พิพิมพ์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งช่วงกลางดึกพร้อมกับความอ่อนเพลีย เธอกวาดตามองดูรอบห้องพร้อมกับมือข้างหนึ่งที่มีเข็มสำหรับให้น้ำเกลืออยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าที่นี่คือโรงพยาบาล และมีคนเฝ้าไข้เธออยู่ 1 คนนั่นคือคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด
" คุณเวียร์ "
ร่างสูงทำท่าทางเย็นชาราวกับไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งที่ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองเป็นเดือดเป็นร้อนมากมาย เขาพาเธอมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับความร้อนใจจนเมื่อคุณหมอออกมาและวินิจฉัยอาการของเธอเขาถึงได้รู้ว่าเธออ่อนเพลีย บวกกับยังไม่มีอะไรตกถึงท้องจึงทำให้เธอเป็นลมล้มพับไป ใจหนึ่งเขาก็นึกโทษตัวเองอยู่เหมือนกันที่อาจจะเล่นแรงมากไปจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงการกระทำของเธอด้านมืดของเขามันกลับกลบความสงสารไปเสียหมดสิ้น
" หึ ดวงแข็งดีนี่ "
ร่างสูงพูดพร้อมกับมองพิพิมพ์ด้วยดวงตาที่เย็นชาราวกับคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร
" พิมพ์อยากกลับบ้าน "
เมื่อได้ฟังคำพูดแบบนั้นของเขา
