CHAPTER 24 เสียอาการ
“พูดกวนบาทา เตะปากบักห่านี่สะบ้อ!”
“กำนัน!” สายไหมอุทานเสียงหลง เมื่อเห็นกำนันเสือกำหมัดแน่น เหมือนจะลุกขึ้นไปตะบันหน้าทิวากรจริง ๆ
“กูให้มึงพูดอีกที ไอ้ชิวาว่า”
“ผมชื่อวา ไม่ใช่ชิวาว่า ชิวาว่ามันหมา”
“มึงก็หมาไง!”
“ผมไม่ใช่หมา!”
“มึงนะหมา! ไอ้หน้าหมา ปากหมา ที่อยากคาบของคนอื่นไปแดก” กำนันเสือชี้หน้า ไม่สนว่าการกระทำของตัวเองจะถูกหรือไม่ รู้แต่ว่าตอนนี้หึงจนหน้าไหม้แล้ว
“เดี๋ยวก่อน! เบรกก่อนครับ เบรก! เดี๋ยวจะมีคนตายเพราะกำนันเตะปากจริง ๆ!” แหลมรีบลุกมายืนกลางวง
“ก็แค่เจ้าของไร่กับลูกหนี้ สายไหมเป็นลูกหนี้ กำนันเป็นเจ้าของไร่ ไม่ได้เป็นอะไรกับสายไหม ไม่คิดเลยนะครับ ว่ากำนันจะหวงขนาดนี้
“กูเป็นมากกว่าเจ้าหนี้ลูกหนี้ แต่ตอนนี้กูหวง ใครจะมายุ่งกับหนูไหม ต้องถาม เจ้าของ ก่อน” เขาเน้นคำว่า “เจ้าของ” อย่างจงใจ
“กำนันพูดอะไรเนี่ย!?” สายไหมหน้าแดงซ่าน ที่จริงก็ไม่อ
