พรบ.คุ้มครอง(เมีย)วิศวะ

EP.2 University

ชลธรยกกระเป๋าของธมนลงจากท้ายรถแล้วกลับไปนั่งหลังพวงมาลัยดังเดิม เขาทำหน้าที่ดีที่สุดได้เท่านี้ แม้พ่อจะสั่งให้ดูแลธมนให้ดีก็ตาม

พี่ชายที่ไม่เคยเห็นธมนอยู่ในสายตาขับรถออกจากหอพักนักศึกษาหญิงปีหนึ่งแล้วตรงไปยังที่พักของนักศึกษาชายปีสี่ ส่วนอรเดินแยกไปที่ตึกของนักศึกษาหญิงปีสอง

ชลธรเรียนอยู่ปีสี่คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์จึงได้รับความคุ้มครองโดยตรงจากตระกูลไตรภัทร์ ทายาทคือสมิทธิ์

ส่วนอรได้รับความคุ้มครองจากตระกูลวิวัฒน์กุล ทายาทคือชัชชน จริงๆแล้วอรไม่ได้อยากอยู่ใต้ปีกการปกครองของชัชชนหรือสมิทธิ์ ที่เธอต้องการคือการดูแลของภาคิน

ซึ่งมันเป็นเรื่องยากที่จะเข้าถึงตัวของภาคิน เพราะไม่มีใครเคยเห็นหน้าของภาคินมาก่อน ผู้ชายคนนี้เก็บตัวเงียบไม่เปิดเผยตัว จะมีก็แต่อำนาจที่แผ่ปกคลุมไปทั่วมหาลัย ตัวตนที่แท้จริงของเขายังเป็นความลับ เล่ากันว่ามีแค่ชัชชนกับสมิทธิ์เท่านั้นที่รู้ว่าภาคินคือใคร

เริ่มแรกตอนที่อรเข้ามาเป็นนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่ง เธอพาตัวเองไปที่คณะวิศวกรรมโยธาเพื่อสมัครอยู่ใต้การคุ้มครองของภาคิน แต่เธอกลับไม่เข้าตาภาคิน คนที่ต้องการเธอกลับกลายเป็นชัชชน

ชัชชนส่งลูกน้องมาหาเธอที่หอพัก เพราะความสวยของเธอกระแทกตาจนเขาไม่อาจมองข้าม

อรตะลึงงันพูดไม่ออก ไม่คิดฝันว่าชัชชนจะชอบเธอมากจนเป็นฝ่ายยื่นความคุ้มครองให้เอง

มีหรือที่เธอจะปฏิเสธ อรตอบรับในทันที แล้วกลับไปเอาใบสมัครของตัวเองที่คณะวิศวกรรมโยธามาฉีกทิ้งที่หน้าคณะ เธอต้องการทำให้ภาคินรู้ว่าเธอไม่แคร์ ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าภาคินมีหน้าตาเป็นอย่างไรก็ตาม

เรื่องการคุ้มครองในมหาลัยไม่มีใครบอกธมน ธมนมาที่นี่เพื่อตั้งใจเรียนให้จบโดยมีเกียรตินิยมพ่วงท้าย ถ้าเธอต้องการหลุดพ้นจากครอบครัวของจรัลเธอต้องมีผลการเรียนเป็นที่หนึ่งหรือไม่ก็ที่สองเท่านั้น

ห้องพักของธมนมีนักศึกษาหญิงพักอยู่ก่อนแล้ว ชื่อว่าคุ้กกี้อยู่ปีหนึ่งคณะวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม

"สวัสดี เราชื่อคุ้กกี้"

"ธมน ยินดีที่ได้รู้จัก"

ต่างคนต่างส่งยิ้มทักทาย ธมนรู้สึกดีที่มีเพื่อนร่วมห้องท่าทางเป็นมิตร

"คุ้กกี้เพิ่งมาอยู่ได้แค่อาทิตย์เดียว ยังไม่ค่อยรู้อะไรมาก"

"ยังดีกว่ามน มนเพิ่งมา"ธมนพูดยิ้มๆ

"คุกกี้จะเอาของออกจากเตียง นึกว่าไม่มีเพื่อนก็เลยวางเกะกะไปทั่ว"พูดจบ ลุกขึ้นยืนแล้วใช้มือกวาดเสื้อผ้ากับสิ่งของอื่นๆมากองสุมไว้บนเตียงของตัวเอง

ธมนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เพราะมีของที่ต้องเก็บเข้าตู้และจัดให้เข้าที่เข้าทางเพื่อง่ายต่อการหยิบมาใช้

วันแรกของการพักอยู่ในหอของมหาลัยเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีลางสังหรณ์ใดเลยที่จะบอกให้รู้ว่าพรุ่งนี้จะไม่ใช่วันที่ดี

@วันที่สอง

ธมนตื่นขึ้นมาในห้องว่างเปล่า เตียงของคุกกี้ยับย่น ผ้าห่มยังไม่ได้พับ นั่นแสดงว่าคุกกี้รีบร้อนออกไป เธอไม่ได้สนใจว่าบัดดี้ร่วมห้องหายไปไหน เพราะเธอมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ

สิ่งแรกที่ธมนตั้งใจเอาไว้คือเดินสำรวจรอบมหาลัยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ทำความรู้จักกับอาคารต่างๆก่อนที่จะเริ่มมีการเรียนการสอนในสัปดาห์หน้า

ธมนเดินไปตามทางเดินที่เป็นก้อนหินตัวหนอนวางเรียงกันอย่างสวยงาม แนวต้นไม้ปกคลุมหนาทึบทำให้อากาศเย็นสบาย แต่พอเดินไปถึงหน้าตึกที่มีป้ายติดว่าอาคารอำนวยการเธอก็พบกับกลุ่มชายหญิงกลุ่มหนึ่งที่หันมามองด้วยสายตาแปลกๆ

ธมนไม่ได้สนใจ เดินต่อไปจนกระทั่งเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น

"เฟรชชี่ปีหนึ่ง ยังไม่รู้กฏซินะ เดินมาถึงนี่โดยไร้การคุ้มครอง"

ธมนก้าวต่อไป ฟังผ่านๆแต่ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

"หยุดก่อน!"คราวนี้เสียงตะคอกเป็นเสียงของผู้หญิง ธมนหยุดชะงักหันมามองด้วยสายตาตั้งคำถาม

"พวกเราเป็นรุ่นพี่ เฟรชชี่ปีหนึ่งต้องทำความเคารพ"

"เฟรชชี่พวกนี้ไม่ได้รับการอบรม ไม่มีสังกัด ต้องกำราบให้รู้จักที่ทางของตัวเอง"

"ก้มลงกราบซิ ยืนทำบื้ออะไรอยู่"

รุ่นพี่ปีสองทั้งสี่คนขยับเข้ามาใกล้

"ทำไมต้องกราบ"ธมนทำหน้างง ยังไม่เข้าใจ

"กฏของที่นี่ ไม่มีใครบอกน้องเหรอ"

"ไม่มี กฎอะไร"ธมนก้าวถอยหลัง ใจคอไม่ดี

"น้องใหม่ต้องทำความเคารพรุ่นพี่ทุกคนเวลาเดินผ่าน"

"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆ"ธมนยกมือไหว้ พูดเร็วปรื๋อ พูดจบตั้งท่าจะเดินหนี แต่หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มไม่ยอม

"แค่นี้ง่ายไปหน่อยมั๊ย ก็บอกอยู่ว่าให้กราบ"

"ทำไมต้องกราบ พี่ๆต้องการอะไร"ธมนถามเสียงสั่น

"กราบแล้วจะให้ไป เอาแบบเบญจางคประดิษฐ์เลยนะ"หันไปยักคิ้วให้กัน กำลังสนุก

"มนไม่กราบ ไม่มีเหตุผลที่ต้องกราบรุ่นพี่"ธมนบอกเสียงแข็ง

"ไม่กราบก็ต้องมีบทเรียนสั่งสอนกันบ้าง"รุ่นพี่ชายร่างผอมพูดด้วยยิ้มกวนๆ ถกแขนเสื้อขึ้น

"พวกพี่จะทำอะไร!"ธมนหน้าซีดตัวสั่น

"สั่งสอนเด็กใหม่ไร้คนคุ้มครอง"

"พอได้แล้ว ธมนเป็นน้องสาวต่างแม่ของอร"อรเดินเข้ามาขวางพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน

"น้องสาวอร"รุ่นพี่ปีสองหยุดชะงัก ทำหน้าสงสัย เพราะอรไม่เคยพูดว่ามีน้องสาว

"วันนี้อรขอ"

"ก็ได้ เห็นแก่อรนะ แต่อรควรบอกน้องสาวว่ากฏที่นี่มีอะไรบ้าง ขืนปล่อยเอาไว้หน้าตาสวยๆจะกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ หึหึ.."พูดทิ้งท้ายเอาไว้พร้อมกับยิ้มดูถูกที่มีให้ธมน เพราะอรกำลังขึ้นหิ้งเป็นคนโปรดของชัชชน หลีกเลี่ยงได้ก็ต้องหลีก

ั

อรยกมือขึ้นกอดอก จ้องหน้าธมน ก่อนจะพูดออกมาว่า

"อรช่วยเพราะเห็นแก่พ่อ ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น ทำอะไรต้องระวัง พยายามเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ออกมาเฉพาะเวลาจำเป็น ไม่ต้องเสนอหน้า ไม่ต้องทำตัวเด่น เพราะยิ่งเด่นก็จะยิ่งมีคนหมันไส้"ห้ามไม่ได้ที่น้ำเสียงจะออกไปทางหมันไส้ผสมเกลียดจนปิดไม่มิด

"เข้าใจแล้ว"ธมนตอบรับเบาๆ เธอเพิ่งมา ยังไม่รู้ว่ากฎระเบียบของที่นี่มีอะไรบ้าง จำต้องเชื่อฟังอร ถึงแม้ในใจจะแย้งว่าคนอย่างอรก็งูพิษดีๆนี่เอง

"กลับไปที่ห้อง ไม่ต้องออกมาเดินเพ่นพ่าน คราวหน้าตัวใครตัวมัน เพราะเราไม่ใช่พี่น้องกัน อยู่ให้ห่างจากรุ่นพี่ปีสามโดยเฉพาะคณะวิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ และวิศวกรรมโยธา ถ้าไม่มีความจำเป็นก็ไม่ต้องไปแถวนั้น"

"ทำไม?"

"ไม่เชื่อ อยากเจ็บตัวก็ไป"อรสะบัดเสียงใส่แล้วเดินนำเพื่อนๆไปที่ตึกอำนายการ ปล่อยให้ธมนมองตามด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

❃❃❃