บทที่12 ตอแหลไม่เก่งเท่าเสือหรอก
“กลับกับเราสองคนนะครับดูสิแมวน้อยเปียกหมดแล้ว ไปด้วยกันนะพี่กระถินเดี๋ยวน้องเสือแวะไปส่ง”
“ได้สิ”
“ไม่ไป!”
“อ้าว! อีปลาดาว”กระถินเรียกเพื่อนรักที่เดินนำออกไปท่ามกลางสายฝน
“มึงจะเล่นเอ็มวีไปถึงไหนกูเย็นไปถึงกีแล้วเนี่ย”
อร้ายยย!!
เสียงกรีดร้องดังลั่นแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลดละ มุลิลาถูกสิงหาจับขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเธอเดินตรงไปที่รถโดยมีสมิงขนาบข้างใช้สองมือป้องน้ำฝนที่หยดจะลงใส่ใบหน้าหญิงสาว
มุลิลาดิ้นไปมาในอ้อมแขน ปากของเธอขยับด่าเพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยเธอลง แต่ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่น้ำฝนยิ่งเข้าปากเธอมากเท่านั้นจนทำให้เธอต้องหุบปากนิ่ง
ขณะที่กระถินยืนมองภาพนั้นอย่างตราตรึงใจก่อนจะยกมือถือขึ้นถ่ายภาพความประทับใจนั้นเก็บไว้ไปอวดสามีทั้งสอง
หญิงสาวที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ในร้านอาหารตามสั่ง อดไม่ได้ที่จะอิจฉา เธอจึงเดินฝ่าสายฝนออกมาจากร้าน
