ระหว่างทางขับรถออกจากไร่สิงหเนวินทร์ ด้านหน้าเป็นถนนเปลี่ยวที่มีเพียงหลอดไฟติดอยู่กับเสาไฟฟ้ามอบแสงสลัวส่องทาง สองข้างทางเป็นไร่ส้มของเจ้าอื่น ๆ
รินลดาแสร้งยกมือเล็กขึ้นปิดปากหาวไปหลายรอบ คล้ายกับว่ากินอิ่มเลยง่วง สุดท้ายก็ปิดเปลือกตาลง เอนศีรษะซบต้นแขนของคนที่ขับรถอยู่อย่างตั้งใจ
ชัชวีร์เห็นว่าหญิงสาวคงง่วงนอนมาก จึงไม่อยากปลุก ปล่อยให้เธอนอนอยู่อย่างนั้น เขาขับรถอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระเทือนจนทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นระหว่างทาง พอรถของเขาจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ตามจีพีเอสนำทางก็ได้เอ่ยเรียกคนนอนหลับ
“ริน รินครับ ถึงบ้านแล้ว”
หญิงสาวขยับศีรษะทำท่างัวเงีย ก่อนจะปรือดวงตาขึ้นแล้วหันหน้าไปทางชัชวีร์
ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ รินลดาตั้งใจมองเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ในนั้นมีแต่ภาพของเธอฉายอยู่ ริมฝีปากสวยเผยรอยยิ้มขึ้น หวังให้เขาหลงไหล เลื่อนริมฝีปากลงมาจูบเธอ
“ถึงบ้านแล้วครับ รีบกลับไ
