บทนำ
1477 คำ
Intro
ซ่า! ซ่า!
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้เศร้าเสียใจ ท้องฟ้าที่ปิดมืดครึ้มไม่เห็นแม้ดวงอาทิตย์ที่เคยทอแสงประกายในยามกลางวัน
สายฝนตกกระทบกับร่มสีดำสนิทที่ถูกกางออกโดยฝีมือลูกน้องคนสนิท สายฝนที่กระหน่ำตกลงมาดังสอดประสานกันกับเสียงสะอื้นไห้ของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนถือดอกกุหลาบสีขาวเตรียมวางทำความเคารพศพผู้เป็นพ่อ
ใบหน้าจิ้มลิ้มเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหล่ออกจากขอบตากลิ้งลงมาอาบสองแก้มนวลแดงระเรื่อไม่ขาดสาย เด็กสาวสะอื้นไห้อย่างหนักจนไหล่สะท้าน แล้วก้าวออกไปจากร่มเพื่อวางดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ลงบนโลงศพ
ชุดเดรสลูกไม้สีดำเปียกปอนเช่นเดียวกับผมดกดำที่กำลังหลุดลุ่ยออกจากการถักเปีย รองเท้าคัดชูสีดำเงาหม่นหมองทันทีเมื่อถูกดินโคลนกระเซ็นใส่
"อาป๊า~" น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนักเรียกชื่อผู้เป็นพ่อ เธอกอดตนเองไว้แล้วถอยออกมาจากหลุมฝังศพ หัวใจดวงน้อยเหมือนจะหยุดเต้นกะทันหันเมื่อมองลูกน้องหลายคนที่เดินเข้ามาแบกโลงศพของพ่อ
"คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยครับ คุณท่านคงไม่อยากให้คุณหนูเสียใจแบบนี้" ไคยะลูกน้องคนสนิทของพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆยื่นให้เด็กสาว เธอรับผ้าเช็ดหน้ามาบีบไว้แน่นแล้วค่อยๆใช้มันปาดเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มนวลเบาๆ
"อย่าร้องเลยลูก อาป๊าหลับสบายแล้ว" น้ำเสียงเศร้าๆของแม่เลี้ยงดังขึ้น เธอเอื้อมมือมาโอบไหล่เด็กสาวไว้อย่างปลอบประโลม ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเช่นกัน
"อาป๊า! อาป๊า~" เด็กสาวปัดมือแม่เลี้ยงออกแล้ววิ่งไปนั่งคุกเข่าตากฝนมองโลงศพที่ถูกวางลงไปในหลุมฝังศพแล้วด้วยหัวใจที่แตกสลาย ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างหนักร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมาสผมกับน้ำฝนที่ตกกระทบกับใบหน้าสวยได้รูป
"อาป๊า~ ไม่มีอาป๊าแล้วหนูจะอยู่ยังไง ช่วยฟื้นขึ้นมาหาหนูมากอดหนูได้ไหม~" เหมือนคำขอร้องของเธอจะไม่เป็นผล เด็กสาวยกมือขึ้นมาทาบอกร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนลูกน้องที่มองอยู่ต่างคนต่างเบือนหน้าหนีไม่อยากมองภาพสะเทือนใจตรงหน้า
"ถึงอาป๊าไม่อยู่แล้วแต่หนูยังมีแม่นะ" แม่เลี้ยงเดินมานั่งคุกเข่าลงข้างๆแล้วกอดร่างสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำไว้ปลอบประโลมเธอ
"ไม่! หนูมีแม่คนเดียวเท่านั้น คุณไม่ใช่แม่ของหนู"
"ถึงแม่ไม่ใช่แม่แท้ๆของลูก แต่แม่ก็รักลูกเหมือนลูกแท้ๆนะ"
"คุณฆ่าอาป๊าใช่ไหม! อาป๊าของหนูแข็งแรงอาป๊าต้องโดนใครปองร้าย!"
"ลูกทำไมพูดแบบนั้นล่ะ อาป๊าของลูกหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน หมอก็บอกแบบนั้นใครๆก็รู้"
"ไม่จริง! อาป๊าไม่ได้หัวใจวายตาย อาป๊าถูกคนใจร้ายฆ่า!"
"นายหญิงครับ เรื่องตำแหน่ง..." หนึ่งในลูกน้องคนสนิทก้าวเข้ามาเอ่ยถามพร้อมกับกางร่มให้ผู้เป็นนาย แล้วประคองเจ้านายลุกขึ้น ทั้งที่เด็กสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม
"ทุกคนเศร้าโศกขนาดนี้นายยังมีหน้ามาถามเรื่องตำแหน่งอีกเหรอ!" ตวาดลูกน้องเสียงกร้าวแล้วหันมามองเด็กสาวที่นั้งคุกเข่ามองดินเปียกชื้นที่กำลังกลบโลงศพพ่อเรื่อยๆ
"ทุกอย่างมันคือความฝัน~" หัวใจดวงน้อยมันห่อเหี่ยวไม่มีแม้แรงจะขยับปากร้องเรียกขอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันยากที่จะยอมรับความจริงและภาพตรงหน้ามันบงบอกว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง เธอไม่ได้ฝันไป
"แต่ยังไงคุณหนูก็ต้องสืบทอดตำแหน่ง ของยามากุชิ กุมิ" เสียงแหบแห่งของผู้อาวุโสที่น่านับถือเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้ลูกน้องหลายร้อยชีวิตพร้อมใจกันก้มหน้า
"แต่ไอโกะวุฒิภาวะเธอยังไม่พร้อมที่จะถือดาบแทนโอยะบุน"
"แต่มันก็ต้องเป็นไปตามธรรมเนียมของตระกูลเรา"
"ท่านผู้อาวุโส...เรื่องรับตำแหน่ง อย่าเพิ่งพูดตอนนี้เลย ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเพิ่งเสียโอยะบุนประมุขใหญ่ของมายากุชิ กุมิไป"
"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา แต่คุณหนูพร้อมเมื่อไหร่เราจะสถาปนาคุณหนูไอโกะทันที"
"ตอนนี้ก็ต้องเป็นฉันสินะที่ต้องดูแลทุกอย่างแทนสามี"
"เรื่องนั้นทางผู้ใหญ่จะจัดหาผู้อาวุโสมาดูแลแทน ในขณะที่รอคุณหนูพร้อมรับตำแหน่ง"
"อะไรกัน! ยังต้องหาคนมาดูแลแทนอีกเหรอ ฉันเป็นภรรยาเขานะทำไมฉันดูแลแทนไม่ได้"
"เป็นภรรยา แต่ก็ไม่ได้อยู่ในทะเบียนสมรสตามประเพณีของตระกูลเราก็เหมือนคุณเป็นคนนอก คุณหนูไอโกะคือสายเลือดคนเดียวที่ถูกต้องตามประเพณีของตระกูล"
"ละ..เลิกพูดเรื่องบ้านั่นสักที! กรี๊ดดดด" เด็กสาวกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นเมื่อได้รับฟังสิ่งที่ไม่ควรจะได้ยินหลังจากพ่อเธอเสียชีวิต
"หึ!" เสียงแค่นหัวเราะแข็งๆดังขึ้นพร้อมกับเสียงฟ้าคำรามดังลั่น แม่เลี้ยงหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ถ้าขั้นตอนมันจะยุ่งยากขนาดนั้นก็ไม่ต้องมีผู้อาวุโสสมองล้าสมัยอีกต่อไป!" สิ้นประโยคนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้น ร่างผู้อาวุโสล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตาของไอโกะ เด็กสาวมองภาพสะเทือนขวัญตรงหน้าราวกับคนเสียสติ เธอยกมือขึ้นปิดหูแล้วกรีดร้องออกมา ไคยะที่เห็นแบบนั้นก็รีบพาไอโกะออกมาจากตรงนั้นอย่างทุลักทุเล
"ใครก้าวเท้าออกไปจากตรงนี้เท่ากับพวกมึงก้าวไปหาความตาย จำเอาไว้ว่าไคยะและไอโกะทำเรื่องชั่วร้ายกับท่านผู้อาวุโส ไคยะคือกระทำ!"
ลูกน้องนับร้อยชีวิตต่างเงียบกริบไม่มีใครเอ่ยหรือแย้งอะไรหลังจากแม่เลี้ยงได้พูดจบประโยคนั้น
"ปล่อยพวกมันหนีไปก่อน"
"ครับ"
"จากนั้นก็ตามไปฆ่ามันสองคน และอย่าให้เรื่องแพร่งพรายออกไป โยนความผิดให้ไอ้ไคยะ ทำให้มันเป็นคนผิดแล้วบอกกับสมาชิกโอยะบุนว่าไอโกะถูกไคยะฆ่าตายแล้ว ทำให้พวกมันสองคนหายสาบสูญไปอย่าให้มันมากวนใจฉัน" เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าถือปาดเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้าเบาๆแล้วเชิดหน้าขึ้น ทิ้งผ้าเช็ดหน้าลงไปในหลุมฝังศพของสามี มุมปากหนาเหยียดยิ้มร้ายกาจเมื่อมองหลุมฝังศพ "คุณบังคับให้ฉันทำแบบนี้เอง!"
"ครับนายหญิง" ลูกน้องรับคำพร้อมกับโค้งคำนับ
"กรี๊ด!!" ไอโกะกรีดร้องออกมาสุดเสียงราวกับคนเสียสติ เธอมองครอบครัวที่พ่อเคยบอกว่ามันคือทุกสิ่งทุกอย่างด้วยแววตาผิดหวัง ก่อนที่จะกอดไคยะลูกน้องคนสนิทคนเดียวของพ่อ
"ไม่ต้องกลัวนะครับคุณหนู ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณหนูได้"
"..."
"คุณท่านให้ผมมอบสิ่งนี้ให้คุณหนูครับ" ไคยะยื่นตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆสีขาวเปียกน้ำฝนให้ไอโกะ เธอไม่รอช้าที่จะรับมันมากอดแล้วร้องไห้อย่างหนัก
"อาป๊ารู้ไหมว่าทุกคนทำกับอาป๊ายังไง ทุกคนหักหลังอาป๊า~"
"คุณหนูครับ ตอนนี้พวกนั้นกำลังตามล่าเรา เราต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดครับ"
"เราจะไปที่ไหน เราไม่มีที่ไปนะไคยะ"
"เราจะกลับไปบ้านนายหญิงที่ประเทศไทยครับ"
"แต่แม่ไม่มีญาติที่ไหน.."
"ขอโทษนะครับที่ผมดูแลคุณหนูได้ไม่ดี แต่เราต้องไปจากที่นี่ สักวันผมจะพาคุณหนูกลับมาทวงทุกอย่างคืน"
"อาป๊าโชคดีที่มีโคบุนซื่อสัตย์เหมือนไคยะ"
"คุณท่านให้ข้าวให้น้ำให้ชีวิตผม ชีวิตนี้ผมยังไม่รู้ว่าจะตอบแทนคุณท่านหมดไหม"
"ขอบคุณนะคะที่ซื่อสัตย์กับอาป๊ากับครอบครัวไอ สักวันไอจะพาไคยะกลับมาที่นี่"
——————————
เอาintro มาให้อ่านก่อน คอมเมนต์มาหน่อยนะคับอ้อนนนนน
โอยะบุน คือ หัวหน้าอย่างเป็นทางการ และเป็นใหญ่ของตระกูลผู้ถือดาบซามูไร
โคบุน คือ คือลูกน้องสุดภักดีที่พร้อมสละชีพเพื่อหัวหน้า
- ผู้เขียน
