ค่ำอีกแล้ว มันวนเวียนซ้ำ ๆ เหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายแล้วฉายอีก แม้ตอนนี้จะยังอยู่ในแดนแรกรับ แต่วิถีชีวิตคนคุกที่ไร้อิสรภาพก็คงไม่ต่างกันนัก มีหน้าที่ทำตามคำสั่งผู้คุม และไม่ก่อเหตุทะเลาะวิวาทกับใคร ข้าวเขาแทบไม่ได้แตะ ก็ไม่แปลกหรอกถ้าร่างกายจะผอมโซลงอย่างรวดเร็ว
ถามว่ากลัวไหม บอกเลยว่ากลัวสุด ๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่นักโทษคดีร้ายแรง และมีหลายสายตาที่มองมายังเขาประหนึ่งเป็นเหยื่ออันโอชะ ขนาดเขาเรียนหมอ เคยเจอความเป็นความตาย หรืออาจารย์ใหญ่มาไม่น้อย เรียกได้ว่าจิตแข็งพอสมควร ยังอดหวาดผวาต่อการถูกคุกคามแบบนี้ไม่ได้
“ไง น้อง โดนอะไรมา?” ผู้ชายตัวสูงผิวเข้ม ร่างใหญ่บึกบึนเข้ามาถาม อัคนีเลือกจะไม่ตอบแต่เดินหนีไปเงียบ ๆ ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอม
“มึงเมินกูเหรอ? มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร?”
นักโทษรุ่นพี่กระชากแขนเต็มแรง ทำให้อัคนีเสียหลักจนเกือบล้ม นี่เองสิ่งที่เขากลัว ทั้งที่พยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด
“อย่าม
