“มิต่าง คือช่วยพาหนีมาซ่อนนั่นแล นั่น...รอยถูกทุบตีมิใช่รึ”
สิงห์คำมิกล้ามองบัวรินนานนัก แต่ย่อมรู้ว่ารอยช้ำเป็นจ้ำตามแผ่นหลัง บ่า แลต้นแขนเกิดจากสิ่งใด
เสือพยักหน้า เอ่ยเสียงค่อยราวกระซิบว่า
“แม่หญิงถูกไอ้ขามทุบตีทุกวัน หงุดหงิดอันใดก็หาลงที่แม่หญิง”
“ไอ้ระยำนี่ พี่น้องมันแท้ ๆ มิใช่หรือ เหตุใดจึงทำเยี่ยงนี้” สิงห์คำแค่นหัวเราะเมื่อนึกถึงผลกรรมที่ขุนขามได้รับ
“มิใช่ แม่หญิงมิใช่ลูกพระยาคำแปง กูเองก็มิรู้ว่าพ่อแม่ของแม่หญิงคือผู้ใด มึงอย่าได้เที่ยวพูดไปเชียว”
สิงห์คำตกใจยิ่งกับเรื่องที่ได้ฟัง ผู้คนทั่วเชียงสานครรู้กันถ้วนทั่วว่า แม่หญิงบัวรินเป็นบุตรสาวของพระยาคำแปงกับแม่หญิงปทุมบดี เขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าแม่หญิงบัวรินเกิดก่อนช่อเอื้องมินาน เพลานั้นเฮือนสมจัดงานรับขวัญบุตรสาวครบเดือน เขากับจันผายังพากันไปกินขนมในงาน เมื่อกลับถึงบ้านจึงได้รู้ว่ามารดาของจันผากำลังจักคลอด
“มึงอย
