบฏ ท่านอ๋องจะทำเป็นพลาดท่าเสียทีถูกศัตรูจับไป แล้วให้เขานำกำลังเข้าตลบหลัง จับเป็นจับตายกวาดล้างทั้งหมดให้สิ้นซาก

แผนสำเร็จลุล่วง ชินอ๋องคาดการณ์ถูกต้องแม่นยำราวเทพยดา พวกกบฏถูกฆ่าราวมดปลวก เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ

ผิดก็แต่ ชินอ๋องทรงได้รับบาดเจ็บ ทรงถูกลูกธนูยิงเข้าที่ไหล่ขวา ถึงแม้จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ด้วยเร่งเดินทางกลับทั้งๆ ที่แผลยังไม่สมานตัวกันดี

ระยะทางไม่ไกลมาก แต่ชินอ๋องทรงบาดเจ็บ ถึงจะนั่งรถม้าก็ใช่ว่าจะสบาย ทรงไข้ขึ้นอยู่ตลอดสองสามวันแรก เลือดซึมออกจากบาดแผลตลอด

“หยุดทำไม”

“ทรงมีไข้ ให้หมอหลวงดูพระอาการสักนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ” จินเฟิงร้อนใจกับพระอาการ จนแทบอยากกอดขาท่านอ๋องของตน ขอให้พระองค์ทรงหยุดพักดีๆ สักวันแล้วค่อยเดินทางต่อ

“อีกกี่วันจึงจะถึงเมืองหลวง”

ฉีเทียนเหลียงถามกลับเสียงแผ่ว หน้าซีดปากแตกระแหงอย่างคนมีไข้ และเสียเลือดมาก บอกถึงพระอาการยังไม่น่าไว้ใจ

“อีกสามวันพ่ะย่ะค่ะ”

“ไป เดินทางต่อ”

“ข้ารับปากนางตัวดีไว้ จะกลับไปหานางก่อนวันปีใหม่ จะไปอยู่เป็นเพื่อนนางในคืนข้ามปี”

“ข้าไม่เป็นไร เร่งเดินทางเถอะ”

“ให้กระหม่อมส่งพิราบสื่อสารบอกพ่อบ้าน ว่าเราจะกลับไปช้าสักหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วง ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง ไป!"

"เร่งเดินทางกลับเมืองหลวง ไม่ต้องห่วงข้า”

เมื่อท่านอ๋องทรงยืนยันหนักแน่น ทั้งขบวนจึงฝ่าหิมะเร่งเดินทางกลับ

.

ฉีเทียนเหลียงจ้องมองใบหน้างดงาม สองพระเนตรไม่ปกปิดความรักใคร่ คิดถึง

นางตัวดีของเขาผอมลง แก้มตอบลง ใต้ตาดำคล้ำ

ฝ่ามือหนาลูบปัดไรผมที่ตกลงมาข้างแก้มไปทัดหูให้นางอย่างอ่อนโยน

แค่ได้เห็นนาง ความเหนื่อยเพลียจากการเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ฝ่าพายุหิมะอันหนาวเหน็บ ก็เหมือนจะหายไป แผลที่อักเสบมีเลือดซึมอยู่ตลอดก็ดูจะไม่เจ็บ ไม่ปวดถึงเพียงนั้น

ที่ที่มีเสี่ยวผิงอันนางตัวดีของเขาอยู่ ที่นั่นสำหรับเขา คือ บ้าน

อันอัน นางคือบ้านของเขา

คำว่ากลับบ้าน อุ่นใจเหมือนอยู่บ้าน จะรู้สึกเมื่อได้อยู่กับนางเท่านั้น

มือหนาลูบไล้ไปบนศีรษะทุยสวย

"อ่ะ" เขาคงเผลอหนักมือไปหน่อยนางถึงได้ตื่น

"ข้าเอง"

"ท่านอ๋อง"

เสี่ยวผิงอันเพิ่งเข้านอนไปได้สักชั่วยามหนึ่ง นางหลับยาก กว่าจะนอนหลับก็กระสับกระส่ายกังวลอยู่นาน จนมารู้สึกว่ามีมือเย็นๆ มาลูบไล้ใบหน้าจึงได้สะดุ้งตื่น

อ้อมแขนกว้างโอบกอดเนื้อนวลหอมกรุ่นแนบอก

"ข้าไม่อยู่ตั้งนาน คิดถึงข้าบ้างหรือไม่นางตัวดี"

ริมฝีปากร้อนจูบประทับรับขวัญคนงามไปทั่ว อันอันจับมือที่เริ่มซุกซนอยู่ไม่สุขของเขาไว้ นางเพียงแค่ออกแรงผลักเบาๆ ไม่คิดว่าจะทำร้ายเขา