ตอนที่ 3 ออกไปเดี๋ยวนี้
1528 คำ
ตอนที่ 3
ออกไปเดี๋ยวนี้
“เจ๊ลืมบอกไปว่าเสี่ยจะได้น้องไปดูแลทั้งคืนโดยไม่ต้องเสียค่าดื่มให้น้องแม้แต่บาทเดียว ทางคลับจะเป็นคนจัดการส่วนนั้นให้เองค่ะ”
“หึ นี่แค่คนเมาทั่วไปจริงเหรอ ดูทางคลับจะชดเชยแทนมากเป็นพิเศษไปหรือเปล่า”
“เอ่อ” ประโยคค่อนแคะนี้ทำเอาเจ๊นิ่มคิดคำพูดต่อแทบไม่ออก
“แต่ดูสิ่งที่ได้มาก็คุ้มค่าดี”
สุดท้ายคำตอบของเสี่ยที่ดูไม่ยี่หระกับเรื่องนี้แล้วก็ทำให้เจ๊แกระบายรอยยิ้มออกมาได้ รวมถึงฉันเองด้วยเช่นกัน
“งั้นเจ๊ขอเอาตัวยี่หวาไปก่อนแล้วกันนะคะ ชุดน้องเลอะเทอะไปหมดแล้ว”
ไม่ทันให้เสี่ยได้ติดใจลังเลอะไร เจ๊นิ่มก็เข้ามาดึงตัวฉันออกจากโต๊ะอย่างรีบร้อน พลางจับมือบางให้เดินไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของเจ๊แกด้วยกัน และถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดสนิทลง ก่อนจะหันมาขมวดคิ้วมองหน้าฉัน ถึงได้เริ่มบ่นออกมา
“ยี่หวานะยี่หวา ดูแลตัวเองไม่ได้แล้วยังจะมาทำงานอย่างนี้อีก วันหลังอย่าละสายตาจากแก้วของตัวเองเด็ดขาด”
“อะไรกัน หวาก็พอเอาตัวรอดได้นะเจ๊”
“ถ้าเอาตัวรอดได้จริง คุณอเกนจะต้องแกล้งเมาเข้าไปช่วยเธอไหม”
“แกล้งเมา? ช่วย?”
“ใช่น่ะสิ ไม่งั้นป่านนี้คงถูกเสี่ยนั่นมอมไปแล้ว” เจ๊นิ่มพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
“อย่างนี้ที่ร้านเสียหายไปทั้งหมดล่ะคะ”
“ก็เงินคุณอเกนล้วน ๆ นั่นแหละ”
“เขาอยู่ไหนเจ๊ หวาจะไปขอบคุณหน่อย”
“คงจะอยู่ชั้นสามนู่นแหละ เฮ้ย..ยี่หวา”
เมื่อฉันได้คำตอบว่าอเกนน่าจะอยู่ตรงไหน ฉันก็พุ่งตัวออกมา เพราะกลัวว่าเขาจะหายไปเสียก่อน ทำให้ไม่ได้ฟังประโยคหลังที่เจ๊นิ่มจะพูดด้วย แต่ถึงหันไปฟังก็คงต้องเสียเวลารออีกอยู่ดี เพราะฉันได้ยินเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ภายในห้องนั้นตามหลังมา และดูท่าเจ๊แกก็รีบร้อนที่จะรับสายด้วยเช่นกัน
ฉันเลิกสนใจเจ๊นิ่มแล้วรีบสาวเท้าไปตรงบันไดทางขึ้น ที่มีพรมกำมะหยี่สีแดงปูเต็มผืนยาวตลอดทางเดิน มันยังคงยาวขึ้นไปอีกชั้นซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตึก นั่นคือห้องทำงานของเจ้าของคลับที่ยึดพื้นที่ไปทั้งชั้น แต่ฉันหยุดอยู่ที่ชั้นสามเพื่อมองหาคนที่ต้องการเจอตอนนี้
“ห้องอะไรเต็มไปหมด แบบนี้จะเจอตัวได้ยังไงกัน”
ดวงตาเฉี่ยวมองซ้ายมองขวาปรากฏว่ามีแต่ห้องพักเต็มไปหมด หน้าตาของชั้นนี้แทบไม่ต่างอะไรกับโรงแรม สร้างความสงสัยให้ฉันไม่น้อยว่าทำไมคลับถึงต้องมีห้องมากมายแบบนี้ แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้นฉันก็เลิกคิด แล้วกลับมาทำตามความตั้งใจของตัวเองต่อ
ในเมื่อตอนนี้ทุกห้องตรงหน้าฉันปิดสนิท และไม่มีแม้แต่เงาของอเกนให้เห็น ฉันจึงตัดสินใจเดินตรงไป จนเกือบถึงทางแยกที่ยังคงมีห้องลักษณะเดียวกันทอดยาวออกไปอีก พลางคิดว่าหากเลี้ยวไปแล้วไม่พบกับเขาจะทำอย่างไร ฉันคงไล่เคาะถามทุกห้องไม่ได้แน่
แต่แล้วยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็มีเสียงของใครสักคนดังแว่วเข้าหูฉัน แม้จะฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ แต่โทนเสียงที่ดูราวกับเป็นการสั่งอย่างคนที่มีอำนาจนั้น ฉันคิดว่าเป็นเขาแน่ แล้วก็ใช่เขาจริง ๆ เมื่อฉันรีบวิ่งจนพ้นทางแยกมา และพบกับแผ่นหลังกว้างของเขาที่กำลังเดินไปข้างหน้า พลางคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางโซซัดโซเซ ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องสุดท้ายไป ทำให้ฉันเร่งฝีเท้าในทันที
ก๊อก ก๊อก
มือบางกำหมัดแน่นเพื่อเคาะประตูตรงหน้า และตั้งใจรอให้เขามาเปิดประตูให้อย่างใจเย็น แต่ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อทันทีที่ประตูห้องเปิดออกเพียงเล็กน้อย แค่พอให้มีช่องว่างระยะประมาณหญิงสาวคนหนึ่งจะก้าวเข้าไปได้ ฉันก็ถูกมือแกร่งคว้าข้อมือฉัน และออกแรงดึงเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็วด้วยพละกำลังความเป็นชาย
แม้ไฟสลัวภายในห้องจะไม่สว่างมากนัก แต่คนที่ฉันคุ้นเคยดีกำลังอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มผิวขาว ความสูงเกือบร้อยเก้าสิบ ที่แม้จะสูงแค่ไหนก็ไม่ได้มีความเก้งก้างแม้แต่นิด เพราะร่างกายกำยำและบ่ากว้างที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อแน่น รวมไปถึงกลิ่นกายพิเศษราวกับว่ามันเต็มไปด้วยฟีโรโมนดึงดูดความสนใจ ที่ฉันจำได้ดีว่าเป็นเขาอย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันไม่แน่ใจว่านี่คือเขาจริง ๆ คือการที่เขาดันกายฉันให้ชิดกับผนังห้อง และก้มลงมาซุกไซ้ฉันอย่างเมามันจนฉันตั้งตัวไม่ทันแบบนี้ กระทั่งมือหนาของเขาข้างหนึ่งโอบเอวรั้งฉันเข้าหาตัว ส่วนอีกข้างเขาใช้มันขยำหน้าอกฉันอย่างแรงจนเสื้อฉันยับยู่ยี่ ถึงได้เรียกสติของฉันให้กลับมาต่อต้านเขา
“อ..อเกนใช่ไหม ปะ..ปล่อยนะ”
“ยี่หวา!!”
“แฮ่ก” ฉันโกยอากาศเข้าปอด เพราะใช้เรี่ยวแรงไปกับการดิ้นหนีการกระทำหื่นกามของเขา อเกนโพล่งชื่อของฉันออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะผละออกจากตัวฉันแล้วเอื้อมมือเปิดไฟสว่างดวงใหญ่ที่ติดอยู่กลางห้อง
“เธอมาที่นี่ทำไม ออกไป”
น้ำเสียงติดกระเส่าและแหบพร่า พลางหอบหายใจถี่นั้นทำให้เขาดูเปลี่ยนไปจากเดิม อเกนเป็นคนที่มีมาดนิ่ง ยิ้มง่ายไม่มากแต่ก็ไม่น้อย รอยยิ้มที่มักจะยกมุมปากเพียงข้างเดียว ส่งผลให้เขาดูเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจเจ้าเล่ห์ แต่ตอนนี้มันทั้งดุดันและเคร่งเครียด จนฉันข้องใจว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา
“อเกน นายเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ฉันไม่เป็นไร เธอต้องออกไปเดี๋ยวนี้”
“ฉันอยากขอบคุณที่นายเข้าไปช่วยเมื่อกี้” ฉันพยายามพูดกับเขาอย่างใจเย็น อยากขอบคุณก็ส่วนหนึ่ง อยากสังเกตท่าทีของเขาก็อีกส่วนหนึ่ง หากเขาเป็นอะไรเพราะฉัน ฉันคงรู้สึกผิดมากแน่ ๆ
“เรื่องนั้นช่างมันก่อน”
“ทำไมนายเหงื่อออกเยอะขนาดนี้เนี่ย”
“ยะ..อย่า!!” ฉันตรงเข้าไปสัมผัสหน้าผากของเขา เผื่อว่าเขาเกิดตัวร้อนขึ้นมา เพราะอาการของเขาตอนนี้ดูคล้ายกับคนไม่สบาย แต่กลับถูกเขาจับมือฉันเอาไว้แน่น ไม่ให้ฉันได้แตะต้องตัวเขา สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองที่ฉันไม่วางตา
“ทำไมจู่ ๆ ถึงมีท่าทีกับฉันแบบนี้ รังเกียจอะไรฉันหรือเปล่าอเกน”
“ฉันขอนะยี่หวา ออก!ไป!”
“หรือเพราะนายมาเห็นว่าฉันทำงานแบบนี้ใช่ไหม”
“…”
“อเกน…ตอบสิ”
“เธอโดนวางยายี่หวา แก้วที่ไอ้เหี้ยนั่นจะให้เธอกินมันมียา ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าฉันเป็นอะไร”
“นะ..นี่นาย”
“ฉันไม่ได้อดทนเก่งขนาดนั้น ถ้าไม่อยากโดนฉันเอาแทนเด็กที่กำลังเรียกมา เธอต้องรีบออกไป” อเกนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน พลางชี้ไปที่ประตูอย่างออกคำสั่ง
ร่างกายฉันชาวาบเมื่อได้ฟังเขาพูด ที่ทำแบบนั้นกับฉันตอนเข้าห้องมา ที่แสดงท่าทีไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้ แปลว่ากำลังมีความต้องการและต่อสู้กับฤทธิ์ยาอยู่สินะ
ฉันทำตามที่เขาบอก หันหลังออกจากตรงนั้นและก้าวเดินไปที่ประตูทันที แต่แล้วฉันก็หยุดนิ่งค้างไป ทั้งที่มือยังจับลูกบิดประตูแต่กลับไม่บิดมัน ก่อนหันกลับไปมองร่างสูงที่ยืนข่มอาการกระสันอยากตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งที่ฉันควรจะกลัวเขาแล้วรีบพาตัวเองออกจากที่นี่ แต่กลับก้าวขาไม่ออกเมื่อหันกลับไปมองหน้าเขาอีกครั้งหนึ่ง
อเกนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เขาลูบหน้าลูบตาราวกับต้องการเรียกสติให้คืนมา ก่อนจะมองฉันอีกครั้ง
“ฉันจะพูดครั้งสุดท้าย…” อเกนหยุดคำพูดไว้แค่นั้นก็ไล่สายตามองฉันไปทั่วทั้งร่าง เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ และเหมือนจะกลืนคำพูดที่พูดค้างไว้ลงคอไปไม่พูดต่อ
ขาเรียวยาวเดินตรงมาที่ฉัน เขาก้มมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ ก่อนเอื้อมมือไปลงล็อกประตูทั้งที่ยังคงมองหน้าฉันอยู่อย่างนั้น ใบหน้าที่เคยดุดันเริ่มยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะ…
พรึ่บ
“อ๊ะ”
- ผู้เขียน
