จากนั้นฉันก็เดินไปถามคนแถวนั้นอย่างต้องการรู้ว่าของที่ตนเองต้องการจะหาได้จากไหน จนเมื่อมีคนใจดีคนหนึ่งบอกให้สองขาเรียวก็รีบไปยังจุดหมายปลายทางทันที
กระทั่งเมื่อถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ฉันก็ได้เลือกซื้อของใช้ส่วนตัวรวมทั้งชุดสำหรับใส่ไปสมัครงานจนได้ทุกอย่างครบ เพียงแต่ด้วยร้านที่อยู่ไกลออกไปจากที่ฉันพักอยู่พอสมควร นั่นจึงทำให้ฉันใช้เวลามากอยู่เหมือนกันในการต่อรถกว่าจะกลับมายังที่พัก
และทันทีที่ถึงบ้านพักแล้ว...
“คุณลูกจันเหนื่อยไหมคะ แล้วนี่กินอะไรมาหรือยังค่ะเดี๋ยวพี่ทำให้กินไหมคะ”
พี่นิดที่นั่งรออยู่หน้าบ้านด้วยความร้อนใจหลังจากที่เห็นว่าฉันไปนานแล้วยังไม่กลับมาสักที และด้วยโทรศัพท์มือถือที่มีเครื่องเดียวในบ้านอีกทั้งมือถือใหม่ของฉัน ฉันเองก็จำเบอร์ของพี่นิดไม่ได้นั่นจึงทำให้ฉันไม่ได้ติดต่อกลับมาเลยจนกระทั่งฉันมาถึงบ้าน
“นิดหน่อยค่ะ พอดีต้องนั่งรถหลายต่อกว่าจะกลับมาถึงบ้านเลยทำให้มาช้า
